sygn. III CZ 62/13 22 stycznia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 22 stycznia 2014, sygn. III CZ 62/13

Data orzeczenia 22 stycznia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący SSN Hubert Wrzeszcz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt III CZ 62/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Anna Owczarek
w sprawie ze skargi D. S. o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa D. S.
przeciwko E. S.
o ochronę dóbr osobistych,
zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 10 lutego 2009 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie
Cywilnej
w dniu 22 stycznia 2014 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 21 maja 2013 r.,
I. oddala zażalenie;
II. przyznaje radcy prawnemu K. P. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł
tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
skarżącej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym,
podlegające podwyższeniu o należny podatek od towarów i
usług.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę D.
S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. S. przeciwko E. S. o
ochronę dóbr osobistych, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sąd Apelacyjnego
z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt I ACa …/09, ponieważ nie została ona oparta na
ustawowej podstawie wznowienia, a ponadto została wniesiona po upływie terminu
określonego w art. 407 § 1 k.c.
Zdaniem Sądu przytoczone w skardze okoliczności nie uzasadniają
wznowienia postępowania na podstawie art. 402 pkt 2 k.p.c. z powodu pozbawienia
D. S. możności działania w sprawie. Poza tym skarga złożona w Sądzie w dniu 8
marca 2013 r. została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 407 § 1
k.p.c. D. S. o wyroku Sądu drugiej instancji dowiedziała się bowiem w dniu jego
wydania, tj. dnia 10 lutego 2009 r., termin do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania upłynął zatem dnia 10 maja 2009 r.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że postanowienie zostało wydane
z naruszeniem art. 407 § 1 w związku z art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 410 k.p.c.
i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że wnosząca
ją domagała się wznowienia postępowania z powodu nieważności postępowania
przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą I C …/08.
Świadczy o tym jednoznacznie zamieszczony po przedstawieniu okoliczności –
zdaniem wnoszącej skargę – uzasadniających podstawę z art. 402 pkt 2 k.p.c.
zwrot „wobec powyższego postępowanie w I instancji było nieważne”. W celu
uzasadnienia tej podstawy D. S. podniosła, że w postępowaniu toczącym się z jej
powództwa przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w K. (sygn. akt I C
1…/11) zeznający w dniu 17 stycznia 2013 r. sędzia S. R., który prowadził sprawę I
C …/08, stwierdził, że nie posiadał specjalistycznej wiedzy, aby osądzić sprawę.
Mimo tego nie powołał biegłego dla wyjaśnienia kwestii wymagających wiadomości
3
specjalnych. Ponadto zarzuciła, że Sąd Okręgowy nie pouczył jej o obowiązku
powoływania dowodów w sprawie.
Oceniając te okoliczności z punktu widzenia wskazanej przez D. S. podstawy
wznowienia postępowania, Sąd Apelacyjny uznał, że nie zachodzi przewidziana w
art. 402 pkt 2 k.p.c. podstawa wznowienia w postaci pozbawienia strony możności
działania. Nie stanowi bowiem w rozumieniu przytoczonego przepisu pozbawienia
strony możliwości działania pominięcie przez sąd wskazanego przez stronę środka
dowodowego albo niezgłoszenie przez samą stronę dowodu wskutek
niedostrzeżenia jego znaczenia w sprawie. Uchybienie art. 5 k.p.c. mogłoby
natomiast uzasadniać wznowienie postępowania gdyby spowodowało pozbawcie
strony możności działania. Tymczasem z analizy akt sprawy nie wynika, aby taka
sytuacja zaistniał w sprawie.
Odrzucenie skargi o wznowienie postępowania z tego powodu, że
nie zachodzi podstawa wznowienia w postaci nieważności postępowania
spowodowanej pozbawieniem strony możności działania oraz wniesienia skargi
opartej na tej podstawie po termie nie zostało zakwestionowana w zażaleniu.
Skarżąca zarzuciła natomiast, że nie ma podstaw do odrzucenia skargi z tego
powodu, ze nie zachodzi podstawa wznowienia przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c.
Zarzut ten nie może jednak odnieść skutku, albowiem skarga – co jednoznacznie
wynika z jej treści – nie została oparta na tej podstawie wznowienia.
W konsekwencji bezskuteczny jest także zarzut naruszenia art. 407 § 1 i art. 410
§ 1 k.p.c., ponieważ zostały on powiązane z podstawą wznowienia przewidzianą
w art. 403 § 2 k.p.c.
Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39814
w związku z art. 3941
§ 1 k.p.c.). Przyznanie kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu jest oparte na § 15
i 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego
z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).