Postanowienie SN z 31 stycznia 2014, sygn. II CZ 91/13
Data orzeczenia
31 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 31 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi J. B.
o wznowienie postępowania
w sprawie z wniosku P. S. i A. S.
przy uczestnictwie J. B., W. L.,
F. L. i H. L.
o uwłaszczenie, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w P. (sygn. akt. …
3/93/10), zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w P. z
dnia 19 maja 1995r. (sygn. akt … 359/95),
przy udziale H. L. oraz następców prawnych zmarłych wnioskodawców P. S. i A. S.
– P. S., T.S., J. K., K. M., a także przy udziale następców zmarłych uczestników
postępowania W. L. i innych,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 31 stycznia 2014 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania J. B.
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 16 listopada 2012 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
2
Postanowieniem z dnia 27 grudnia 1994 r. w sprawie … 3/93/10
Sąd Rejonowy w P. stwierdził, że małżonkowie P. i A. S. nabyli z dniem 4
listopada 1971 r. przez uwłaszczenie do wspólności ustawowej małżeńskiej
własność bliżej opisanej nieruchomości położonej w L. Apelacja uczestniczki J. B.
od tego orzeczenia została oddalona postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w P. z
dnia 19 maja 1995 roku w sprawie … 359/95.
W skardze o wznowienie tego postępowania uczestniczka J. B. powołała się
na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 401 pkt 2 w związku z art.13 § 2 k.p.c.
polegającą na pozbawieniu jej możliwości działania w opisanym wyżej
postępowaniu z przyczyn faktycznych oraz na podstawę wznowienia z art. 403 § 2
w związku z art. 13 § 2 k.p.c. w postaci nowego dowodu - decyzji z dnia 23 stycznia
2012 roku o wymiarze podatku rolnego za 2012 rok.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił
skargę wskazując, że została ona wniesiona po upływie przewidzianych w art. 408 i
407 § 1 k.p.c. terminów, a nadto nie została oparta na ustawowych podstawach
wznowienia postępowania.
W zażaleniu na to orzeczenie J. B., zarzucając naruszenie art. 410 § 1, art.
408, 407 § 1, art. 403 § 2 oraz art. 410 § 2 k.p.c. wniosła o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i przyjęcie skargi o wznowienie postępowania do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie są trafne zarzuty skarżącej, że Sąd Okręgowy naruszył art. 410 § 1 k.p.c.
przez przekroczenie dopuszczalnych granic oceny istnienia ustawowych podstaw
wznowienia postępowania. W judykaturze utrwalone jest bowiem stanowisko,
że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art.
401 - 403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia,
jeżeli z jej uzasadnienia - tak jak w niniejszej sprawie - wynika, że podniesiona
podstawa w istocie nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 133, postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.).
Prawidłowo także przyjął Sąd Okręgowy, że nie zachodzi wskazana przez
skarżącą podstawa wznowienia z art. 401 punkt 2 k.p.c., skoro polega ona,
3
zgodnie z brzmieniem tego przepisu, na pozbawieniu strony, wskutek naruszenia
przepisów, możności działania w poprzednim postępowaniu. Tymczasem sama
skarżąca twierdziła, że została pozbawiona możności działania w poprzednim
postępowaniu z przyczyn faktycznych, rozumianych przez nią w ten sposób, że nie
posiadała dostatecznego rozeznania w przedmiocie doniosłości prowadzonego
postępowania w przedmiocie uwłaszczenia oraz ewentualnych jego skutków
prawnych. To twierdzenie skarżącej wskazuje już per se na nie istnienie
przytoczonej podstawy wznowienia z art. 401 punkt 2 k.p.c., pomijając już fakt,
że w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie, J. B. brała aktywnie
udział, składała środki odwoławcze, a nadto była reprezentowana przez fachowego
pełnomocnika procesowego. Ponadto powołując się na przesłankę nieważności
postępowania z przyczyny wskazanej w art. 401 punkt 2 skarżąca nie wykazała, że
zachowała termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c. Termin
ten wynosi trzy miesiące od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu
wydanym w postępowaniu, w którym według jej twierdzeń została pozbawiona
możności działania Termin ten upłynął w 1995 roku, skoro J. B. złożyła apelację od
postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 27 grudnia 1994 r., rozstrzygniętą
postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 19 maja 1995 roku w sprawie …
359/95. Zasadnie ponadto przyjął Sąd Okręgowy, że decyzja o wymiarze podatku
rolnego za rok 2012 nie stanowi dowodu, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c.,
skoro środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie
stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.
(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC
1969, nr 12, poz. 208).
W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na
podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.