Postanowienie SN z 21 lutego 2014, sygn. IV CNP 54/13
Data orzeczenia
21 lutego 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie ze skargi strony pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 2 czerwca 2011 r.,
w sprawie z powództwa A. K.
przeciwko B. A.S. N. z siedzibą w N. (Słowacja)
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 lutego 2014 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 2, 3, 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać: przytoczenie jej
podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym
zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4) oraz
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5).
Rozpoznawana skarga strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 2 czerwca 2011 r. nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245
§ 1 pkt 2, 4
i 5 k.p.c.
Skarżąca nie przytoczyła podstaw skargi ani ich uzasadnienia, poprzestając
jedynie na wskazaniu, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 233 k.p.c. i art. 43
ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co stanowi spełnienie wymagania
przewidzianego w pkt 3, a nie w pkt 2 powyższego przepisu. Jak wskazał Sąd
Najwyższy między innymi w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05
(OSNC 2006/7-8/140) postawienie przez ustawodawcę, jako dwu odrębnych
wymagań, przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia (pkt 2) oraz wskazania przepisu
prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), było zabiegiem w pełni
świadomym i uzasadnionym, a zatem obu tych wymagań nie można utożsamiać.
Wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, spełnia
zatem jedynie wymaganie określone w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c., a nie wymaganie
przewidziane w art. 4245
§ 1 pkt 2 k.p.c.
Przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienia (pkt 2) wymaga wskazania
przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zostały naruszone oraz
pogłębionego wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało.
Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania.
Nie spełnia również wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.,
gdyż nie przedstawia pogłębionego wywodu określającego postać i charakter
szkody, czas jej wystąpienia oraz związek przyczynowy z wydaniem zaskarżonego
3
wyroku jak również dowodów lub innych środków uwiarygodniających powstanie
szkody (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
23 września 2005 r. III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl.
oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141).
Nie spełnia wreszcie także wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c., gdyż skarżący poprzestał na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, podczas gdy
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, iż spełnienie omawianej przesłanki
wymaga przeprowadzenia wyodrębnionego, pogłębionego i wyczerpującego
wywodu prawnego zawierającego analizę wszystkich dostępnych środków
prawnych i wykazania, iż ich zastosowanie było niedopuszczalne, niemożliwe lub
z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku (porównaj między innymi
postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia
27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140 i z dnia 3 czerwca 2011 r.
II CNP 14/11, niepubl.).
Biorąc wszystko to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c. odrzucił skargę.