Postanowienie SN z 27 marca 2014, sygn. I CNP 39/13
Data orzeczenia
27 marca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak
w sprawie skargi A. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Rejonowego
w W. z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt … 145/09, wydanego
w sprawie z powództwa Miasta W.
przeciwko A. O. i A. J.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2014 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Pozwany A. O. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w W. w dniu 1 marca 2011
r. Wskazane orzeczenie Sądu pierwszej instancji uprawomocniło się wobec
niezaskarżenia go apelacją.
Sąd Najwyższy, uznając skargę pozwanego za niedopuszczalną, zważył,
co następuje:
Zgodnie z art. art. 4241
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom od wyroku sądu drugiej
instancji. Jedynie w wypadkach wyjątkowych (jak stanowi § 2 tego artykułu), gdy
niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga
może być wniesiona także od wyroku sądu pierwszej instancji, jeżeli strona nie
skorzystała z przysługujących jej środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub
uchylenie tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków
prawnych. Strona, wnosząc skargę na podstawie art. 4241
§ 2 k.p.c., obowiązana
jest zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. wykazać, że przesłanki te w danej sprawie
zachodzą.
Pozwany, mimo podjętej w tym zakresie próby, wymaganiu temu nie sprostał.
Wnikliwa analiza skargi pozwanego nie pozwala bowiem na stwierdzenie,
że zarzucana niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem wynika z naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw
człowieka i obywatela. Pozwany opiera swoje argumenty na tym, że wyrok z dnia
11 grudnia 2006 r., wskazuje, iż powodowi nie przysługiwały żadne roszczenia
wobec spółki, w której zarządzie był pozwany, a tym samym brak podstaw dla
uznania odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 299 k.s.h. Powołany
wyrok był jednak oceniany przez sąd rejonowy, który wskazał, że nie ma on
znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W istocie skarga pozwanego o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego sądu stanowi polemikę z
ustaleniami i ocenami dokonanymi przez ten sąd. Podkreślić należy także, że
3
pozwany nie wykazał, że nieskorzystanie z przysługującego mu środka prawnego
od skarżonego wyroku nastąpiło na skutek wyjątkowych okoliczności, które
uzasadniałyby wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
wyroku.
Skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 4248
§ 1 i 2
k.p.c.).