Postanowienie SN z 16 kwietnia 2014, sygn. V CNP 55/13
Data orzeczenia
16 kwietnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Dariusz Zawistowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. w W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w C. z dnia 3 kwietnia 2013 r.,
sygn. akt … 231/13,
w sprawie z powództwa K.L. i Ł. L.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2014 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Skarga strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia z dnia 3 kwietnia 2013 r.
została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego i naruszenia
przepisów postępowania.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
z punktu widzenia jej wymogów powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma
procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka
prawnego w art. 4245
§ 1 k.p.c.
Art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do
uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242
§ 1 k.p.c. Niespełnienie przez
skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c. skutkuje jej
odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248
§ 1 k.p.c.). Należy do nich między
i innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez
wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe.
Skarżący w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu
Okręgowego w C. nie spełnił tych wymogów. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
zostało utrwalone stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od
zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga
o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogowi wykazania, że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe w drodze innych środków prawnych.
W świetle tego przepisu wymagane jest przedstawienie odpowiedniego wywodu
prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia
zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych.
Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia
3
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie poparte
stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Podobnie
obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia
niezgodnego z prawem nie może ograniczać się do wskazania potencjalnego
źródła szkody.
Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia
w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego
przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały
naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem
jednocześnie wymogu określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c.