Postanowienie SN z 30 maja 2014, sygn. III CZP 123/13
Data orzeczenia
30 maja 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)
SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)
SSA Katarzyna Polańska-Farion
Protokolant Katarzyna Bartczak
w sprawie z powództwa Gminy Miasta S.
przeciwko A. P., B. P., M. P.
i T. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 30 maja 2014 r.
na skutek zagadnienia prawnego
przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S.
postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r.
"Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego w S.
wydający postanowienie z dnia 3 lipca 2012 r., w sprawie I C …/12, w
którym orzekał sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 3 w związku z
art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p., w sytuacji gdy decyzję o przeniesieniu podpisał
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości?"
odmawia podjęcia uchwały.
UZASADNIENIE
2
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy w S. odrzucił
sprzeciw pozwanych A. P., B. P., M. P. i T. P. od nakazu zapłaty z dnia 24 marca
2010 r. wydanego przez ten Sąd. Zażalenie na to postanowienie złożył A. P.
W toku rozpoznawania zażalenia, Sąd Okręgowy powziął wątpliwość prawną
wyrażoną w przytoczonym na wstępie postanowieniu, ponieważ w składzie Sądu
pierwszej instancji zasiadał sędzia, który decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia
30 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu w Ministerstwie
Sprawiedliwości, na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -
Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.
- dalej: „Pr. o u.s.p.”), w związku z § 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych
sądów rejonowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1121) oraz § 3 pkt 8 lit. b rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października w sprawie ustalenia siedzib
i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów
rejonowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1223), w związku z likwidacją z dniem 1 stycznia
2009 r. Sądu Rejonowego w S., został przeniesiony na stanowisko sędziego Sądu
Rejonowego […] w S.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do
rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w dniu 5 listopada
2013 r., a więc w czasie, gdy - po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135)
oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyrok
z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13, nie publ.) - mogły powstać
wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce
służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p.
wydanych, w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości, przez sekretarza lub
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Wątpliwości te zostały
jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego
z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której
3
stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego na inne
miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez
sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana
w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na
podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art.
62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst: Dz.U.
z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji
ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także
bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1
Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).
W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu
Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia
o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia - wyjaśniającej wątpliwości będące
podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy
rozpatrywaniu apelacji (zażalenia) - uzasadnia odmowę podjęcia uchwały
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00,
OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).
Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie
Najwyższym).