sygn. II AKa 163/18 25 października 2018 Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Wyrok z 25 października 2018, sygn. II AKa 163/18

Teza
instytucję z art. 60 § 2 k.k. można stosować w szczególnych uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo (tu: kara 3 lat pozbawienia wolności) byłaby niewspółmiernie surowa, przy czym przepis ten w trzech punktach tylko przykładowo wymienia sytuacje, mogące uzasadnić występowanie „szczególnie uzasadnionego wypadku”. Podkreślić przy tym należy jednoznacznie, że ten „szczególnie uzasadniony wypadek" jest określony całokształtem okoliczności sprawy, mających - w myśl unormowań zawartych w art. 53 k.k. - wpływ na wymiar kary. Należy zgodzić się z przytoczonymi przez apelującego prokuratora orzeczeniami Sądów Apelacyjnych, w których podnoszono, w jakich okolicznościach należy przyjąć, że zachodzi „szczególnie uzasadniony wypadek” świadczący o wyjątkowości określonej sytuacji a tym samym uprawniający do zastosowania wobec sprawcy przestępstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Jednak nie można zapominać, iż orzeczenia te zostały wydane na kanwie określonych stanów faktycznych a tym samym nie mogą być one automatycznie przenoszone na inne stany faktyczne, ustalane w innych sprawach. Ustalanie bowiem „szczególnie uzasadnionego wypadku” następuje w konkretnej sprawie na tle konkretnych jej realiów i właśnie z powodu braku zamkniętego katalogu okoliczności wpływających na możliwość uznania danego wypadku „za szczególnie uzasadniony” nie da się w ogóle wypracować jakichś ogólnych kryteriów, które będzie można brać pod uwagę w każdej sprawie, w której będzie rozważana możliwości zastosowania art. 60§2 k.k. Tym samym więc należy zgodzić się ze stanowiskiem, z którego wynika, że „każda okoliczność, która w konkretnej sprawie będzie miała charakter okoliczności wyjątkowej może być poczytana za podstawę do nadzwyczajnego złagodzenia kary w trybie art. 57 § 2 k.k. (obecnie z art. 60§2 k.k. – przyp. SA), o ile sąd dojdzie do przekonania, że wymierzenie nawet najniższej kary przewidzianej za popełnione przez sprawcę przestępstwo byłoby w danych warunkach niewspółmiernie surowe” (patrz: wyrok SN składu 7 sędziów z dnia 10 czerwca 1981 r., V KRN 71/81, OSNPG 1981/12/131). – przyp. SA), o ile sąd dojdzie do przekonania, że wymierzenie nawet najniższej kary przewidzianej za popełnione przez sprawcę przestępstwo byłoby w danych warunkach niewspółmiernie surowe” (patrz: wyrok SN składu 7 sędziów z dnia 10 czerwca 1981 r., V KRN 71/81, OSNPG 1981/12/131)
Data orzeczenia 25 października 2018
Sąd Sąd Apelacyjny w Poznaniu
Wydział II Wydział Karny
Przewodniczący Sędzia Przemysław Strach
Tagi
#Sąd Apelacyjny w Poznaniu #II Wydział Karny #wyrok

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 października 2018 roku

Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w składzie :

Przewodniczący: SSA Przemysław Strach

Sędziowie: SSA Krzysztof Lewandowski

SSA Marek Kordowiecki – spr.

Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań Stare Miasto w Poznaniu Agnieszki Makowskiej - Witos

po rozpoznaniu w dniu 25.10.2018 r.

sprawy:

1. P. K. (1)

2. M. M.

oskarżonych z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońców obu oskarżonych

od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu

z dnia 15 maja 2018 roku sygn. akt III K 79/18

I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w zakresie przypisanego im w punkcie 1 przestępstwa uznaje oskarżonych P. K. (1) i M. M. za winnych tego, że w dniu 7 listopada 2017 r. w P., działając wspólnie i w porozumieniu w zamiarze kradzieży pieniędzy i innych przedmiotów, dokonali rozboju na osobie K. Z. w ten sposób, iż używając przemocy poprzez dwukrotne uderzenie przez oskarżonego M. M. pięścią w twarz K. Z., jak i poprzez posługiwanie się przez tego oskarżonego nożem zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 1280 zł oraz przedmioty: kurtkę marki M. (...) o wartości 100 zł, odtwarzacz mp3 marki S. ze słuchawkami o wartości 50 zł i telefon komórkowy o wartości 100 zł, powodując szkodę w łącznej kwocie 1530 zł, przy czym M. M., uderzając we wskazany sposób w twarz K. Z. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci sińca i otarcia naskórka okolicy oczodołowej prawej, otarcia naskórka okolicy prawego łuku brwiowego oraz podbiegnięcia krwawego i powierzchownych ran błony śluzowej wargi dolnej po stronie lewej oraz otarcia naskórka na szyi po stronie lewej, które spowodowały naruszenie czynności narządu jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni i przyjmuje w stosunku do oskarżonego P. K. (1) kwalifikację prawną tego przestępstwa art. 280 § 2 k.k. a w stosunku do oskarżonego M. M. kwalifikację prawną tego przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a nadto z podstawy wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego P. K. (1) eliminuje przepis art. 11 § 3 kk;

b) uchyla orzeczony wobec oskarżonego P. K. (1) w punkcie 3 obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 500 zł tytułem zadośćuczynienia,

c) orzeczoną w punkcie 2 kwotę zasądzonego wobec obu oskarżonych odszkodowania obniża do kwoty 1480 (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt) zł;

II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów B. K. i Ł. K. kwoty po 738,00 (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu apelacyjnym;

IV. zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i kosztami za to postępowanie w całości obciąża Skarb Państwa, natomiast wymierza oskarżonym opłaty za to postępowanie:

- oskarżonemu P. K. (1) w kwocie 300 (trzystu) zł;

- oskarżonemu M. M. w kwocie 400 (czterystu) zł.

Marek Kordowiecki Przemysław Strach Krzysztof Lewandowski