Postanowienie SN z 24 lipca 2014, sygn. III CNP 6/14
Data orzeczenia
24 lipca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie z wniosku E.N.
przy uczestnictwie J. K.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 lipca 2014 r.,
na skutek skargi wnioskodawczyni
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N.
z dnia 7 listopada 2012 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt. 4 i 5 k.p.c. wymaganiami konstrukcyjnymi skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia są między
innymi: uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy (pkt. 4) oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe (pkt. 5). Nie spełnienie tych wymagań skutkuje odrzuceniem skargi
a limine, bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, spełnienie przesłanki określonej
w art. 4245
§ 1 pkt. 4 k.p.c. wymaga przedstawienia przez skarżącego wywodu
prawnego stwierdzającego, że szkoda wystąpiła, określenia jej postaci, wysokości
i czasu powstania oraz związku przyczynowego z wydaniem orzeczenia będącego
przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także przedstawienia
dowodów lub innych środków uwiarygodniających powstanie szkody (porównaj
między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05, nie publ.
I z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141).
Natomiast spełnienie przesłanki określonej w art. 4245
§ 1 pkt.5 k.p.c.
wymaga wykazania w drodze wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości wywodu
prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. Chodzi przy tym zarówno o skargę kasacyjną,
jak i skargę o wznowienie postępowania oraz powództwa przeciwegzekucyjne
i wszystkie inne środki prawne zdolne do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia.
Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów
dotyczących tych środków zaskarżenia, których zastosowanie nie było i nie jest
dopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.
Skarżący musi „wykazać”, a nie „wskazać”, „przytoczyć”, czy „uwiarygodnić”,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nie jest możliwe, musi więc to
przekonująco przedstawić i uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17 i z dnia
27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140).
3
Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższych wymagań.
W zakresie przesłanki przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt. 4 k.p.c. skarżąca nie
określiła postaci szkody, nie wskazała czasu jej powstania ani związku
przyczynowego z wydaniem zaskarżonego postanowienia. Natomiast w zakresie
przesłanki przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt. 5 k.p.c. nie przedstawiła pogłębionego
i wyczerpującego wywodu prawnego wykazującego, że wzruszenie zaskarżonego
postanowienia w drodze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania nie
było i nie jest możliwe oraz w ogóle nie wskazała na istnienie innych środków ani
nie wykazała niemożliwości skorzystania z nich.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
odrzucił skargę.