Postanowienie SN z 26 września 2014, sygn. IV CZ 48/14
Data orzeczenia
26 września 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Bogumiła Ustjanicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 26 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)
SSA Elżbieta Fijałkowska
w sprawie ze skargi powodów
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 grudnia 2012 r.,
w sprawie z powództwa P. Z. i J. Z.
przeciwko Gminie B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 września 2014 r.,
zażalenia powodów
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 11 marca 2014 r.
1) oddala zażalenie;
2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego
na rzecz adw. D. D. wynagrodzenie w kwocie 5 400 (pięć
tysięcy czterysta) zł - podwyższone o stawkę podatku od
towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w
przepisach o podatku od towarów i usług - tytułem nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w
postępowaniu zażaleniowym.
2
UZASADNIENIE
W dniu 21 lutego 2014 r. powodowie J. Z. i P. Z. złożyli skargę o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia
20 grudnia 2012 r. wydanego w sprawie z powództwa P. Z. i J. Z. przeciwko Gminie
B.
Skarżący wskazali, że opierają swoją skargę na podstawie zamieszczonej
w art. 401 pkt 2 k.p.c., gdyż zostali pozbawieni w czasie postępowania możliwości
obrony swych praw.
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r. odrzucił skargę o
wznowienie, przyjmując, że skarga nie opiera się na ustawowej przesłance
wznowienia. Powodowie wprawdzie formalnie wskazali art. 401 pkt 2 k.p.c. jako
podstawę żądania wznowienia postępowania, ale w uzasadnieniu skargi podnieśli,
że pozbawienie prawa możliwości obrony ich praw było związane z brakiem
reprezentacji strony przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto, w ocenie Sądu
drugiej instancji, termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., jest
trzymiesięczny i liczy się od chwili, kiedy strona dowiedziała się o podstawie
wznowienia. Skoro zatem skarżący podstawy wznowienia upatrują w braku
reprezentacji przed sądem odwoławczym, to termin ten w przypadku powodów
najpóźniej można liczyć od dnia wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny, co
nastąpiło w dniu 20 grudnia 2012 r. Wniesienie skargi w dniu 24 lutego 2014 r.
nastąpiło zatem ze znacznym uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 407 § 1
k.p.c. W konsekwencji Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę
powodów odrzucił.
W zażaleniu od wyżej powołanego postanowienia skarżący, zarzucając
naruszenie art. 401 pkt 2, 410 § 1 oraz art. 407 § 1 k.p.c., wnieśli o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak trafnie podkreślił Sąd Apelacyjny, zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., gdy
podstawą wznowienia postępowania jest pozbawienie strony możności działania
lub brak należytej reprezentacji, trzymiesięczny termin do wniesienia skargi liczy się
3
od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel
ustawowy.
W przedmiotowej sprawie trafnie także Sąd Apelacyjny przyjął,
że wymieniony wyżej termin w przypadku powodów może być liczony najpóźniej
od dnia wydania wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania. Z akt
sprawy wynika bowiem, że powód J. Z., reprezentujący jednocześnie powoda P. Z.,
był obecny podczas ogłaszania wyroku, a zatem dowiedział się o jego wydaniu w
dniu 20 grudnia 2012 r. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, kiedy powodowie
dowiedzieli się, że ewentualne pozbawienie możliwości obrony ich praw, czy też
nienależyta reprezentacja stanowią podstawę uzasadniającą złożenie skargi o
wznowienie postępowania. W tych okolicznościach, skoro skarga powodów została
złożona po upływie przepisanego terminu, to jej odrzucenie przez Sąd Apelacyjny
nie mogło naruszyć - co zarzucili skarżący - art. 410 § 1 k.p.c. W tej sytuacji
rozpoznawanie pozostałych zarzutów zgłoszonych w zażaleniu jest
bezprzedmiotowe.
Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako
bezzasadne na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu
w postępowaniu zażaleniowym orzeczono na podstawie § 19 pkt 1 w zw. z § 13
ust. 2 pkt 2, § 6 pkt 7 i § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).