sygn. II CNP 22/14 8 października 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 8 października 2014, sygn. II CNP 22/14

Data orzeczenia 8 października 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CNP 22/14
POSTANOWIENIE
Dnia 8 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2014 r.
skargi A. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt … 1552/12,
wydanego w sprawie z powództwa R. T. L. z siedzibą w Nikozji
przeciwko A. K.
o zapłatę,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Skarżący A. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 marca 2013 r. wydanego
w sprawie z powództwa R. T. L. z Nikozji o zapłatę czynszu najmu. Powództwo
zostało uwzględnione, przy czym Sąd Okręgowy uznał, że powód był w toku
procesu prawidłowo reprezentowany, oraz że pozwany A. K. zobowiązany jest do
zapłaty czynszu podwyższonego w wyniku wypowiedzenia zmieniającego i nie
może bronić się zarzutem nieskuteczności wypowiedzenia, skoro nie wykorzystał
żadnej z dróg kwestionowania prawidłowości wypowiedzenia zmieniającego,
przewidzianych w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw
lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst
jedn.: Dz.U. z 2005 r., nr 31, poz. 266 ze zm.).
W skardze pozwany zarzucił naruszenie art. 467 pkt 4 i art. 104 zd. 1 k.c.
oraz art. 87§ 1 i 2 w zw. z art. 88 k.p.c. w zw. z art. 89 §1 k.p.c. oraz art. 379 pkt 2
k.p.c. Te same przepisy, prócz art. 379 pkt 2 k.p.c. wskazał jako te, z którymi
zaskarżony wyrok jest niezgodny.
Poniesienie szkody uprawdopodobnił, powołując się na zobowiązanie do
zapłaty podwyższonego czynszu z odsetkami i kosztami procesu. Stwierdził też,
że nie mógł wzruszyć wyroku w drodze innych środków prawnych.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać m. in. uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy
oraz wykazanie, że wzruszenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych
nie było i nie jest możliwe.
W orzecznictwie ustabilizował się już pogląd, że przewidziane w art. 4245
§ 1
pkt 4 k.p.c. wymaganie uprawdopodobnienia szkody jest spełnione wtedy, gdy
skarżący wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej postać, wysokość i czas
powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia będącego
przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także przedstawi
dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody (porównaj między
3
innymi postanowienia: z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05, z dnia 22 listopada
2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC
2006/7-8/14). Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania, gdyż nie
określono w niej postaci poniesionej szkody, ani faktu jej doznania (zapłaty
zasądzonej kwoty z odsetkami i kosztami), czasu powstania i związku
przyczynowego z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. W ramach szkody skarżący
wymienił też koszty procesu, jakimi został obciążony w zakwestionowanym
w skardze wyroku, które, jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, nie stanowią
szkody w rozumieniu art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., nawet jeżeli zostały uiszczone przed
wniesieniem skargi (por. m. in. postanowienia z dnia 27 lipca 2006 r. II BP 11/06,
OSNP 2007/15-16/223, z dnia 28 listopada 2006 r. III CNP 46/06, z dnia 23 sierpnia
2007 r. I BP 24/07 i z dnia 26 czerwca 2008 r. I CNP 47/08, niepubl.).
Skarga nie spełnia również wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c. Przepis ten nakłada na podmiot wnoszący skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku obowiązek wykazania w drodze
odrębnego, wyczerpującego i niebudzącego wątpliwości wywodu prawnego,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia
analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których
zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby
odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”, a nie „wskazać”, „przytoczyć”
czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, musi więc to przekonująco przedstawić
i uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r.
I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia
3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).
W rozpoznawanej skardze brak argumentacji uzasadniającej twierdzenie
o niemożliwości wzruszenia zaskarżonego wyroku skargą o wznowienie
postępowania czy skargą kasacyjną. Skarżący nie przedstawił też żadnych
twierdzeń ani argumentów co do możliwości skorzystania z innych środków
prawnych takich jak pozbawienie lub ograniczenie wykonalności zaskarżonego
4
orzeczenia (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r.
I CNP 50/08, niepubl.).
Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, że rozpoznawana skarga nie
spełnia konstrukcyjnych wymagań określonych w art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.,
co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 4248
k.p.c.