Postanowienie SN z 23 października 2014, sygn. I CNP 7/14
Data orzeczenia
23 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Zbigniew Kwaśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie ze skargi Z. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., wydanego w sprawie
z powództwa Z. P.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
2
Wniesiona przez Z. P. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. pozbawiona
jest wykazania jednego spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w
art. 4245
§ 1 k.p.c.
Nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.,
ponieważ skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że nie było możliwe
wzruszenie zaskarżonego wyroku w trybie wznowienia postępowania z uwagi na
charakter sprawy, wobec braku przesłanek wznowienia. Takie sformułowania nie
jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006,
nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej
jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący
wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia
2006 r., II CNP 2/06,OSNC 2006, nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia
27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Ponadto skarżąca sama wręcz wykazała, że zaskarżenie orzeczenia było
możliwe skargą kasacyjną (pkt V skargi), a okoliczność, że Sąd Najwyższy odmówił
przyjęcia dopuszczalnej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie dowodzi wykazania
w skardze braku możliwości zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną, a wręcz
potwierdza, że taka możliwość zaistniała, lecz nie została należycie wykorzystana.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 4248
§ 1 k.p.c.