Postanowienie SN z 29 października 2014, sygn. V CNP 17/14
Data orzeczenia
29 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie ze skargi T. R. i R. R.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
w L. z dnia 22 marca 2013 r.
w sprawie z powództwa M. N.
przeciwko R. R. i T. R. o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 października 2014 r.,
odrzuca skargę i zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz
powoda kwotę 1.200 ( jeden tysiąc dwieście ) zł tytułem zwrotu
kosztów postępowania wywołanego skargą.
UZASADNIENIE
2
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia skarżący powinien m.in. wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c.). Spełnienie tego wymagania polega na przedstawieniu odpowiedniego
wywodu prawnego. Niewystarczające jest przy tym samo stwierdzenie,
że nie ma możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia, niepoparte
stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa
(zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014 r., V CNP
33/13, nie publ.).
Złożona skarga nie spełnia wymogu wykazania braku możliwości
wzruszenia zaskarżonego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych; nie
zamieszczono w niej bowiem żadnego wywodu argumentacyjnego poza ogólnym
stwierdzeniem o wystąpieniu analizowanej przesłanki.
W orzecznictwie podkreśla się, że wszystkie wymienione w art. 4245
§ 1
k.p.c. elementy muszą być w piśmie wyraźnie wyartykułowane, aby pismo takie
można było uznać za skargę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.). Brak któregokolwiek z elementów
konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym i powoduje jej
odrzucenie a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia
2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań
przewidzianych w art. 4245
k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).