Postanowienie SN z 29 października 2014, sygn. V CNP 16/14
Data orzeczenia
29 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie ze skargi B. D.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty
Sądu Okręgowego w L. z dnia 3 października 2011 r. w sprawie z powództwa S. T.
przeciwko B. D.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 października 2014 r.,
odrzuca skargę i zasądza od pozwanej na rzecz powódki
kwotę 3.600 zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu
kosztów postępowania wywołanego skargą.
UZASADNIENIE
2
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać m.in. oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona ze
wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości czy w części (art. 4245
§1 pkt 1
k.p.c.) oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245
§1 pkt 5 k.p.c.). Przy czym
spełnienie tego wymagania polega na przedstawieniu odpowiedniego wywodu
prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia
zaskarżonego orzeczenia za pomocą dostępnych środków prawnych.
Niewystarczające jest samo wskazanie na brak możliwości wzruszenia
zaskarżonego orzeczenia, niepoparte stosowną argumentacją i przytoczeniem
właściwych przepisów prawa (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
8 stycznia 2014 r., V CNP 33/13, nie publ.).
Złożona skarga nie spełnia wymogu wykazania niemożliwości wzruszenia
zaskarżonego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych. Skarżąca
powołuje się bowiem na okoliczność, że wniosła o przywrócenie terminu do
złożenia sprzeciwu do zaskarżonego nakazu zapłaty, a jej wniosek został oddalony.
Zaskarżenie kwestionowanego orzeczenia było zatem możliwe; skarżąca podjęła
nawet taką próbę, która jednak okazała się nieskuteczna. Należy podkreślić,
że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „niemożliwość” wzruszenia
zaskarżonego orzeczenia nie stanowi „niemożliwości” w sensie faktycznym, lecz
w sensie prawnym i należy utożsamiać ją z szeroko rozumianą
niedopuszczalnością środka zaskarżenia (zob. m.in. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2012 r., II CNP 32/12, nie publ.).
Należy również zauważyć, że od wydania zaskarżonego nakazu zapłaty
minął już dwuletni termin określony w art. 4246
§1 k.p.c.
W orzecznictwie podkreśla się, że wszystkie wymienione w art. 4245
§ 1
k.p.c. elementy muszą być w piśmie wyraźnie zamieszczone, aby pismo takie
można było uznać za skargę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.). Brak któregokolwiek z elementów
konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w trybie wzywania do
3
uzupełnienia braków formalnych skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie
publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymogów
ustawowych przewidzianych w art. 4245
§1 pkt 1 i 5 k.p.c. i orzekł, jak w sentencji
(art. 4248
§ 1 k.p.c.).