Postanowienie SN z 7 listopada 2014, sygn. IV CNP 27/14
Data orzeczenia
7 listopada 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w T.
z dnia 16 stycznia 2012 r.,
w sprawie z powództwa K. D.
przeciwko Przedsiębiorstwu Budowlanemu N. Spółce z o.o. w T.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 listopada 2014 r.,
1) odrzuca skargę;
2) oddala wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów
postępowania skargowego.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w T. w wyniku apelacji
strony pozwanej zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji zasądzający od strony
pozwanej na rzecz powoda kwotę 49 486,84 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami
procesu i oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku
powód wskazał, że spełnia ona warunek formalny określony w art. 4245
§ 5 k.p.c.,
gdyż zaskarżone orzeczenie nie podlega kontroli kasacyjnej i jego zmiana nie jest
możliwa w drodze innych środków prawnych, bowiem nie zachodzą podstawy
nieważności ani restytucyjne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wykazanie istnienia
konstrukcyjnej przesłanki skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt 5 ( błędnie określonej
przez skarżącego jako przesłanka wskazana w art. 4245
§ 5 k.p.c.), wymaga
wykazania - w wyczerpującym i wszechstronnym wywodzie prawnym -
że wzruszenie prawomocnego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Skarżący musi zatem wykazać (a nie tylko „wskazać”,
„stwierdzić”, „przytoczyć”, czy „uwiarygodnić”), że nie istniały i nie istnieją żadne
środki prawne pozwalające na wzruszenie zaskarżonego prawomocnego
orzeczenia. Wymaga to przedstawienia wszystkich możliwych środków służących
wzruszeniu prawomocnego orzeczenia i wykazania w sposób wyczerpujący
i niebudzący wątpliwości, że nie mógł i nie może z nich skorzystać ( porównaj
między innymi postanowienia z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC
2006/7-8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r. IV CNP 65/13, niepubl.).
Nie spełnia tego wymagania lakoniczne stwierdzenie powoda, że zaskarżone
orzeczenie nie podlega kontroli kasacyjnej i jego zmiana w drodze innych środków
prawnych
nie jest możliwa, gdyż nie zachodzą podstawy nieważności ani restytucyjne.
Skarżący nie wskazał wszystkich istniejących środków służących wzruszeniu
3
prawomocnego orzeczenia ani nie przedstawił żądnego wywodu prawnego
wskazującego przyczyny, z powodu których nie mógł ze środków tych skorzystać.
Nie wykazał zatem istnienia przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. przesłanki
konstrukcyjnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia.
Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 odrzucił
skargę.
Wniosek strony pozwanej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania
skargowego został oddalony zarówno dlatego, że złożono go w piśmie nie będącym
odpowiedzią na skargę, gdyż wniesionym po terminie przewidzianym w art. 3987
§ 1 w zw. z art. 42412
k.p.c., a zatem nie wywołującym żadnych skutków prawnych
związanych z wniesieniem odpowiedzi na skargę, w tym skutku w postaci
możliwości żądania kosztów postępowania skargowego, jak również dlatego,
że wniosek dotyczy tylko sytuacji oddalenia skargi. Nie obejmuje zatem żądania
zasądzenia kosztów w razie wydania przez Sąd Najwyższy innych orzeczeń, w tym
orzeczenia, które zapadło w sprawie, o odrzuceniu skargi.