Postanowienie SN z 18 listopada 2014, sygn. V CNP 23/14
Data orzeczenia
18 listopada 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie ze skargi M. M. i A. M.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sadu Okręgowego
w W. z dnia 31 października 2011 r.
w sprawie z powództwa Gminy W.
przeciwko M. M. i A. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2014 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać m.in. przytoczenie jej podstaw wraz z uzasadnieniem (art. 4245
§ 1 pkt 2) oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny (art. 4245
§ 1 pkt 3). Wymagania te są niezależne od siebie i służą
realizacji różnych celów. Element konstrukcyjni skargi z art. 4245
§ 1 pkt 2 jest
formalnym odpowiednikiem regulacji, zgodnie z którą skargę można oprzeć na
podstawie naruszenia prawa materialnego lub procesowego (art. 4244
k.p.c.),
natomiast wymaganie z art. 4245
§ 1 pkt 3 dotyczy konkretnego przepisu, z którym
zaskarżane naruszenie jest niezgodne. Można zarzucić naruszenie wielu przepisów
prawa materialnego lub procesowego, które mogą, lecz nie muszą spowodować
niezgodności z prawem. Dlatego przepisy powołane w uzasadnieniu podstaw
skargi nie muszą być jednocześnie tymi przepisami, z którymi zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
10 maja 2007 r., I BP 57/06, z dnia 25 sierpnia 2010 r., II BU 2/10, nie publ. oraz
wyrok z dnia 26 stycznia 2012 r. I BP 4/11, nie publ.).
Złożona skarga nie odpowiada wymaganiu z art. 4245
§ 1 pkt 2, gdyż nie
zawiera ani wskazania, ani uzasadnienia podstaw, na których ją oparto.
W orzecznictwie podkreśla się, że wszystkie wymienione w art. 4245
§ 1 k.p.c.
elementy muszą być w piśmie wyraźnie zamieszczone, aby pismo takie można było
uznać za skargę (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada
2007 r., III CNP 78/07, nie publ.). Brak któregokolwiek z elementów
konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w trybie wzywania do
uzupełnienia braków formalnych skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05,
nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymogów
ustawowych przewidzianych w art. 4245
§ 1 pkt 2 i orzekł, jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
3