Postanowienie SN z 21 listopada 2014, sygn. III CNP 15/14
Data orzeczenia
21 listopada 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie z powództwa B. B.
przeciwko N. H.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 listopada 2014 r.,
na skutek skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 29 maja 2012 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w N. S. oddalił apelację
pozwanej od wyroku Sądu pierwszej instancji zasądzającego od niej na rzecz
powoda kwotę 18 147,37 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 czerwca 2011r.,
tytułem zwrotu pożyczki.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku
pozwana wykazując istnienie przesłanki skargi przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c. stwierdziła, że ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nie
przysługuje skarga kasacyjna i wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż nie zostały także spełnione
przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania, przewidziane w art. 401 k.p.c.
ani w art. 403, art. 4011
i art. 4161
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, wykazanie istnienia
konstrukcyjnej przesłanki skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. wymaga
przedstawienia wyczerpującego wywodu prawnego wykazującego w sposób
niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Chodzi przy tym nie tylko o środki
takie jak skarga kasacyjna czy skarga o wznowienie postępowania, lecz także
o wszystkie inne istniejące środki procesowe umożliwiające wzruszenie
prawomocnego orzeczenia, w tym także powództwo przeciwegzekucyjne lub
specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym. Zgodnie z art.
4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć”,
„przedstawić” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi zatem ujawnić
i przedstawić w skardze wszystkie istniejące środki oraz dowieść w sposób
wyczerpujący i przekonujący, że skorzystanie z nich nie było i nie jest możliwe
3
(porównaj między innymi postanowienia z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05,
OSNC 2006/8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r. IV CNP 65/13, niepubl.).
Skarżąca nie wykazała istnienia tej przesłanki, poprzestając jedynie na
wskazaniu niemożności skorzystania ze skargi kasacyjnej oraz skargi o wznowienie
postępowania, przy czym co do skargi o wznowienie postępowania jedynie
stwierdziła brak możliwości skorzystania z tego środka, nie przedstawiając żadnego
wywodu prawnego wykazującego niemożność skorzystania z niego. Pominęła
także wszystkie pozostałe, wskazane wyżej środki procesowe umożliwiające
wzruszenie zaskarżonego wyroku.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
odrzucił skargę.