Postanowienie SN z 14 stycznia 2015, sygn. I CZ 114/14
Data orzeczenia
14 stycznia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi M. M., D. M., J. M.
i A. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 20 października 2011 r.,
wydanym w sprawie z powództwa R. M. i M. M.
przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Naukowo-Handlowemu P. S.A.
w W., W. B., M. B., T. B., A. P., E. P. i C. P.
sp. z o.o. w W.
o ustalenie nieważności, uznanie czynności prawnej za bezskuteczną oraz
o zasądzenie odszkodowania,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,
zażalenia skarżącej M. M.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 sierpnia 2014 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
2
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę M.
M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego z dnia 20 października 2011 r., którym oddalona została
apelacja powodów M. M. i R. M. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24
września 2009 r., oddalającego powództwo przeciwko Przedsiębiorstwu
Produkcyjno-Naukowo-Handlowemu P. S.A. w W. i innym, w sprawie o ustalenie
nieważności umowy sprzedaży nieruchomości, uznaniu czynności prawnej
przeniesienia własności nieruchomości za bezskuteczną oraz o odszkodowanie.
Odrzucenie skargi miało podstawę prawną w art. 410 § 1 w związku z art. 401 pkt 2
k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego skarżąca M. M. zarzuciła
naruszenie art. 410 oraz art. 379 pkt 2 k.p.c. Wniosła o uchylenie tego
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne, a postanowienie Sądu Apelacyjnego nie jest – jak
twierdzą wnoszący zażalenie - ani nieuzasadnione, ani przedwczesne.
W sprawie można mówić o następstwie prawnym, a nie o prawach do
spadku po zmarłym R. M., które wykonują wskazani w postanowieniu żona i dzieci
zmarłego: M. M., D. M., J. M. i A. M. Zauważyć należy, że żona zmarłego M. M.
występuje w sprawie od początku, nie może więc twierdzić, że
w stosunku do niej postępowanie jest dotknięte nieważnością na podstawie art. 379
pkt 2 k.p.c. Nie może ten zarzut być także podnoszony w odniesieniu
do reprezentacji drugiej strony postępowania. Jak wyjaśnił Sąd Apelacyjny
w zaskarżonym postanowieniu, z powołaniem się na orzecznictwo, w tym
na stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9
września 2011 r., III UZ 21/11 (niepubl.), które należy podzielić, skarga
o wznowienie postępowania ze względu na nieważność wywołaną brakiem
należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.) przysługuje w terminie wskazanym
w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która była nienależycie reprezentowana i przez to
jej organ lub ewentualny przedstawiciel ustawowy nie wiedzieli o toczącym się
postępowaniu (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2010 r.,
IV CZ 98/10, niepubl.).
3
W niniejszej sprawie ma również znaczenie wniesienie skargi kasacyjnej
przez powodów, przyjętej i rozpoznanej przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia
21 lutego 2013 r., sygn. akt I CSK 254/12, mocą którego uchylony został wyrok
Sądu Apelacyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt … 786/10, w części
dotyczącej żądania zasądzenia odszkodowania od strony pozwanej i sprawa w tym
zakresie przekazana temu Sądowi do ponownego rozpoznania, przy czym chodzi o
ten sam wyrok, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania.
Ze względu na to, że poza zarzutami nienależytej reprezentacji nie zostały
przytoczone żadne argumenty wskazujące na merytoryczną zasadność skargi
należało przyjąć, że skarżący uznali za prawidłowe uzasadnienie w tym zakresie
zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w którym Sąd powołał się na przyjmujące
taką argumentację orzecznictwo Sądu Najwyższego; w szczególności chodzi
o podnoszenie już w apelacji zarzutu braku należytej reprezentacji pozwanego,
czego rozpatrzenie wyłącza zastosowanie art. 401 pkt 2 k.p.c. (por. wyrok z dnia
28 lipca 1999 r., I PKN 154/99, OSNP 2000, nr 21, poz. 781 oraz postanowienie
z dnia 13 czerwca 2012 r., II CO 7/12, niepubl.). Należy także odwołać się do
popartego utrwalonym orzecznictwem poglądu wyrażonego trafnie w zaskarżonym
orzeczeniu, że ocena skargi o wznowienie postępowania opiera się na zbadaniu,
czy podstawa wznowienia rzeczywiście, a nie tylko formalnie istnieje, to zaś
z przytoczonych względów nie ma w sprawie miejsca (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 19 maja 2005 r., II CZ 41/05 i z dnia 14 grudnia 2006 r., I CZ
103/06, nie publ.).
Mając to na uwadze na podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3
należało zażalenie oddalić.