Postanowienie SN z 11 lutego 2015, sygn. III CNP 20/14
Data orzeczenia
11 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa R. S.
przeciwko E. D.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 lutego 2015 r.,
na skutek skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 19 czerwca 2012 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację
pozwanej E. D. od wyroku Sądu Rejonowego w K. wydanego w dniu 18 lipca 2011 r.
w sprawie o zapłatę. Od wyroku Sądu drugiej instancji pozwana wniosła skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części;
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy;
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe; wniosek o stwierdzenie niezgodności
orzeczenia z prawem. Wymagania skargi wymienione wyczerpująco w art. 4245
§ 1
k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie.
To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw.
brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków
i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia. Każde z wymagań
przewidzianych w art. 4245
§ 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał
uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie
od innych wymagań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca
2005 r., IV CNP 1/05; z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05; z dnia 28 lutego
2012 r., I CNP 62/11).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało wyjaśnione, że przewidziany
w art. 4245
§ 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, polega
na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem
jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia przez powołanie
i przedstawienie dowodów bądź innych środków, nawet nieuznawanych przez
kodeks postępowania cywilnego za dowody, jak pisemne oświadczenia, surogaty
3
dokumentów czy tzw. opinie prywatne (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,
OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie wywodu
wskazującego na czas powstania szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy
wydaniem zaskarżonego orzeczenia a szkodą (por. np. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05 OSNC, nr 7-8, poz. 141).
Skarga wniesiona przez pozwaną nie spełnia wymagania przewidzianego
w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. Zawarte w skardze oświadczenie o wyrządzeniu szkody
sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że „na skutek wydania zaskarżonego
orzeczenia wobec pozwanej zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne
zmierzające do wyegzekwowania wszystkich zasądzonych kwot”. Nie ulega
wątpliwości, że szkoda spowodowana wydaniem wyroku musi istnieć w chwili
wniesienia skargi, tymczasem jedynym dowodem powołanym przez skarżącą,
mającym uwiarygodnić wystąpienie szkody jest dołączone do skargi zawiadomienie
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z dnia 14 maja 2014 r.
adresowane do Komornika Sądowego, stwierdzające, że począwszy od maja
2014 r. będą dokonywane potrącenia ze świadczeń, odpowiednio do powołanych
przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
Skarga nie spełnia również wymagania – określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c. - polegającego na wykazaniu, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W orzecznictwie Sądu
Najwyższego przyjmuje się, że obowiązek ten wiąże się z koniecznością
przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których
zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść
skutku. Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc
„wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie
postępowania, lecz także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub
uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu
wykonalności (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia17 sierpnia
4
2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP
23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Wywód przedstawiony w skardze został
ograniczony do stwierdzenia, że w sprawie skarga kasacyjna - z uwagi na wartość
przedmiotu zaskarżenia - jest niedopuszczalna, „w konsekwencji strona nie miała
żadnej możliwości odwołania się od niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia
zapadłego w instancji odwoławczej”.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§
1 k.p.c. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia.