Postanowienie SN z 13 lutego 2015, sygn. II CZ 95/14
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o wznowienie postępowania
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
przedstawiciel ustawowy dziecka
prokurator
Data orzeczenia
13 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Marta Romańska
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marta Romańska (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Karol Weitz (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi L. G.
o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 listopada 2008.,
wydanym w sprawie z powództwa L. G.
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w P.
i G. K. – M. - Komornikowi Sądowemu Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w T.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 lutego 2015 r.,
zażalenia L. G.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 kwietnia 2014 r.,
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od L. G. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5 600 zł (pięć tysięcy sześćset
złotych) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
2
Powódka, L. G., w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi
Okręgowemu w P. oraz G. K.-M., wniosła skargę o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 listopada
2008 r. Jako podstawy wznowienia powołała brak należytej reprezentacji (art. 401
pkt 2 k.p.c.), mający wnikać z faktu, że reprezentujący ją w instancji apelacyjnej
pełnomocnik przedstawił sfałszowane pełnomocnictwo, oparcie zaskarżonego
wyroku na podrobionych dokumentach, w tym sfałszowanych nakazach zapłaty (art.
403 § 1 pkt 1 k.p.c.), co miał potwierdzać prawomocny wyrok karny Sądu
Rejonowego w T. z dnia 24 lipca 2008 r., w sprawie … 204/08, skazujący za
podrobienie faktur, oraz nowe okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które
wyszły na jaw po uprawomocnieniu się objętego skargą wyroku (art. 403 § 2 k.p.c.),
w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 1 lipca 2011 r., w sprawie …
168/10, którym pozbawiono wykonalności tytuły wykonawcze przeciwko L. G., oraz
zaginionych wcześniej dokumentów.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o
wznowienie ze względu na niedochowanie trzymiesięcznego terminu do jej
wniesienia określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Skarżącą nie uprawdopodobniła tego,
że o okolicznościach mających stanowić podstawy wznowienia, dowiedziała się –
jak twierdziła – w dniu 19 listopada 2013 r.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 29 kwietnia 2014 r. podniesiono
zarzuty naruszenia art. 407 § 1, art. 410 § 1, art. 401 pkt 2 i art. 403 § 1 pkt 1 i § 2
k.p.c. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., trzymiesięczny termin do wniesienia skargi
o wznowienie postępowania opartej na podstawie pozbawienia możności działania
lub braku należytej reprezentacji biegnie nie od dnia, gdy o tej podstawie
wznowienia dowiedziała się strona, lecz od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się
strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Powódka złożyła wniosek
o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej od
3
wyroku z dnia 20 listopada 2008 r., w wyniku czego pełnomocnik taki został
ustanowiony i skarga taka została wniesiona w terminie, tj. w dniu 11 lutego 2009 r.
Wynika z tego wprost, że wiedziała o tym wyroku i jego treści przed dniem
19 sierpnia 2013 r., wobec czego w odniesieniu do tej podstawy nie dochowała
terminu wynikającego z art. 407 § 1 k.p.c.
Gdy chodzi o powołane w skardze o wznowienie podstawy określone w art.
403 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c., to w świetle art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięczny termin do jej
wniesienia na tych podstawach należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała
się o podstawach skargi. Powódka twierdzi, że o okolicznościach mających
stanowić powołane przez nią podstawy określone w art. 403 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c.
dowiedziała się w dniu 19 listopada 2013 r. W tym także dniu miała przyjąć,
że okoliczności te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Twierdzenia powyższe nie
zostały poparte przez powódkę powołaniem jakichkolwiek zdarzeń, które mogłyby
wskazywać na to, że w istocie o okolicznościach mających stanowić podstawę
wznowienia dowiedziała się w dniu 19 listopada 2013 r. Z przedłożonych
dokumentów wynika, że okoliczności te były znane powódce przed dniem
19 sierpnia 2013 r. (np. z treści załączonej do akt kopii wyroku Sądu Rejonowego
w T. z dnia 1 lipca 2011 r., w sprawie I C 168/10, wynika, że jego odpis wydano
powódce w dniu 19 stycznia 2012 r.). Pogląd, że trzymiesięczny termin określony
w art. 407 § 1 k.p.c. liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o nowych
okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych mających uzasadniać
podstawę wznowienia w sposób wiarygodny i mogła ocenić ich prawdopodobny
wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia
1967 r., II CZ 128/66, OSPiKA 1968, nr 9, poz. 198) nie oznacza, że decydujące w
tym zakresie jest to, kiedy strona „przyjęła”, że taki wpływ jest możliwy. Chodzi o
możność oceny prawdopodobnego wpływu na wynik sprawy, a nie o subiektywny
akt „przyjęcia”, że taki wpływ mógł wystąpić. Z tych względów należy przyjąć, że
powódka również co do powołanych w skardze podstaw wznowienia określonych w
treści art. 403 § 1 pkt 1 § 2 k.p.c. nie dochowała terminu wynikającego z art. 407 §
1 k.p.c.
4
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3 oraz art. 108 § 1, art. 391 § 1, art. 39821
, art. 3941
§ 3 i art. 406 k.p.c., orzekł
jak w sentencji.., orzekł
jak w sentencji.