Postanowienie SN z 9 kwietnia 2015, sygn. V CNP 52/14
Data orzeczenia
9 kwietnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Dariusz Dończyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi K. C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w Ś.
z dnia 28 stycznia 2014 r.,
w sprawie z powództwa M. C.
przeciwko K. C.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2015 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Pozwany K. C. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 28 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna odpowiadać ogólnym wymaganiom pisma procesowego oraz szczególnym
wymaganiom przewidzianym dla tego środka prawnego przewidzianym w art. 4245
§ 1 k.p.c., który określa tzw. wymagania konstrukcyjne, niezbędne do uznania
wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242
§ 1 k.p.c. Niespełnienie przez
skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c. skutkuje jej
odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248
§ 1 k.p.c.) bez możliwości
uruchomienia procedury zmierzającej do sanowania dostrzeżonych braków.
Należy do nich między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.
Skarżący nie uprawdopodobnił, że na skutek wydania zaskarżonego
orzeczenia poniósł szkodę. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że spełnienie
wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. polega na stwierdzeniu przez
stronę, że szkoda wystąpiła, wyraźnym wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru, a także
uwiarygodnieniu tego oświadczenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 9 maja 2007 r., IV CNP 40/07, nie publ.). Skarżący wskazał jedynie, że poniósł
szkodę majątkową w postaci „godziwego zysku", którego spodziewał się w razie
wykonania umowy, oraz stary, którą poniósł na zakup drogiego kamienia do mebli,
który następnie musiał zostać sprzedany po niższej cenie. Skarżący nie wskazał
jednak żadnych konkretnych okoliczności precyzujących bliżej tak ogólne twierdzenia,
w szczególności, co do rozmiaru poniesionej szkody (wysokości utraconego zysku,
czy też różnicy pomiędzy kosztami zakupu, a następnie sprzedaży blatu).
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c.
3