Wyrok z 18 marca 2026, sygn. II W 18/26

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Golubiu - Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger

Protokolant: L. sekretarz sądowy Z. V.

w obecności oskarżyciela - funkcjonariusza Policji I. D.

po rozpoznaniu dnia 18 marca 2026 roku

sprawy N. C. (1)

syna F. i R. z domu U.

urodzonego (...) w (...)

obwinionego o to, że: w dniu 25 października 2025 roku około godziny 15:48 w m. (...) ul. (...), pow. (...), poprzez zgłoszenie niepotwierdzonej interwencji, wywołał niepotrzebną czynność policji;

to jest o wykroczenie z art. 66 § 1 kw

ORZEKA:

I.  uznaje obwinionego N. C. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, iż stanowi on wykroczenie z art. 66 § 1 pkt 1 kw i za to na mocy art. 66 § 1 pkt 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

II.  na mocy art. 66 § 2 kw orzeka wobec obwinionego nawiązkę w kwocie 200 (dwieście) złotych na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w C.;

III.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami w sprawie w kwocie 100 (sto) złotych.

UZASADNIENIE

II W 18/26

UZASADNIENIE

W dniu 25 października 2025 roku obwiniony N. C. (1) zainicjował interwencję funkcjonariuszy Policji w miejscu zamieszkania swojej żony Z. C. (1), przy ul. (...). Jako powód wezwania patrolu obwiniony podał fakt uniemożliwienia mu przez żonę, z którą pozostaje w trakcie procesu rozwodowego kontaktu z małoletnimi dziećmi: W. C. - lat 9 oraz F. C. - lat 13. W trakcie rozmowy z przybyłymi na miejsce funkcjonariuszami N. C. (1) argumentował, iż zgodnie z ustaleniami podjętymi w toku mediacji (które jednak nie zostały zatwierdzone przez właściwy sąd rodzinny ani opatrzone klauzulą wykonalności), weekend 24–25 października 2025 roku przypadał na termin jego kontaktów z dziećmi. Obwiniony twierdził, że Z. C. (1) bezprawnie odmawia mu wydania małoletnich.

Skierowani na miejsce funkcjonariusze Policji m.in. L. V. podjęli czynności sprawdzające, w toku których ustalili, że Z. C. (1) oraz małoletnie dzieci nie przebywają w miejscu zamieszkania. Z relacji obecnej w mieszkaniu F. P. wynikało, iż Z. C. (1) wraz z dziećmi wyjechała rano do kina w H. i nie jest znana dokładna godzina ich powrotu. W trakcie trwania interwencji Z. C. (1) powróciła do miejsca zamieszkania wraz z dziećmi. Potwierdziła ona fakt wyjazdu do H. oraz wyjaśniła, iż w dniu poprzedzającym (24 października 2025 r.) otrzymała od obwinionego wiadomość e-mail z żądaniem wydania dzieci w dniu następnym. Z. C. (2) jednoznacznie wskazała, iż nie wyraziła na to zgody, podnosząc, że żądanie obwinionego było sprzeczne z ich dotychczasowym ustalonym harmonogramem, a wobec braku prawomocnego wyroku sądu regulującego kontakty, nie czuła się zobowiązana do nagłej zmiany planów dzieci.

Wyrokiem nakazowym z dnia 21 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu uznał obwinionego N. C. (1) za winnego, tego że w dniu 25 października 2025 roku około godziny 15:48 w miejscowości (...) ul. (...), powiat (...), poprzez zgłoszenie niepotwierdzonej interwencji, wywołał niepotrzebną czynność policji tj. wykroczenia z art. 66 § 1 kpt 1 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych. Ponadto na mocy art. 66 § 2 k.w. orzekł wobec obwinionego nawiązkę w kwocie 200 złotych na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w C..

Obwiniony N. C. (1) dnia 18 lutego 2026 roku wniósł sprzeciw od ww. wyroku.

Dowód:

- notatka urzędowa – k. 1

- wyrok nakazowy – k. 15

- sprzeciw obwinionego - 18

- wyjaśnienia obwinionego N. C. (1) - k. 4-6

- zeznania świadka L. V. – k. 8-9, 24v.-25v.

Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego N. C. (1) za wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim opisywał on tło konfliktu rodzinnego oraz fakt zawarcia niezatwierdzonej przez sąd ugody mediacyjnej. W pozostałym zakresie, tj. co do przekonania obwinionego o rzekomym prawie do domagania się od Policji „przymusowego wydania dzieci”, Sąd uznał jego wyjaśnienia za przejaw przyjętej linii obrony, zmierzającej do umniejszenia winy i próby subiektywnego usprawiedliwienia instrumentalnego potraktowania organów porządkowych. Obwiniony starał się przedstawić siebie jako osobę walczącą o słuszne prawa, całkowicie ignorując procedury prawne i kompetencje organów bezpieczeństwa.

W pełni wiarygodne i kluczowe dla rozstrzygnięcia były zeznania świadka L. V., funkcjonariusza Policji. Jego relacja była spójna, rzeczowa i całkowicie bezstronna. Jako osoba obca dla stron, wykonująca rutynowe obowiązki służbowe, nie miał on żadnego interesu w przedstawianiu przebiegu interwencji w sposób niekorzystny dla obwinionego. Zeznania te potwierdziły, że interwencja dotyczyła wyłącznie sporu cywilnego, w którym nie występowało żadne zagrożenie dla życia czy zdrowia osób, a Policja została wezwana w charakterze „narzędzia nacisku” na małżonkę.

Czyn obwinionego wyczerpał wszystkie znamiona wykroczenia z art. 66 § 1 pkt 1 k.w . Przepis ten chroni powagę czynności organów ochrony porządku publicznego oraz zapewnia ich dyspozycyjność dla sytuacji realnych zagrożeń. Strona przedmiotowa tego czynu polega na wprowadzeniu w błąd organu w niniejszej sprawie Policji poprzez przekazanie informacji, która wywołuje przekonanie o konieczności podjęcia czynności służbowej, mimo braku faktycznych podstaw do jej podjęcia.

Dokonując subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawną, należy wskazać, że N. C. (1) wprowadził Policję w błąd co do charakteru i pilności zdarzenia. Inicjując interwencję, obwiniony oczekiwał od funkcjonariuszy podjęcia działań o charakterze egzekucyjnym, do których organ ten nie ma ustawowych uprawnień. Należy z całą stanowczością podkreślić, że Policja nie jest organem powołanym do realizacji kontaktów rodzicielskich, zwłaszcza w sytuacjach spornych, gdzie brak jest prawomocnego i wykonalnego orzeczenia sądu rodzinnego. Funkcjonariusze Policji nie mają kompetencji, aby „zabierać dzieci” od jednego z rodziców i przekazywać je drugiemu bez wyraźnej zgody opiekuna, u którego dzieci przebywają, chyba że zachodzi bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia małoletnich. W polskim systemie prawnym egzekucja kontaktów z dziećmi odbywa się wyłącznie w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, przy udziale sądu rodzinnego oraz kuratora sądowego.

N. C. (1), wiedząc, że jego relacje z dziećmi opierają się jedynie na niezatwierdzonym przez sąd porozumieniu mediacyjnym, miał świadomość, że interwencja Policji jest bezzasadna w sensie prawnym. Mimo to, dążył do jej wywołania, chcąc za pomocą munduru i autorytetu państwa wymusić na żonie określone zachowanie. Takie działanie stanowi przykład wywołania niepotrzebnej czynności organu ochrony porządku publicznego. Pobudki obwinionego, którymi kierował się wywołując interwencję policji (tj. chęć spotkania z dziećmi) nie znoszą bezprawności jego czynu, zaznaczyć bowiem należało, że prawo nie zezwala na angażowanie służb ratunkowych jakimi niewątpliwie jest Policja do rozwiązywania konfliktów o charakterze stricte prywatnym i cywilnym.

Sąd, uznając winę N. C. (1) i na mocy art. 66 § 1 pkt 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw, wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych. Kara ta w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, który Sąd ocenił jako znaczny. Wskazać bowiem należało, że obwiniony swoim zachowaniem spowodował, iż patrol Policji zamiast np. patrolować rejon w celu zapobiegania przestępstwom lub być w gotowości do reakcji na wypadki drogowe przez znaczny czas był zaangażowany w mediowanie sporu rozwodowego między obwinionym N. C. (2), a jego żoną Z. C. (1). Sąd orzekając o wymiarze kary grzywny uwzględnił fakt, iż obwiniony prowadzi działalność gospodarczą i osiąga dochody miesięczne, zatem grzywna w tej wysokości nie przekracza jego możliwości płatniczych, a jednocześnie stanowi realną dolegliwość, która ma mu uświadomić naganność takiego postępowania.

Na mocy art. 66 § 2 kw, Sąd orzekł wobec obwinionego nawiązkę w kwocie 200 złotych na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w C.. Orzeczenie nawiązki ma charakter kompensacyjny i jest wyrazem sprawiedliwości społecznej. Podkreślić należało, że sprawca, który bezpodstawnie angażuje aparat państwowy i generuje koszty (czas pracy funkcjonariuszy, eksploatacja pojazdu służbowego, paliwo), winien partycypować w ich pokryciu bezpośrednio na rzecz jednostki, którą naraził na te straty.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. oraz art. 119 k.p.w., zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w kwocie 100 złotych. N. C. (2) jest osobą aktywną zawodowo i sprawną, winien zatem ponieść ciężary finansowe procesu, który sam sprowokował swoim sprzecznym z prawem zachowaniem. Sąd nie zauważył podstaw do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty i wydatków.