Wyrok z 2 czerwca 2026, sygn. II W 107/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Golubiu - Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger

Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Romanowska

w obecności oskarżyciela - funkcjonariusza Policji K. U.

po rozpoznaniu dnia 2 czerwca 2026 roku

sprawa E. C. (1)

syna H. i O. z domu W.

(...) w E.

obwinionego o to, że: w dniu 12 stycznia 2026 r. ok. godz. 3:37 w miejscowości (...), ul. (...), gm. (...), poprzez zgłoszenie niepotwierdzonej interwencji, wywołał niepotrzebną czynność policji.

to jest o wykroczenie z art. 66 § 1 kw

ORZEKA:

I.  Uznaje obwinionego E. C. (1) za winnego popełniania zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 66 § 1 kw i za to na podstawie art. 66 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę 500,00 (pięćset) zł grzywny;

II.  Na mocy art. 66 § 2 kw orzeka wobec obwinionego nawiązkę w kwocie 500,00 (pięćset) złotych na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w W.;

III.  Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50,00 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami w sprawie w kwocie 100,00 (sto) złotych.

UZASADNIENIE

II W 107/26

UZASADNIENIE

Dnia 11 stycznia 2026 roku około godziny 19:38 obwiniony E. C. (2) poinformował Komendę Powiatową Policji w (...), iż z uwagi na obfite opady śniegu oraz nieprawidłowe odśnieżanie pługiem nie posiada możliwości wyjazdu z posesji. Przed posesją zgłaszającego znajdowała się nasyp śniegu w wysokości około 0,5 metra. Funkcjonariusze Policji udali się do miejsca zamieszkania E. C. (3) tj. na ul. (...) w (...). Na miejscu Funkcjonariusze ustalili, iż droga do posesji zgłaszającego przebiega przez prywatną nieruchomość na której E. C. (1) posiada ustanowioną służebność przejścia i przejazdu. Droga została ośnieżona przez pług śnieżny, którym kierował C. P.. Dokonał on ośnieżania dobrowolnie pomimo, iż obowiązek odśnieżania obciąża każdą osobę posiadającą służebność na przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo C. P. wskazał, iż około godziny 18:00 podczas wcześniejszej interwencji Policji wywołanej zgłoszeniem E. C. (1) odśnieżył łopatą dojście do posesji obwinionego, które umożliwiało mu wyjście z nieruchomości.

Funkcjonariusze Policji pouczyli obwinionego, iż z uwagi na fakt, że nieruchomość na której wytyczona jest droga stanowi prywatną własność nie mają możliwości pojęcia jakichkolwiek czynności, które prowadziłyby do satysfakcjonującego obwinionego rozwiązania przedmiotowej sprawy. Wskazali ponadto, iż ma on możliwość wniesienia sprawy cywilnej i dochodzenia swych praw na gruncie prawa cywilnego.

Następnie około godziny 21:36 obwiniony ponownie wywołał interwencję Policji, albowiem nie był usatysfakcjonowany przebiegiem poprzednich interwencji. Funkcjonariusze Policji podczas interwencji wyczuli od obwinionego silną woń alkoholu, jednakże E. C. (1) odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu.

Dnia 12 stycznia 2026 roku około godziny 3:37 obwiniony kolejny raz zgłosił do Komendy Powiatowej Policji w (...) brak możliwości wyjazdu z posesji. E. C. (2) wówczas uporczywie domagał się odśnieżenia wjazdu na posesję, albowiem nie ma możliwości wyjazdu i udania się do pracy. Z uwagi na wyraźną woń alkoholu Funkcjonariusze pouczyli obwinionego, iż w stanie w jakim się znajduje nie może on prowadzić pojazdów, E. C. (2) oświadczył, że nie zamierza prowadzić pojazdu mechanicznego i kolejny raz odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu.

Podczas tej interwencji Funkcjonariusze Policji poinformowali obwinionego, iż z uwagi na uprzednie interwencje podczas, których otrzymał on stosowne pouczenia o możliwościach rozwiązania przedmiotowej niedogodności na kanwie prawa cywilnego oraz niemożności podjęcia takowych działań przez Funkcjonariuszy Policji, sporządzony zostanie wniosek do Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu przeciwko E. C. (1) o wywołanie niepotrzebnej czynności policji tj. o wykroczenie z art. 66 § 1 k.w.

Wyrokiem nakazowym z dnia 10 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu uznał E. C. (1) za winnego, tego że w dniu 12 stycznia 2026 roku około godziny 3:37 w miejscowości (...), ul. (...), gmina (...), poprzez zgłoszenie niepotrzebnej interwencji, wywołał niepotrzebną czynność Policji tj. wykroczenia z art. 66 § 1 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.500 złotych.

Oskarżyciel publiczny Komenda Powiatowa Policji w F. dnia 17 kwietnia 2026 roku wniósł sprzeciw od ww. wyroku, albowiem Sąd pomimo uznania obwinionego za winnego popełnienia przedmiotowego wykroczenia nie orzekł nawiązki na rzecz pokrzywdzonego Komendy Wojewódzkiej Policji w W. na mocy art. 66 § 2 k.w.

Obwiniony E. C. (1) dnia 20 kwietnia 2026 roku także wniósł sprzeciw od ww. wyroku. Ponadto obwiniony podczas rozprawy dnia 2 czerwca 2026 roku przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień umiarkowany) oraz fotografię swojej posesji wykonane dnia 15 stycznia 2026 roku. Przedmiotowe dowody E. C. (1) przedłożył celem zobrazowania skali zasp śnieżnych, które zalegały na wjeździe do jego posesji oraz na okoliczność wykazania, iż z uwagi na stan zdrowia nie mógł samodzielnie wykonać odśnieżenia wjazdu na posesję.

Dowody:

- notatka urzędowa – k. 1

- wyjaśnienia obwinionego E. C. (3) – k. 5-6, k. 23-46

- zeznania świadka P. O. – k. 10-11, k. 48-49

- zeznania świadka P. I. – k. 12-13, k. 46-47

- zeznania świadka C. D. – k. 14-15, k. 48

- wyrok nakazowy – k. 21

- sprzeciw oskarżyciela publicznego – k. 25

- sprzeciw obwinionego – k. 26

- fotografie posesji obwinionego – k. 38

- orzeczenie o stopniu niepełnosprawności obwinionego – k. 39-42

Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego E. C. (3) za wiarygodne wyłącznie w takim zakresie, w jakim korelują one z pozostałym materiałem dowodowym, to jest co do faktu samego inicjowania i przebiegu przedmiotowych interwencji Policji. W pozostałej części Sąd odmówił im waloru wiarygodności, uznając je za przyjętą przez obwinionego linię obrony, ukierunkowaną wyłącznie na uniknięcie odpowiedzialności karnej za zarzucane mu wykroczenie.

Podnoszone przez obwinionego twierdzenia dotyczące rzekomego zagrożenia pożarowego instalacji fotowoltaicznej oraz potencjalnej niemożności przeprowadzenia akcji gaśniczej z uwagi na zalegające zaspy śnieżne, stanowiły przejaw wyłącznie subiektywnego, niepopartego żadnymi obiektywnymi faktami poczucia zagrożenia, które w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego jawi się jako całkowicie bezpodstawne. Jako równie niewykazane Sąd ocenił twierdzenia obwinionego o niemożności stawiennictwa w miejscu pracy następnego dnia, albowiem na tę okoliczność obwiniony nie przedłożył jakichkolwiek dowodów. Dodatkowo Sąd nie zauważył między tą okolicznością, a przedmiotem niniejszej sprawy żadnego związku.

W opozycji do wyjaśnień obwinionego, Sąd w całości obdarzył przymiotem wiarygodności zeznania interweniujących funkcjonariuszy Policji – P. I., C. D. i P. O., uznając je za jasne, spójne, konsekwentne i w pełni obiektywne. Z depozycji tych świadków jednoznacznie wynika, że obwiniony był w sposób szczegółowy i wielokrotny pouczany o przysługujących mu prawach oraz o braku jakichkolwiek uprawnień władczych ze strony Policji do ingerowania w zaistniały stan rzeczy. Skoro bowiem droga dojazdowa, na której zalegały zaspy, stanowiła teren prywatny, na którym wytyczona została służebność przejścia i przejazdu, zaistniały problem prawno-rzeczowy leżał poza zakresem kompetencji organów porządkowych i mógł zostać rozwiązany wyłącznie na gruncie prawa cywilnego.

W tym kontekście dowody przedłożone przez obwinionego, w tym orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, choć autentyczne, nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i w żaden sposób nie ekskulpowały jego zachowania. Stan zdrowia obwinionego nie implikuje bowiem po stronie Policji obowiązków o charakterze komunalnym czy gospodarczym, takich jak odśnieżanie prywatnych posesji lub dróg dojazdowych. Obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania służebności gruntowej, zgodnie z art. 289 § 1 k.c., obciąża właściciela nieruchomości władnącej (w tym przypadku obwinionego), a solidarna odpowiedzialność właścicieli nieruchomości obciążonej, o której mowa w § 2 tegoż przepisu, aktualizuje się wyłącznie przy zaistnieniu odmiennej umowy stron. W konsekwencji na obwinionym spoczywała bezwzględna konieczność samodzielnego zorganizowania lub wykonania prac odśnieżeniowych, a próby przeniesienia tego ciężaru na organy państwowe były całkowicie nieuprawnione.

Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż w nocy z 11 na 12 stycznia 2026 roku obwiniony aż czterokrotnie wywoływał powtarzające się interwencje Policji do zasypanego wjazdu. Za każdym razem funkcjonariusze, kierując się chęcią niesienia pomocy i koncyliacyjnego załatwienia sprawy, cierpliwie instruowali obwinionego o prawnych i cywilnych możliwościach rozwiązania uciążliwości. Do obwinionego nie trafiały jednak żadne kierowane do niego pouczenia i upomnienia, na co niewątpliwy wpływ miał fakt, iż podczas wszystkich interwencji znajdował się on pod widocznym wpływem alkoholu, wykazując całkowity brak krytycyzmu wobec własnego postępowania.

Z tego właśnie względu z uwagi na pierwotnie spolegliwą i pomocową postawę funkcjonariuszy, którzy dążyli do polubownego zdyscyplinowania E. C. (1) przedmiotowy wniosek o ukaranie nie objął sekwencji wszystkich czterech bezpodstawnych zgłoszeń, a ograniczył się wyłącznie do ostatniej interwencji z dnia 12 stycznia 2026 roku z godziny około 3:37, kiedy to ostatecznie wyczerpała się dyscyplinująca formuła pouczeń.

Wskazać należało, że zachowanie obwinionego w pełni wyczerpało ustawowe znamiona wykroczenia z art. 66 § 1 pkt 1 k.w. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest powaga czynności organów ochrony porządku publicznego oraz zapewnienie ich bezwzględnej dyspozycyjności i gotowości do działania w sytuacjach realnych, obiektywnych zagrożeń. Strona przedmiotowa tego czynu polega na celowym wprowadzeniu w błąd organu poprzez przekazanie informacji, która wywołuje fałszywe przekonanie o konieczności podjęcia natychmiastowej akcji służbowej.

Dokonując subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod powołaną normę prawną, Sąd zważył, że obwiniony w sposób zawiniony wprowadził Policję w błąd co do charakteru, eskalacji oraz pilności zdarzenia. Inicjując ostatnią interwencję, obwiniony w sposób oczywiście nieuprawniony oczekiwał, że funkcjonariusze podejmą bezprawne działania przymuszające wobec właściciela nieruchomości obciążonej bądź sami dokonają fizycznego usunięcia pokrywy śnieżnej, co w sposób jaskrawy wykracza poza ustawowe ramy, zadania i rolę ustrojową Policji. Zważywszy na powyższe należało w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż E. C. (1) swym zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia z art. 66 § 1 k.w

Sąd, uznając winę E. C. (1) i na mocy art. 66 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw, wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych. Kara ta w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, który Sąd ocenił jako znaczny. Wskazać bowiem należało, że obwiniony swoim zachowaniem spowodował, iż patrol Policji zamiast np. patrolować rejon w celu zapobiegania przestępstwom lub być w gotowości do reakcji na wypadki drogowe przez znaczny czas był zaangażowany w interwencję dotyczącą zablokowanego przez nasyp śniegu wyjazdu z prywatnej posesji obwinionego na drogę prywatną (do której przysługuje mu jedynie służebność), podczas gdy zgłaszany problem miał w rzeczywistości charakter cywilnoprawny, a sam obwiniony mimo braku możliwości wyjechania samochodem mógł opuścić nieruchomość pieszo i w tym czasie w ogóle nie miał zamiaru jej opuszczać.

Sąd orzekając o wymiarze kary grzywny uwzględnił fakt, iż obwiniony jest osobą aktywną zawodowo i osiąga dochody miesięczne w wysokości 8.000 zł netto, zatem grzywna w tej wysokości nie przekracza jego możliwości płatniczych, a jednocześnie stanowi realną dolegliwość, która ma mu uświadomić naganność takiego postępowania.

Na mocy art. 66 § 2 kw, Sąd orzekł wobec obwinionego nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w W.. Orzeczenie nawiązki ma charakter kompensacyjny i jest wyrazem sprawiedliwości społecznej. Podkreślić należało, że sprawca, który bezpodstawnie angażuje aparat państwowy i generuje koszty (czas pracy funkcjonariuszy, eksploatacja pojazdu służbowego, paliwo), winien partycypować w ich pokryciu bezpośrednio na rzecz jednostki, którą naraził na te straty.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. oraz art. 119 k.p.w., zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w kwocie 100 złotych. E. C. (2) jest osobą aktywną zawodowo winien zatem ponieść ciężary finansowe procesu, który sam sprowokował swoim sprzecznym z prawem zachowaniem. Sąd nie zauważył podstaw do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty i wydatków.