Uzasadnienie z 17 kwietnia 2026, sygn. I C 905/25

UZASADNIENIE

Powód Ł. Z. wniósł pozew przeciwko Z. (...)w I. o zapłatę: kwoty 2998 zł, tytułem odszkodowania za uszkodzenie motocykla marki F. nr rej. (...), w związku ze szkodą z dnia 12.06.2024r.; kwoty 500 zł, tytułem zwrotu kosztów sporządzenia kalkulacji naprawy; kwoty 4710,98 zł, tytułem odszkodowania za uszkodzoną odzież motocyklową; kwoty 37000 zł, tytułem wynajmu motocykla zastępczego w okresie od 13.06 do 25.08.2024r., wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3.09.2024r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości; zarzuciła, że po zgłoszeniu roszczeń opisanych w pozwie, reprezentant pozwanej przyznał powodowi odpowiednie odszkodowanie za szkodę w motocyklu i pozwany podtrzymał stanowisko zajęte podczas postępowania likwidacyjnego. Pozwana zakwestionowała ponadto roszczenie w zakresie kosztów najmu oraz prywatnej kalkulacji.

Stan faktyczny:

Bezspornym było, że w dniu 12 czerwca 2024r roku na terenie Republiki Czeskiej, w miejscowości I., powód, jako kierowca motocykla marki F. nr rej. (...), brał udział w kolizji drogowej. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległ motocykl powoda i odzież motocyklowa. Poza sporem była kwestia odpowiedzialności strony pozwanej, jako ubezpieczyciela sprawcy, za skutki wypadku.

Sąd ustalił:

Koszt przywrócenia motocykla powoda do stanu sprzed szkody, przy uwzględnieniu do naprawy oryginalnych części zamiennych oznaczonych symbolem „O” i średniej stawki za roboczogodzinę w w warsztatach nieautoryzowanych, wynosił 100.752,38 zł.

Naprawa pojazdu powoda, zgodnie z technologią producenta przy użyciu części zamiennych oryginalnych nie byłaby ekonomicznie uzasadniona, bowiem koszt naprawy przekraczał wartość pojazdu sprzed szkody.

Wartość przedmiotowego pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień zdarzenia wynosiła 26.700 zł.

Wartość przedmiotowego pojazdu w stanie uszkodzonym, w wyniku wypadku z dnia 12.06.2024r., uzyskana na aukcji, o wyniku której poszkodowany został poinformowany, wynosiła 5.400 zł.

Wartość takiego pojazdu w stanie uszkodzonym, wyliczona metodą analityczną w programie Info-Ekspert, wynosiła 3.200 zł.

Dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej I. Z. (k-179 i nast.).

W wyniku wypadku, zniszczeniu uległa odzież motocyklowa powoda, tj. kurtka, spodnie, kombinezon przeciwdeszczowy, buty, o łącznej wartości 4.710,98 zł.

Dowód: Protokół szkód na mieniu poza pojazdem z 19.06.2024r.; internetowe oferty sprzedaży (k-12-18)

W dniu 13.06.2024r. powód zawarł z P. C. umowę najmu pojazdu – motocykla marki F., nr rej. (...), ustalając czynsz dobowy w kwocie 500 zł. W dniu 25.08.2024r. powód zapłacił, tytułem czynszu najmu, kwotę 37.000 zł.

Dowód: umowa najmu pojazdu, Protokół zdawczo-odbiorczy, kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu ; Pokwitowanie świadczenia pieniężnego (k-46-50).

Wysokość stawek najmu pojazdu zastępczego – motocykla segmentu turystycznego na lokalnym rynku w czerwcu 2024r., wynosiła od 250 zł za dzień (250 – 400 zł) do 5000 zł za miesiąc (4000 – 5000 zł).

Dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej I. Z. (k-179 i nast.)

Likwidacje szkodę (...) (...) S.A. w D. (reprezentant do spraw roszczeń strony pozwanej) zaproponowało powodowi zorganizowanie pojazdu zastępczego, gwarantując dostępność aut wszystkich segmentów wymienionych w dołączonej tabeli, oraz pokrycie przez ubezpieczenia kosztów najmu zgodnie z cenami wskazanymi w tabeli, z zastrzeżeniem, że ubezpieczyciel pokrywa jedynie koszty niezbędne i uzasadnione.

Dowód: Raport szkody (k-9-11).

W toku postępowania likwidacyjnego Sopockie Towarzystwo (...) S.A. w D. sporządziło kosztorys naprawy uszkodzonego motocykla z dnia 20.06.2024r., określając szkodę, jako całkowitą, i wypłaciło powodowi odszkodowanie w łącznej kwocie 21.502 zł za uszkodzenie motocykla. Ustalono, że wartość motocykla w stanie sprzed szkody wynosiła 24.700 zł, wartość wraku – 5.400 zł.

Pismem z dnia 28.06.2024r. (...) Towarzystwo (...) S.A. w D. poinformowało powoda o rozliczeniu szkody jako całkowitej oraz przyznaniu odszkodowania w kwocie 19.300 zł (24.700 zł – 5.400 zł). Pismem z dnia 23.07.2024r. (...) S.A. podtrzymało stanowisko i poinformowało odszkodowanie zostanie wypłacone niezwłocznie po otrzymaniu środków od zagranicznego ubezpieczyciela sprawcy wypadku.

Dowód: pisma (...) (...) S.A. w D. z dnia 28.06.2024r. i z dnia 23.07.2024r.; kalkulacja naprawy nr (...) z dn. 20.06.2024r. (k-19-30)

Kwestionując ustalenia ubezpieczyciela, powód zlecił rzeczoznawcy sporządzenie kalkulacji naprawy, zgodnie z którą wartość rynkowa motocykla powoda w stanie nieuszkodzonym na dzień wypadku wynosiła 29.900 zł.

Dowód: opinia nr (...) wykonana przez F. T. z dnia 7.07.2024r. (k-31 i nast.); Faktura nr (...) na kwotę 500 zł (k-45)

Pismem z dnia 26.08.2024r. powód wezwał (...) (...) (...) S.A. w D. do zapłaty kwoty 24.500 zł tytułem odszkodowania za uszkodzony motocykl; kwoty 500 zł tytułem zwrotu kosztów opinii technicznej; kwoty 37.000 zł, tytułem wynajmu motocykla zastępczego.

Dowód: wezwanie do zapłaty (k-51-54)

Pismem z dnia 16.09.2024r. ubezpieczyciel poinformował powoda o dopłacie odszkodowania w kwocie 2.202 zł (łącznie 21.502 zł).

Dowód: pismo (...) (...) (...) S.A. w D. z dnia 16.09.2024r. (k-55)

Sąd zważył, co następuje:

Wobec faktu, iż zdarzenie wywołujące szkodę miało miejsce w Czechach, sprawcą wypadku, wywołującego szkodę, był obywatel czeski, ubezpieczony w czeskim zakładzie ubezpieczeń, pozwanym w niniejszej sprawie, posiadającym status zagranicznej osoby prawnej, uzasadnienia wymaga jurysdykcja krajowa. Przepisów kpc z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną stanowi inaczej (art. 1096 kpc). Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) NR 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. UE. L.01.12.1 ze zm.), ubezpieczyciel mający siedzibę na terytorium Państwa Członkowskiego może być pozwany w innym państwie członkowskim (niż to, w którym ma miejsce zamieszkania/siedzibę) w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia – przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania (art. 9 ust. 1 pkt b). Przepis ten ma zastosowanie do powództw wytoczonych przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi, jeżeli takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne (art. 11 ust. 2). Wykładni powołanych przepisów rozporządzenia dokonał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2007r. w sprawie C-463/06 – FBTO Schadeverzekeringen N.V. / Jack Odenbreit (http://eur-lex.europa.eu). Z orzeczenia tego wynika, że poszkodowany może wytoczyć powództwo bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi przed sądem państwa członkowskiego, w którym poszkodowany ma miejsce zamieszkania, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich. Przy ustaleniu zatem w niniejszej sprawie, że podstawą powództwa jest roszczenie deliktowe, a pozwany zakład ubezpieczeń, będący wystawcą dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku, ma status zagranicznej osoby prawnej, mającej siedzibę na terenie UE, przy czym zarówno czeski, jak i polski porządek prawny dopuszczają bezpośrednie powództwa poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi (art. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. 03.124.1152 ze zm) i § 9 ust.1 ustawy z dnia 13 lipca 1999r. o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane eksploatacją pojazdu oraz o zmianie niektórych wiążących się z tym ustaw (nr 168/1999 Sb. ze zm.) oraz art. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000r. (Dz.U.UE.L.00.181.65 ze zm.)) – jurysdykcję uzasadniają powołane przepisy art. 9 ust. 1b w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001, wskazujące na właściwość sądu polskiego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkanie poszkodowanego powoda.

Odnosząc się do kwestii materialnoprawnej powództwa, wskazać należy, że strony procesu – powód i pozwana nie mają miejsca zamieszkania / siedziby w tym samym państwie. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 12 listopada 1965r. Prawo prywatne międzynarodowe (Dz.U. Nr 46, poz. 290 ze zm.), zobowiązanie niewynikające z czynności prawnej podlega prawu państwa, w którym nastąpiło zdarzenie, będące źródłem zobowiązania (a więc w rozpoznawanej sprawie, na gruncie tej ustawy, zastosowanie powinno mieć prawo czeskie). W myśl jednak art. 1 § 2 ustawy, jej przepisów nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, postanawia inaczej. Republika Czeska i Rzeczpospolita Polska są stronami umowy – Konwencji o prawie właściwym dla wypadków drogowych, sporządzonej w Hadze dnia 4 maja 1971r. (Dz.U. 03.63.585). Zgodnie z art. 3 Konwencji, prawem właściwym dla pozaumownej odpowiedzialności cywilnej, wynikającej z wypadków drogowych, jest prawo wewnętrzne państwa, w którym nastąpił wypadek (przy czym nie zachodzą tu wyjątki przewidziane w art. 4). Odpowiedzialność z tytułu wyrządzenia szkody, nie wynikającej ze stosunków umownych (czyny niedozwolone), została poddana prawu państwa, na którego terytorium nastąpiło zdarzenie, będące źródłem zobowiązania – również na gruncie dwustronnej umowy międzynarodowej, zawartej między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Czechosłowacką Republiką Socjalistyczną o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych, pracowniczych i karnych, w Warszawie dnia 21 grudnia 1987r. [Dz. U. 89.39.210 ze zm.] (art. 38 ust.1). Powyższe przepisy wskazują jednoznacznie, iż w niniejszej sprawie – gdzie zdarzenie wywołujące szkodę u powoda miało miejsce na terenie Republiki Czeskiej – zastosowanie znajduje prawo materialne czeskie, właściwe do oceny skutków wypadku wywołującego szkodę w zakresie odpowiedzialności deliktowej, a więc ustawa z dnia 13 lipca 1999r. o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane eksploatacją pojazdu oraz o zmianie niektórych wiążących się z tym ustaw (nr 168/1999 Sb. ze zm.) oraz Kodeks Cywilny z dnia 3 lutego 2012r. (89/2012 Sb.), który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2014r.

Zgodnie z § 6 ustawy nr 168/1999 w sprawie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów (…) ubezpieczenie odpowiedzialności obejmuje każdą osobę, która ponosi odpowiedzialność za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu, określonego w umowie ubezpieczenia. Ubezpieczony ma prawo, aby ubezpieczyciel pokrył za niego w zakresie oraz w wysokości określonej w Kodeksie Cywilnym pokrzywdzonemu szkodę, spowodowaną w wyniku uszkodzenia, zniszczenia lub utraty rzeczy (§6.1b).

Zgodnie z §2927 Kodeksu cywilnego, kto realizuje przewozy, pokrywa szkody, spowodowane szczególnym charakterem tych czynności. Identyczny obowiązek spoczywa również na innych użytkownikach pojazdu (…), chyba, że taki środek transportu jest napędzany siłą mięśni człowieka. Uczestnik ruchu nie może być zwolniony z obowiązku odszkodowania, jeśli szkoda była spowodowana okolicznościami, mającymi związek z ruchem drogowym. Uczestnik ruchu może być zwolniony z obowiązku pokrycia szkód, jeśli udokumentuje, że szkody nie można było uniknąć, nawet przy zachowaniu wszelkiej staranności, której należy oczekiwać od uczestnika.

W myśl przepisu § 2951.1) Kodeksu cywilnego, szkoda może być naprawiona, poprzez doprowadzenie do stanu poprzedniego. Jeżeli jest to niemożliwe lub żąda tego pokrzywdzony, szkoda jest naprawiana w formie pieniężnej. Odszkodowaniu podlega wartość rzeczywistej szkody oraz wartość utracona przez poszkodowanego (utracony zysk). Jeżeli rzeczywista szkoda powoduje powstanie długu, poszkodowany ma prawo do zwolnienia z tego długu przez sprawcę lub przekazania odszkodowania (§ 2952). Przy określeniu wysokości szkody wyrządzonej na rzeczy, bazuje się na przeciętnej cenie w chwili uszkodzenia oraz uwzględnia się koszty, jakie musi, w sposób uzasadniony, ponieść poszkodowany w celu odnowienia lub przywrócenia funkcji (§ 2969.1).

Kwestia odpowiedzialności strony pozwanej, jako ubezpieczyciela sprawcy, za skutki wypadku z 12.06.2024r., nie była sporna. Poza sporem było również, że dotychczas strona pozwana wypłaciła powodowi kwotę 21.502 zł, tytułem odszkodowania za uszkodzony motocykl, rozliczając szkodę jako całkowitą, tj. po przyjęciu, że naprawa pojazdu byłaby ekonomicznie nieuzasadniona, bowiem koszt naprawy przekraczał wartość pojazdu sprzed szkody. Okoliczność ta została potwierdzono w wyniku przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej I. Z. (k-179 i nast.). Na jej podstawie Sąd ustalił, że koszt przywrócenia motocykla powoda do stanu sprzed szkody, przy uwzględnieniu do naprawy oryginalnych części zamiennych oznaczonych symbolem „O” i średniej stawki za roboczogodzinę w warsztatach nieautoryzowanych, wynosił 100.752,38 zł. Wartość przedmiotowego pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień zdarzenia wynosiła 26.700 zł. W sytuacji, gdy koszty naprawy przekraczają wartość samochodu, jak w niniejszej sprawie, odszkodowanie należało ustalić, jako różnicę między wartością pojazdu przed i po szkodzie. Wartość wraku (pozostałości), uzyskana na aukcji, o wyniku której poszkodowany został poinformowany, wynosiła 5.400 zł. Należało podzielić stanowisko biegłego, że wynik aukcji jest nadrzędny na wyliczeniami analitycznymi (tu: 3200 zł), skoro licytacji podlegał ten konkretny pojazd i gwarancji podlegała tak uzyskana cena, przy czym okoliczność ta nie była kwestionowana w rozpoznawanej sprawie przez żadną ze stron. Sporna była wartość przedmiotowego pojazdu przed szkodą. Stanowisko powoda, prezentowane w pozwie w oparciu o prywatną ekspertyzę, wykonaną przez rzeczoznawcę F. T., nie znalazło potwierdzenia w opinii biegłego sądowego. Różnica pomiędzy wartością pojazdu przed (26.700 zł) i po szkodzie (5.400 zł) wynosiła 21.300 zł, gdy tymczasem, w wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego, ubezpieczyciel wypłacił powodowi bezspornie z tego tytułu kwotę wyższą, tj. 21.502 zł. Zatem powództwo o zapłatę kwoty 2.998 zł, tytułem uzupełnienia odszkodowania za szkodę całkowitą, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu. Również powództwo o zapłatę kwoty 500 zł, tytułem zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy, nie zasługiwało na uwzględnienie, skoro ubezpieczyciel trafnie określił rozmiar szkody w postępowaniu likwidacyjnym, a jego stanowisko znalazło potwierdzenie w opinii biegłego sądowego.

Zasądzona w wyroku kwota 9.710,98 zł, obejmuje kwotę 4.710,98 zł, tytułem odszkodowania za zniszczoną odzież motocyklową, oraz kwotę 5.000 zł, tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego.

Strona pozwana w ogóle nie odniosła się do żądania powoda, zgłoszonego w pozwie, o zapłatę odszkodowania za zniszczoną odzież motocyklową. Nie kwestionował roszczenia powoda w tym zakresie ani co do zasady, ani co do wysokości. W „ Protokole szkód na mieniu poza pojazdem” z dnia 19.06.2024r.(k.12), powód wyszczególnił rzeczy, które uległy zniszczeniu wskutek przedmiotowego wypadku, do pozwu dołączył ofertowe ceny sprzedaży poszczególnych składników odzieży. Strona pozwana nie przedstawiła w tym zakresie żadnych zarzutów (art. 210§2 kpc). Gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wynik całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230 kpc). Przyjmując, że strona pozwana nie zaprzeczyła twierdzeniom powoda co do zniszczenia odzieży motocyklowej w wyniku przedmiotowego wypadku, jak również nie kwestionowała powództwa z tego tytułu co do wysokości, Sąd zasądził na rzecz powoda odszkodowanie w żądanej wysokości.

Nie ulega wątpliwości, że poszkodowany ma prawo do korzystania z pojazdu zastępczego w okresie naprawy uszkodzonego pojazdu, a obowiązkiem ubezpieczyciela jest zrekompensowanie kosztów tego pojazdu. Powód w niniejszej sprawie zgłosił żądanie zapłaty z tego tytułu w kwocie 37.000 zł. W oparciu o umowę najmu motocykla marki F., nr rej. (...) oraz pokwitowanie zapłaty (k-46-50), twierdził, że w okresie od 13.06. do 25.08.2024r. wynajmował motocykl zastępczy za cenę 500 zł za dobę. Nie kwestionując roszczenia co do zasady, strona pozwana zarzuciła, że w związku z niemożnością korzystania ze zniszczonego motocykla, powodowi należy się zwrot wydatków z tego tytułu jedynie za okres od dnia wypadku do dnia, w którym mógł nabyć analogiczny pojazd, maksymalnie do dnia zapłaty odszkodowania, nie wskazała zarazem jednak, kiedy to nastąpiło. Mając na uwadze treść pisma ubezpieczyciela z 23.07.2024r. (k-30) oraz wezwania do zapłaty (k-51), należało uznać, że – pomimo wcześniejszej decyzji o przyznaniu odszkodowania - w dniu 26.08.2024r. odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej nie zostało jeszcze wypłacone w żadnej części. Pozwany zarazem nie zarzucał, że korzystanie z pojazdu zastępczego – codziennie – było niecelowe, a jedynie kwestionował długość tego okresu.

Niezależnie od tego, w ocenie Sądu, po wykonaniu kosztorysu naprawy z dnia 20.06.2024r. oraz po uzyskaniu od ubezpieczyciela informacji o rozliczeniu szkody, jako całkowitej (pismo z dnia 28.06.2024r., k. 19), powód mógł już podjąć kroki, w celu organizacji zakupu nowego pojazdu, w miejsce uszkodzonego, bez konieczności generowania dalszych kosztów, związanych z najmem pojazdu zastępczego, tym bardziej, że ostatecznie przekroczyły one wartość samego pojazdu powoda.

Odnośnie stawki dobowej najmu, zauważyć należało, że pozwany nie wykazał, aby po zgłoszeniu szkody ubezpieczyciel zaoferował powodowi organizację motocykla zastępczego po niższej cenie. Na podstawie dołączonego do pozwu Raportu szkody (k-9-11), można jedynie ustalić, że reprezentant do spraw roszczeń strony pozwanej zaproponował powodowi zorganizowanie pojazdu zastępczego, jednakże była to jedynie pozorna oferta, skoro gwarantował dostępność tylko aut wymienionych w dołączonej tabeli, oraz pokrycie kosztów najmu zgodnie z cenami, wskazanymi w tej tabeli, ta zaś nie zawierała pojazdów analogicznych do uszkodzonego. Ubezpieczyciel nie wskazał więc poszkodowanemu stawki dobowej najmu, którą zaakceptuje, i po której byłby gotów zorganizować mu pojazd zastępczy. Poszkodowany zaś nie ma obowiązku poszukiwać najtańszych ofert na rynku, wystarczy, aby stawki nie były rażąco wygórowane w porównaniu do średnich rynkowych stawek. Z opinii biegłego sądowego wynika, że stawki wahały się od 250 zł za dzień (250 zł – 400 zł) do 5000 zł za miesiąc (4000 zł– 5000 zł). Maksymalna stawka na rynku to 5000 zł za miesiąc i 400 zł za dzień. Powód nie wykazał zarazem (a nawet nie powoływał) wyjątkowych okoliczności, uzasadniających przyznanie rekompensaty w kwocie wyższej niż normalnie wymagana na rynku do wynajęcia porównywalnego motocykla.

Wobec powyższego, jako zasadny, należało uznać okres najmu pojazdu zastępczego od 13 do 28 czerwca 2024r., tj. 15 dni x 400 zł = 6000 zł – maksymalnie jednak uwzględnić należało sumę 5000 zł, skoro poszkodowany mógł skorzystać z rabatów, naliczanych przy wynajmie miesięcznym (zgodnie z opinią biegłego sądowego) i miał obowiązek minimalizacji szkody (niepowiększania jej rozmiarów).

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarazem twierdzenia powoda, że okres najmu związany był z oczekiwaniem na wypłatę odszkodowania za zniszczony motocykl, aby mógł kupić podobny pojazd. Sprzeciwia się temu fakt, że jednocześnie (w dniu 25.08.24r., k.50) wydatkował 37.000 zł za wynajem pojazdu zastępczego (koszty najmu znacznie przewyższały szkodę w pojeździe). Od kiedy poszkodowany dowiedział się, że pojazd jest na tyle uszkodzony, że nie będzie naprawiany – kosztów wynajmu pojazdu zastępczego nie można już uznać za zasadne. Powód nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, w świetle których można byłoby uznać za celowe także koszty najmu pojazdu w dłuższym okresie – choćby do czasu faktycznego spełnienia świadczenia, nie wskazał żadnej daty otrzymania świadczenia, nie podnosił, że wypłata świadczenia nastąpiła z opóźnieniem, wywołanym okolicznościami niezależnymi od niego, że nastąpiło to po zakończeniu najmu, ani nie uzasadnił w żaden sposób dłuższego okresu najmu. Skoro miał środki na zapłatę za najem, to należy uznać, że dysponował środkami na zakup nowego (innego, odpowiedniego) motocykla w miejsce zniszczonego, co eliminowałoby potrzebę wynajęcia pojazdu zastępczego i nie generowałoby dodatkowych kosztów, prowadzących do nieuzasadnionego zwiększenia rozmiaru szkody. Można przyjąć, że w zasięgu możliwości poszkodowanego leżało nabycie własnego pojazdu przed wypłatą pełnego odszkodowania. Niezasadne (niecelowe) było więc generowanie kosztów najmu pojazdu zastępczego, skoro poszkodowany mógł te środki przeznaczyć na zakup nowego motocykla. Mając powyższe na uwadze, powództwo w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego w dalszej części (ponad zasądzoną kwotę 5.000 zł) podlegało oddaleniu, skoro nie są to koszty poniesione w sposób konieczny i zasadny, i nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą.

Zgodnie z § 9.2) powołanej wyżej Ustawy nr 168/1999 DzU. RCz., odszkodowanie ubezpieczyciela powinno być wypłacone do 15 dni od daty zakończenia przez ubezpieczyciela postępowania wyjaśniającego, niezbędnego dla ustalenia zakresu jego obowiązku do wypłaty odszkodowania albo licząc od dnia otrzymania przez ubezpieczyciela prawomocnego postanowienia sądu, dotyczącego jego obowiązku wypłacenia odszkodowania ubezpieczeniowego.

W niniejszej sprawie należy liczyć wymagalność roszczenia co do odszkodowania za zniszczoną odzież i zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego po upływie 15 dni od dnia 22.09.25r., gdyż w tym dniu (w sprzeciwie od nakazu zapłaty) strona pozwana zakwestionowała roszczenie powoda w tym zakresie, wnosząc o oddalenie powództwa w całości, a więc odsetki należało liczyć od dnia 8.10.2025r. Wcześniejsze decyzje ubezpieczyciela, podejmowane w toku postępowania likwidacyjnego, nie obejmowały żadnego z w.w. roszczeń.

W myśl przepisu § 9.4) Ustawy nr 168/1999, w przypadku niespełnienia zobowiązania przez ubezpieczyciela w terminie, podwyższa się kwotę odszkodowania ubezpieczeniowego o odsetki za zwłokę. Stawka odsetek określona została, na podstawie powołanego przepisu, w wysokości stawki dyskontowej Czeskiego Banku Narodowego, obowiązującej pierwszego dnia zwłoki, podwyższonej o 4% rocznie. Odsetki za zwłokę zostają naliczone zawsze odrębnie za każdy rozpoczęty miesiąc zwłoki w wysokości jednej dwunastej stawki odsetek za zwłokę, przy czym stawka odsetek jest aktualizowana w każdym miesiącu z wykorzystaniem stawki dyskontowej Czeskiego Banku Narodowego obowiązującej na pierwszy dzień danego miesiąca zwłoki.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak w pkt I i II wyroku.

Orzeczenie w pkt III oparto na przepisie art. 100 zd. 1 kpc i art. 108§1 kpc.

(...)

(...)

Ł..(...) 17.04.2026r.