Wyrok z 3 lipca 2026, sygn. II Ka 545/25

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Sędziowie:

SSO Dariusz Półtorak (spr.)

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 545/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 grudnia 2023 r. w sprawie II K 1234/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

N. Z.,

Ł. V. (3),

F. H. (1)

Rejestrowanie nagrań wideo Okręgowej Stacji Kontroli (...) s.c.” było przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji w trybie art. 14 i 15 ustawy o Policji, a nie w ramach kontroli operacyjnej na podstawie art. 19 tejże ustawy. Nagrania są legalnie pozyskanym materiałem dowodowym i przedstawiają rzeczywiste, rzetelne informacje, w tym co do rejestrowanej daty i godziny zdarzeń utrwalonych na nagraniu.

Zeznania N. F.

640v-641v

2.

N. Z.,

Ł. V. (3),

F. H. (1)

Oskarżeni nie figurują w KRK.

Dane z KRK

599-601

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

N. Z.,

F. H. (1)

W dniu 16 stycznia 2021 r. ciągnik rolniczy (...) nr rej. (...), należący do oskarżonego F. H. (1) przeszedł badanie diagnostyczne.

Wydruki z Google

484-486

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Zeznania N. F.

Świadek N. F. – funkcjonariusz Policji, został przesłuchany w toku postępowania odwoławczego na okoliczność zarejestrowanych nagrań wideo Okręgowej Stacji Kontroli (...) s.c.”, których dotyczy notatka urzędowa sporządzona przez w/w funkcjonariusza. Depozycje świadka w całości zostały uznane za wiarygodne, bowiem były jasne, logiczne, pełne i korelowały z pozostałym słusznie uwzględnionym przez sąd meriti materiałem dowodowym. Świadek wskazał, że w czerwcu 2021 r. pracował w KPP w H., nie uczestniczył w montażu urządzenia rejestrującego, nie brał także udziału w samym nagrywaniu zdarzeń utrwalonych na dołączonej do akt płycie CD, lecz otrzymał ten materiał od funkcjonariuszy Policji i przeprowadził jego analizę. Świadek wypowiedział się co do tego, że rejestrowanie obrazu było przeprowadzone w trybie art. 14 i 15 ustawy o Policji, a nie w ramach kontroli operacyjnej zgodnie z art. 19 tejże ustawy. Te informacje korelują z oświadczeniem prokurator złożonym na rozprawie apelacyjnej w dniu
21 kwietnia 2026 r. oraz treścią pisma z KPP w H. (k. 370). Zeznania świadka wykazują, że nagrania zostały zarejestrowane w sposób legalny, profesjonalny przez osoby do tego upoważnione i brak jest przesłanek świadczących o tym, że zostały zmanipulowane czy przedstawiały nierzeczywiste informacje, w tym zwłaszcza odnośnie daty i godziny ich rejestracji. Brak jest jakichkolwiek podstaw do negowania wiarygodności przedmiotowego nagrania, zresztą takowych obrona nie podnosiła na wcześniejszych etapach postępowania. Odnośnie legalności przedmiotowych nagrań, Sąd wypowiedział się także w dalszej części uzasadnienia.

2.

Dane z KRK

Dokumenty uzyskane w postępowaniu odwoławczym, świadczące o dotychczasowej niekaralności oskarżonych. Dowód wiarygodny, niekwestionowany, zasługiwał na uwzględnienie w całości.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

Wydruki z Google

Wydruki zostały dołączone do apelacji adw. H. A. (1) – obrońcy F. H. (1) i zostały zaliczone w poczet materiału dowodowego. Sąd uznał je za wiarygodne, gdyż pochodzą z obiektywnego źródła i nie noszą cech modyfikacji czy manipulacji. O ile na ich podstawie można uznać, że istniała techniczna możliwość wprowadzenia ciągnika rolniczego M. (...) nr rej. (...) do pomieszczenia ze stanowiskiem diagnostycznym w Okręgowej Stacji Kontroli (...) boczną drogą i poprzez bramę wyjazdową, jednakże z omówionych w dalszej części uzasadnieniu względów, nie sposób racjonalnie przyjąć, że tak też się wówczas stało. Zważyć należy, że sprzeciwia się temu przede wszystkim obiektywny materiał dowody w postaci nagrań wideo, na podstawie których istniała możliwość spostrzeżenia ewentualnego wprowadzenia pojazdu także bramą wyjazdową, co nie miało miejsca. Ponadto pozostaje to nielogiczne z uwagi na to, że wszystkie inne pojazdy były wprowadzane bramą wjazdową, zgodnie z kierunkiem usytuowania ścieżki diagnostycznej (co umożliwia prawidłowe przeprowadzenie diagnostyki pojazdu). Dlatego nielogiczne i nie znajdujące oparcia w zasadach doświadczenia życiowego byłoby odstąpienie od tej praktyki i to akurat w odniesieniu do pojazdu objętego zarzutem.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Z uwagi na to, że zarzuty z apelacji obrońców oskarżonych w znacznym zakresie dotyczą tożsamych okoliczności, a kierunek zaskarżenia jest ten sam, Sąd Okręgowy rozważył je wspólnie.

Zarzuty z apelacji adw. H. A. (1) – obrońcy F. H. (1):

I. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała oczywisty wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1-2 k.p.k. polegającej na dokonaniu dowolnej, nie zaś swobodnej, równocześnie całkowicie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów w postaci:

1. wyjaśnień oskarżonego, złożonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego (k. 202-203), jak także na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. i ich ocenie jako wiarygodnych wyłącznie w części i niezasadnym przyjęciu, iż: ciągnik (...) nr rej. (...) nie pojawił się na Stacji Kontroli Pojazdów (...) w dniu 16 stycznia 2021 r. i nie przeszedł badań, oskarżony musiał mieć świadomość tego, iż w dniu 16 stycznia 2021 r. ciągnik (...) nr rej. (...) nie pojawił się na stacji diagnostycznej i nie przeszedł badań, oskarżony, wręczył korzyść majątkową za przeprowadzenie fikcyjnego badania ciągnika (...) nr rej. (...), chcąc by doszło do naruszenia prawa w konsekwencji fikcyjnego badania ciągnika;

2. wyjaśnień oskarżonego N. Z., złożonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak także na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. i ich niezasadnej ocenie jako niewiarygodnych w części dotyczącej braku pojawienia się ciągnika (...) nr rej. (...) i przeprowadzonych badań ww. pojazdu;

3. protokołu oględzin płyt Stacji Kontroli Pojazdów (...).C(...)” i jego ocenie jako dowodu wskazującego możliwość dokonania niebudzących wątpliwości ustaleń, iż w dniu 16 stycznia 2021 r. ciągnik (...) nr rej. (...) nie pojawił się na stacji diagnostycznej i nie przeszedł badań;

4. uznaniu zeznań I. T. i G. I. za niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

- równocześnie stosując przy tejże ocenie niedopuszczalne procesowo domniemanie świadomości oskarżonego w zakresie sprawstwa zarzucanego mu czynu i przyjęciu jako prawdziwiej wersji zdarzenia najbardziej niekorzystnej dla oskarżonego,

- podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony w sposób zgodny z dyrektywami naruszonego przepisu wskazuje, iż wyjaśnienia oskarżonego były absolutnie logiczne i spójne, zaś ciągnik (...) nr rej. (...) przeszedł badanie diagnostyczne w dniu 16 stycznia 2021 r., nagranie monitoringu stacji diagnostycznej nie wyklucza, iż ciągnik ów badanie przebył, monitoring stacji diagnostycznej nie pozwala na wykluczenie, iż ciągnik (...) nr rej. (...) mógł dotrzeć na stację diagnostyczną od innej strony i przejść badanie techniczne, dowód ten nie pozwala także na wysunięcie niebudzących wątpliwości ustaleń, iż oskarżony miał świadomość, iż ciągnik ten miałby nie dotrzeć na stację diagnostyczną i nie przejść badań, oskarżony w momencie uiszczania opłaty za badanie diagnostyczne ciągnika (...) nr rej. (...) był w pełni przekonany, iż pojazd ów przeszedł badanie techniczne i był na stacji diagnostycznej, nie mógł zatem działać umyślnie, w zamiarze bezpośrednim (Sąd tej wersji zdarzenia zupełnie nie rozważył, pomijając działanie oskarżonego w warunkach braku świadomości, błędu lub w najgorszym przypadku nieumyślności), zeznania I. T. i G. I. mają znaczenie dla wykazania braku świadomości oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu, oskarżony nie miał żadnego motywu, by zaniechać przeprowadzenia badania diagnostycznego ww. ciągnika (ciągnik ów był sprawny technicznie, nie został także zagubiony lub w inny sposób utracony), oskarżony nie chciał wręczyć jakiejkolwiek korzyści majątkowej za przeprowadzenie „fikcyjnego” badania ciągnika (...) nr rej. (...), gdyż był przekonany, iż ciągników ten przeszedł badanie techniczne, zachowanie oskarżonego, ocenione w oparciu o klasyczny wzorzec rekonstrukcyjny wskazuje, iż nie miał on świadomości, iż ww. ciągnik mógł nie pojawić się na stacji diagnostycznej w dniu 16 stycznia 2021 r. i przejść badania.

Zarzuty z apelacji adw. E. N. – obrońcy F. H. (1):

I. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, zwłaszcza art. 5 § 2, 410 i 424 § 1-2 k.p.k., która polegała na oparciu ustaleń przypisujących oskarżonemu winę wyłącznie o dowody obciążające o charakterze pośrednim, uzyskane w wątpliwy procesowo sposób, z pominięciem dowodów odciążających, z zastosowaniem nie udowodnionych, zupełnie dowolnych domniemań, które miały zastępować luki materiału dowodowego, a przez to nie rozważenie i nie umotywowanie wszystkich możliwych wersji przebiegu zdarzenia, w tym zwłaszcza nie wykluczenia możliwości wjazdu ciągnika przez bramę nie objętą zasięgiem zainstalowanych kamer przy pomocy, których prowadzona była obserwacja stacji diagnostycznej, która to okoliczność wskazana została przez współoskarżonych oraz świadków, jak również dowolne przyjęcie, iż oskarżony popełnił występek z art. 229 § 3 k.k., przestępstwo umyślne, które mogło być popełnione wyłącznie w zamiarze bezpośrednim, bez jakiegokolwiek dowodu zarówno bezpośredniego, jak też pośredniego, a opartego wyłącznie na wnioskowaniu, które nie odnosiło się do pozyskanych dowodów, nie wskazywało na świadomość oraz zamiar oskarżonego, toteż w sprawie istniały nie dające się usunąć wątpliwości, które determinowały konieczność przyjęcia przez sąd najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji zaś wyjaśnienia oskarżonego co do ewentualnego nie wykonania badań technicznych ciągnika nie została omówiona w uzasadnieniu wyroku, toteż tok rozumowania sądu de facto uniemożliwia jego instancyjną kontrolę.

Zarzuty z apelacji adw. Ł. T. – obrońcy N. Z. i Ł. V. (1):

1. zarzut obrazy prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego wyroku w postaci art. 2 § 1 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 297 § 1 pkt. 4 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechania przesłuchania w charakterze świadka policjanta N. F. celem ustalenia pochodzenia płyty DVD z nagraniem bramy wjazdowej do Stacji Kontroli Pojazdów (...) s.c.”, a także urządzenia na którym dokonano przedmiotowych nagrań,

2. zarzut obrazy prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego wyroku w postaci art. 2 § 1 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 297 § 1 pkt. 4 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie uzyskania i zabezpieczenia do sprawy urządzenia którym czyniono nagrania pomieszczone na płycie, a na których ma być widoczna brama wjazdowa do Stacji Kontroli Pojazdów (...) s.c.”,

3. zarzut obrazy prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego wyroku w postaci art. 193 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie uzyskania opinii biegłego z zakresu badań audiowizualnych celem wykazania czy nagranie pomieszczone na płycie zawiera nagranie faktycznie odpowiadające datą i czasem faktycznemu przebiegowi zdarzeń oraz czy nie zawiera manipulacji typu skróceń, wklejek i innych zmian;

4. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, iż nagrania stanowiące podstawę dowodową do ustalenia przebiegu zdarzeń objętych aktem oskarżenia pozwalają na ustalenie czasowego przebiegu zdarzeń polegających na badaniu technicznym pojazdów wskazanych w akcie oskarżenia;

5. zarzutów obrazy prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego wyroku to jest art. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k., poprzez uznanie, iż zachowanie N. Z. opisane w zakresie czynu I charakteryzuje się stopniem społecznej szkodliwości większym niż znikomy, w sytuacji gdy jest on oczywiście znikomy,

6. obrazę prawa procesowego , która miała wpływ na treść wydanego wyroku to jest art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k., poprzez zaniechanie przez sąd w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia przyczyn dla których uznał złożone do akt sprawy nagrania za wiarygodne i dlaczego nazywa je „monitoringiem stacji kontroli pojazdów” w sytuacji, gdy w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód pozwalający na stwierdzenie, iż nagrania istotnie pochodzą z monitoringu stacji kontroli pojazdów (...) s.c.”.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacyjne obrońców, co do zasady- jeżeli chodzi o kwestie winy oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów, nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Okręgowy przychylił się jedynie do stanowiska obrońcy N. Z. i Ł. V. (1), co do zasadności przesłuchania funkcjonariusza Policji N. F. na okoliczności towarzyszące zarejestrowaniu nagrań wideo Okręgowej Stacji Kontroli (...) s.c.”, gdyż faktem jest, że istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, były kwestie dotyczące powstania tego nagrania, które stanowi przecież, w realiach sprawy, fundamentalny dowód świadczący o winie oskarżonych. W pozostałym zakresie zarzuty skarżących jako niezasadne, nie zostały uwzględnione.

Omawiając kwestię przedmiotowych nagrań wskazać należy, że m.in. w świetle zeznań N. F., rozważonych szerzej we wcześniejszej części uzasadnienia, brak jest jakichkolwiek podstaw do podważania ich autentyczności, w tym rzetelności zawartych w nagraniu informacji o dacie i godzinie nagrań. Zauważyć trzeba, że przedmiotowe nagrania są wynikiem przeprowadzanych przez funkcjonariuszy Policji czynności na podstawie art.
14 i 15 ustawy o Policji, nie są to nagrania pochodzące z niezweryfikowanego źródła czy w innym aspekcie budzące wątpliwości w zakresie prawidłowości ich zarejestrowania lub też wskazujących na to, że uległy modyfikacjom. Zastrzeżeń nie wywołuje także legalność pozyskania tego dowodu. Zarówno zeznania N. F., oświadczenie prokuratora, złożone na rozprawie apelacyjnej w dniu 21 kwietnia 2026 r. oraz treść pisma z KPP w H. (k. 370) wskazują na to, że nagrania nie zostały wykonane w ramach przeprowadzanej kontroli operacyjnej w trybie art. 19 ustawy o Policji, a jak już wspomniano, czynności dokonywanych na podstawie art. 14 i 15 tejże ustawy, nie ma zatem w tej sytuacji zastosowania art. 168b k.p.k. (jak błędnie przyjął to sąd meriti), gdyż przepis ten odnosi się do możliwości procesowego wykorzystania materiałów uzyskanych w trakcie czynności operacyjnych zarządzonych w trybie art. 19 ustawy o Policji. Jak wynika z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 5a ustawy o Policji, policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo do obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w „miejscach publicznych”, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom. W sytuacji, gdy analogiczna rejestracja zdarzeń w „miejscu niepublicznym” wymaga zachowania określonej procedury i podlega kontroli właściwych organów (art.19ust.6 pkt 2 ustawy o Policji), istotnym jest rozróżnienie tych pojęć. I tak, analizując samo znaczenie „miejsca publicznego” zauważyć należy, że w porządku prawnym nie istnieje legalna definicja tego pojęcia, niemniej w orzecznictwie wykształciła się definicja, która jest trafna i adekwatna m.in. do omawianych regulacji na gruncie ustawy o Policji. Zgodnie z wypracowanym stanowiskiem, w kontekście terenu nieruchomości jako miejsca niepublicznego, uznaje się, że jeśli posesja jest nieogrodzona albo ogrodzona w sposób, który pozwala każdemu z przechodniów ją obserwować bez podejmowania w tym celu szczególnych zabiegów, to ma się do czynienia z miejscem publicznym. Jej właściciel (użytkownik) ma bowiem pełną świadomość, że inne osoby mogą zaobserwować i posiąść wiedzę o tym, co dzieje się dookoła jego domu. Inaczej rzecz ujmując: użytkownik terenu nie zamanifestował w takiej sytuacji, że nie życzy sobie, aby inni ludzie oglądali jego posesję i posiedli wiedzę co się na niej dzieje. Osoby postronne nie mają natomiast obowiązku „zasłaniać oczu” tak, aby nie widzieć tego, co dzieje się dookoła nich. Skoro nieogrodzona nieruchomość stanowi miejsce publiczne, to funkcjonariusze policji mają prawo na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5a ustawy o Policji wykonywać czynności operacyjno-rozpoznawcze w postaci obserwowania i rejestrowania obrazu takiej nieruchomości przy użyciu środka technicznego ( P. Opitek, A. Tomaszuk, Podstawy prawne użycia bezzałogowych statków powietrznych do realizacji czynności procesowych i operacyjno-rozpoznawczych, Prok.i Pr. 2024, nr 2, s. 95-116). Mając na względzie powyższe zapatrywanie, które podziela Instancja Odwoławcza, utrwalony obraz na nagraniach dotyczy niewątpliwie miejsca publicznego, bowiem teren Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów jest terenem otwartym, z wjazdem bezpośrednio z drogi publicznej o dużym natężeniu ruchu. Ponadto, nie bez znaczenia pozostaje to, że teren stacji diagnostycznej jest ogólnie dostępny dla każdej zainteresowanej osoby, jak również, w istocie w ramach swej działalności, stacje kontroli pojazdów wykonują zadania z zakresu administracji publicznej, dopuszczając bądź nie dopuszczając pojazdy do ruchu drogowego. Wszystkie omówione okoliczności sprowadzają się do uznania przedmiotowych nagrań obrazu za nagrania pozyskane w pełni legalnie oraz przedstawiające wiarygodne i rzetelne informacje, nie będące wynikiem jakichkolwiek manipulacji w tychże nagraniach. Bezcelowym byłoby z racji tego powoływanie biegłego celem analizy wiarygodności omawianego materiału dowodowego, skoro wcześniej nie była ona podawana w wątpliwość i brak jest ku temu racjonalnych przesłanek. Z podobnych względów zbędnym byłoby również ustalanie i zabezpieczenie urządzenia, za pomocą którego dokonano nagrań. Całkowicie nieuzasadnionym jest zarzut odnoszący się do poprawności nomenklatury tych nagrań jako „monitoringu” czy podważania, że przedstawiają one Okręgową Stację Kontroli Pojazdów (...) s.c.”. Nazewnictwo tego materiału dowodowego wobec jego treści, pozostaje bez istotnego znaczenia, natomiast na nagraniach widoczny jest kod rozpoznawczy stacji kontroli pojazdów, tj. WM/010, co usuwa wszelkie wątpliwości dotyczące jej prawidłowej identyfikacji. Ponadto zwrócić uwagę należy na to, że jakość nagrań jest na tyle dobra, że rozpoznanie numerów rejestracyjnych pojazdów, które wjeżdżają na stanowisko diagnostyczne, nie jest utrudnione, jak również możliwym pozostaje do zauważenia to, czy na stanowisko wjeżdża pojazd od strony bramy wjazdowej. Zarzuty skierowane przeciwko wiarygodności tego materiału dowodowego pozostają chybione, gdyż podnoszone w nich okoliczności nie mogą logicznie jej zakwestionować, są gołosłowne i opierają się na polemice pozbawionej rzeczowej argumentacji.

Jeszcze raz podkreślić należy, że materiały operacyjne w postaci przedmiotowego nagrania, uzyskane w opisany wyżej sposób, nie podlegają takim rygorom i ograniczeniu w wykorzystaniu go jako pełnowartościowego dowodu, jak w przypadku nagrań uzyskanych w trybie art. 19 ustawy o Policji ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 31 października 2024 roku, II AKa 205/20). Skoro jednak orzecznictwo dopuszcza, oczywiście przy zachowaniu określonych wymogów i „ostrożności w ocenie”, nawet prywatne nagranie jako dowód w sprawie, który podlega ocenie na zasadach ogólnych (Postanowienie Sądu Najwyższego z 20.10.2016 r. , III KK 127/16), to tym bardziej nie ma przeszkód, aby analogicznie traktować nagranie pozyskane przez funkcjonariuszy Policji, a uzyskane w wyniku czynności służbowych wykonywanych w oparciu o art. 14 i 15 ustawy o Policji. Brak jest bowiem jakichkolwiek przesłanek, aby nawet teoretycznie rozważać czy w odniesieniu do przedmiotowego nagrania zastosowanie ma zakaz dowodowy o jakim mowa w art. 168a kpk.

W świetle szczegółowo przenalizowanych nagrań oraz pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należało, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej jego oceny, co prowadzi do wniosku o bezzasadności sformułowanych w tym zakresie zarzutów skarżących. Wyjaśnienia oskarżonych nie tylko pozostają sprzeczne ze słusznie uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym, lecz także nie mają wsparcia we wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego.

Odnosi się to w szczególności do zarzutów apelacji obu obrońców oskarżonego F. H. (1) dotyczących ich zdaniem dowolnej oceny dowodów, w tym dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonych, świadków i nagrań wideo oraz błędów w ustaleniach faktycznych. Z nagrań wideo jednoznacznie bowiem wynika, iż ciągnik marki M. nie wjechał przez bramę wjazdową do wnętrza budynku stacji kontroli pojazdów w dniu 16 stycznia 2021r. H. H. wyjaśnił, że nie przyjechał tym ciągnikiem do stacji kontroli, nie był w stanie wskazać, który z pracowników tym ciągnikiem miał pojechać na stację. Aczkolwiek oskarżony w swych wyjaśnieniach zapewniał, że jego zamiarem było przeprowadzenie tego dnia badania technicznego wszystkich ciągników, to jednocześnie przedstawiał okoliczności, na podstawie których nie był przekonany czy wszystkie ciągniki badania takie przeszły. Dlatego, nie można przyjąć, jak postuluje obrona, że wyjaśnienia oskarżonego, które nie mają przecież kategorycznego brzmienia, winny stanowić podstawę do przyjęcia, że przedmiotowy ciągnik został poddany badaniu w dniu 16 stycznia 2021r., gdyż wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie ograniczają się wyłącznie do domysłów i przypuszczeń. Podobnie jak wyjaśnienia N. Z., gdyż oskarżony ten o fakcie wykonania badania ciągnika wnioskował na podstawie przyjętego przez siebie założenia, że „ nie ma innej możliwości” (k. 166). Na rozprawie oskarżony wprawdzie zmienił stanowisko, gdyż podał, że „ ciągnik na pewno był na stacji, przejechał przez stację, już dokładnie nie pamiętam” (k. 346), jednakże nie wskazał podstaw powzięcia takiej informacji jako pewnej. Analiza wyjaśnień F. H. (1) oraz zeznania dwóch jego pracowników tj. I. T. i G. I., którzy 16 stycznia 2021 roku przyprowadzili ciągniki na stację diagnostyczną pozwala ustalić, że tego dnia do badań technicznych przyprowadzonych zostało nie więcej niż 3 traktory stanowiące własność oskarżonego H. : jeden przez I. T., drugi przez oskarżonego, a trzeci przez G. I.. Te wnioski są istotne dla rozstrzygniecie sprawy, gdyż dowody te – przeprowadzone na wniosek obrony – stanowią kolejną podstawę do zakwestionowania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, który zapewniał na rozprawie, iż w dniu 16 stycznia 2021r. „ na stacji diagnostycznej było ok. 6-7 moich urządzeń, tj. łącznie i ciągników i przyczep”. Przeczy tym wyjaśnieniom zapis z rejestru badań technicznych wykonanych tego dnia, z którego wynika, iż w dniu 16 stycznia 2021r. wykonano badanie trzech ciągników oraz dwóch przyczep rolniczych należących do F. H. (1). Biorąc zatem pod uwagę fakt, że z nagrań wideo nie wynika, aby na stację kontroli badań tego dnia wjechał bramą wjazdową ciągnik marki M. należy stwierdzić, że oskarżony nie mógł znajdować się w sytuacji, aby nie mieć świadomości, iż nie przyprowadzono na badanie ciągnika marki M., zwłaszcza gdy jako pierwszy wjechał do środka stacji kontroli pojazdów, zaś po przeprowadzeniu badania ostatniego ciągnika przekazał diagnoście dowody rejestracyjne wszystkich ciągników. Dlatego, wbrew twierdzeniom obrońców, nie ma żadnych wątpliwości co do tego, iż oskarżony wiedział o tym, że płaci za badanie ciągnika marki M. mimo nieprzeprowadzenia badania technicznego tego ciągnika w przedmiotowej stacji kontroli pojazdów w dniu 16 stycznia 2021r. i chciał, aby N. Z. poświadczył nieprawdę w tym zakresie. Jak wskazano wyżej, oskarżony był obecny przy przeprowadzeniu badań ciągników i wiedział które ciągniki zostały poddane badaniom. Dodatkowo tłumaczenia oskarżonego o tym, że zawierzył zapewnieniom N. Z. o zbadaniu stanu technicznego ciągnika marki M. są nielogiczne, gdyż nie sposób racjonalnie przyjąć, że N. Z. miał powód do tego, aby w tym zakresie okłamać oskarżonego. Z tych powodów należy na podstawie ustaleń faktycznych sprawy wykluczyć możliwość działania oskarżonego pod wpływem błędu lub w warunkach braku świadomości o fikcyjności przeprowadzonego badania technicznego ciągnika.

Bezwpływowy materiał dowodowy w postaci nagrań przeczy forsowanej przez skarżących wersji, że ten ciągnik miał wjechać na stanowisko diagnostyczne bramą wyjazdową, co byłoby na nagraniu uwidocznione, o ile w rzeczywistości miałoby miejsce. Podobnie nieracjonalne są wywody obrońcy oskarżonego F. H. (1), że oskarżony ten nie miał świadomości, iż ciągnik ten miałby nie dotrzeć na stację diagnostyczną i nie przejść badań. Wprawdzie tego dnia były przeprowadzane okresowe badania techniczne innych pojazdów należących do oskarżonego, o czym wiarygodnie zeznawali także świadkowie I. T. i G. I., jednak mając na względzie ustalone w sprawie okoliczności oraz zasady logiki i doświadczenia życiowego nie sposób uznać, aby zarówno oskarżony F. H. (1) omyłkowo dostarczył na stację diagnostyczną dokumenty potrzebne do przeprowadzenia badania ciągnika, który w rzeczywistości na stację diagnostyczną nie przyjechał, jak i zapłacił za przeprowadzenie tego badania, a oskarżony N. Z. tej omyłki nie dostrzegł poświadczając o pozytywnym wyniku badania technicznego, którego z braku pojazdu na stacji diagnostycznej, nie przeprowadził. Wyjaśnienia F. H. (1) czy zeznania świadków I. T. oraz G. I., wbrew ocenie obrony, nie wskazują należycie wiarygodnie na to, że ciągnik rolniczy M. (...) został na stację diagnostyczną przyprowadzony. Świadkowie nie są pewni jakie maszyny pomagali F. H. (1) przyprowadzić, powołując się na niewiedzę i pozostawiając jedynie pole do domniemywań, które ze względów opisanych powyżej, poczytywać należało za element nieudolnej linii obrony.

W utrwalonej na nagraniu stacji diagnostycznej (tak jak w każdej innej) ścieżka diagnostyczna jest jednokierunkowa, zaś najeżdżanie pojazdem na kolejne rolki rozpoczyna się z kierunku bramy wjazdowej- tylko w taki sposób możliwe jest właściwe przeprowadzenie badań diagnostycznych, zatem wjazd do budynku przez bramę wyjazdową jest pozbawiony logicznego uzasadnienia. Zresztą żaden z utrwalonych na nagraniu pojazdów nie wjeżdżał bramą wyjazdową, dlatego nielogicznym jest i niezrozumiałym, że miało to dotyczyć akurat pojazdów objętych zarzutami. Ponadto brama wjazdowa do stacji kontroli pojazdów posiadała szerokie i wysokie przeszklenia, przez które można z zewnątrz obserwować, czy w środku porusza się jakiś pojazd, w tym przypadku ciągnik (a z oględzin zapisu wideo taka okoliczność nie wynika), a nadto należy podkreślić, że takiej okoliczności nie podał w swej relacji żaden oskarżony ani żaden świadek. Z tych względów fakt o teoretycznej możliwości wjechania do budynku stacji kontroli pojazdów przez bramę wyjazdową nie stanowi podstawy do przyjęcia takiego ustalenia w sprawie, ani nie rodzi nieusuwalnych wątpliwości w tym zakresie.

W tym miejscu stosownym jest odniesienie się do zarzutu obrazy art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., mającej polegać na tym, że Sąd błędnie ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez N. Z. z pkt I, który według obrony powinien zostać uznany za znikomy. Autor apelacji uzasadniając ten zarzut podniósł, że mimo poświadczenia o pozytywnym zakończeniu badania technicznego, samochód marki F. nie wyjechał z punktu kontroli technicznej. Zdaniem obrońcy, dopiero po wykonaniu prac naprawczych usterek ujawnionych przez N. Z. pojazd, jako sprawny technicznie, opuścił punkt kontroli a właścicielowi pojazdu wydano dowód rejestracyjny. W konsekwencji, poświadczenie nieprawdy w dokumencie nie spowodowało zagrożenia czyjegokolwiek interesu, bowiem pojazd nie opuścił budynku stacji kontroli do czasu kiedy był sprawny technicznie. Odnosząc się do tych argumentów obrońcy stwierdzić należy, że czyn przypisany N. Z. wyczerpał znamiona przestępstwa o charakterze formalnym, przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. jest przestępstwem bezskutkowym i nie jest uzależnione od ewentualnych jego następstw, zatem nie sposób argumentować o tym, iż brak nastąpienia negatywnego skutku wynikającego z popełnienia takiego czynu powoduje przyjęcie znikomego stopnia szkodliwości każdego takiego przestępstwa (przecież zaistnienie takiego skutku, który można by powiązać z dopuszczeniem niesprawnego auta do ruchu mógłby ewentualnie rodzić dalej idącą odpowiedzialność karną oskarżonego). Oskarżony otrzymał istotne dla bezpieczeństwa ruchu drogowego uprawnienie do badania sprawności technicznej pojazdów i poświadczania istnienia tej sprawności, lecz bez wahania i bez żadnej usprawiedliwionej przyczyny dopuścił się fałszu intelektualnego. Okoliczność podkreślana przez obrońcę, tj. pozostawienie samochodu w stacji badania pojazdów do czasu naprawy stwierdzonych usterek może być jedynie poczytana jako okoliczność łagodząca, a biorąc pod uwagę wymiar kary orzeczonej za ten czyn należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy miał na uwadze także tę okoliczność.

Argumentacja skarżącego w tym zakresie jest bezzasadna, bowiem powołuje się na brak negatywnych skutków czynu oskarżonego, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowego ustalenia w rozważanym aspekcie i brak było podstaw do jego wzruszenia. W tej sytuacji Sąd okręgowy nie widzi potrzeby powielania zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji, którą w zupełności podziela.

Wobec powyższych rozważań uznać było zasadnym, że należycie przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego doprowadziła do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, uwzględniającego wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie, a prowadzącego do słusznego, pozbawionego wątpliwości przypisania oskarżonym sprawstwa wszystkich zarzucanych im czynów. Nawiązując w tym miejscu do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. zaznaczyć należy, że skoro to organ procesowy ma dokonać oceny i w ramach swobodnej oceny dowodów dojść do określonego przekonania, to oczywista staje się teza, że wątpliwości muszą być powzięte przez sąd orzekający, a nie przez stronę. Samo bowiem subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2024 r. VIII AKa 200/23). Z uwagi na to, co dotychczas wykazano, zdaniem Sądu takie wątpliwości nie pozostały, a są one jedynie wyrazem subiektywnej, bezpodstawnej oceny skarżących.

Wniosek

Wniosek z apelacji adw. H. A. (1) – obrońcy F. H. (1) :

- o zmianę zaskarżonego wyroku i tym samym o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Wnioski z apelacji adw. E. N. – obrońcy F. H. (1):

- o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wnioski z apelacji adw. Ł. T. – obrońcy N. Z. i Ł. V. (1):

- o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie obu oskarżonych od przypisanych im w wyroku sądu I instancji czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów sformułowanych we wszystkich wniesionych apelacjach, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacje obrońców oskarżonych nie były zasadne i nie podlegały uwzględnieniu. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Mając na względzie treść art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych N. Z., Ł. V. (2) i F. H. (2) na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za II instancję po 1680 złotych oraz obciążył ich wydatkami postępowania odwoławczego po 6,66 złotych, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego F. H. (1) – adw. H. A. (2)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości co do F. H. (1)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego F. H. (1) – adw. E. N.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości co do F. H. (1)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonych N. Z. i Ł. V. (1) – adw. Ł. T.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości co do N. Z. i Ł. V. (1)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana