Wyrok z 30 lipca 2026, sygn. II Ka 279/26

Przewodniczący:

SSO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Milena Oszkiel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 279/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 11 marca 2026r., sygn. akt II K 302/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

B. L.

Oskarżony w dacie rozpoznania apelacji pozostawał zatrudniony na stanowisku portiera na umowę o pracę na czas określony do dnia 31.07.2026r.

Zaświadczenie o zatrudnieniu z odpisem z KRS pracodawcy

k. 190 - 192

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-------

-------------------

----------------------------------------------------------------

----------

-----------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Zaświadczenie o zatrudnieniu z odpisem z KRS pracodawcy

Dowód nie budzący zastrzeżeń, wskazujący na fakt pozostawania przez oskarżonego w stosunku pracy. Dowodowi temu nie należało nadawać większego znaczenia w kontekście wniosku apelacji o warunkowe umorzenie postępowania, tym bardziej, że przedłożona umowa była umową terminową, której czas obowiązywania upływał dzień po terminie rozprawy odwoławczej. Ponadto oskarżony popełniając zarzucany mu czyn miał zarówno świadomość pozostawania w stosunku pracy, jak i ewentualnych konsekwencji wynikających z popełnienia przestępstwa, a mimo to od jego popełnienia się nie powstrzymał.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

--------------

--------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

a) naruszenie art. 410 kpk poprzez oparci wyroku nie na całokształcie materiału dowodowego, lecz na jego wybiórczej części, z pominięciem okoliczności i dowodów przedstawionych przez obrońcę, w tym zawartych w piśmie dotyczącym wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, danych dotyczących sytuacji osobistej, zdrowotnej i społecznej oskarżonego, mających znaczenie dla oceny stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu a zupełnie nieocenionych przez Sąd, co uniemożliwia rzetelną kontrolę instancyjną i prowadzi do arbitralnej odmowy ewentualnego zastosowania art. 66 § 1 kk;

b) naruszenie art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznań funkcjonariusza policji wyłącznie z racji pełnionej funkcji, odmowie dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego i świadków obrony bez przekonującej argumentacji, przyjęciu wersji najbardziej obciążającej przy jednoczesnym pominięciu alternatywnych, racjonalnych wersji zdarzeń,

c) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że samo posiadanie alkoholu i urządzeń jest równoznaczne z jego wytwarzaniem, podczas gdy penalizowane jest wyłącznie wyrabianie alkoholu a nie jego posiadanie,

d) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony wyrabiał alkohol etylowy, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt produkcji alkoholu przez oskarżonego, a zgromadzony materiał dowodowy wskazuje co najwyżej na posiadanie alkoholu, które nie jest penalizowane na gruncie art. 1a ust. 1 ustawy,

e) naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny i niewystarczający, polegający na braku szczegółowej analizy dowodów, baku wskazania dlaczego odrzucono wersję obrony, ograniczeniu się do ogólnikowych stwierdzeń o „logiczności” dowodów, bez ich rzeczywistej weryfikacji, co uniemożliwia rzetelną kontrolę instancyjną i prowadzi do arbitralnej odmowy ewentualnego zastosowania art. 66 § 1 kk,

f) naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w szczególności w zakresie ustalenia, kto był producentem zabezpieczonego alkoholu oraz charakteru ujawnionych substancji i urządzeń,

g) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na niepełnym i wadliwym ustaleniu okoliczności osobistych oskarżonego oraz nie nadaniu im jakiegokolwiek znaczenia, również bez formalnego odnotowania tych okoliczności, które bezsprzecznie mają wpływ na ocenę stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz zasadność zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy prawidłowa, wszechstronna ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że okoliczności te miały istotny, relewantny charakter i w sposób zasadniczy przemawiały za przyjęciem, iż stopień

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i to w stopniu oczywistym. Podniesione w nim zarzuty wraz z przytoczoną na ich poparcie argumentacją nie dostarczyły podstaw do uznania kwestionowanego orzeczenia za błędne – Sąd Okręgowy nie stwierdził bowiem sygnalizowanych uchybień ani nie ujawnił w tracie kontroli instancyjnej tych o charakterze bezwzględnym, które mogłyby obligować do zmiany orzeczenia bądź jego uchylenia i zwrócenia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.

Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 7 kpk, a więc w zakresie sposobu oceny dowodów nie wskazując jednak żadnych konkretnych błędów w sposobie dochodzenia przez ten Sąd do określonych ocen, przemawiających w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Analiza treści wywiedzionych zarzutów wskazuje, iż skarżący przedstawił po prostu własną, odmienną ocenę materiału dowodowego, która to ocena nie wytrzymuje krytyki w kontekście ujawnionych dowodów. W tym kontekście nie sposób zarzucić Sądowi meriti, iż oceniając zgormadzone w sprawie dowody nie podzielił wersji prezentowanej w toku postępowania przez oskarżonego i sprzyjających mu świadków oraz akcentowanych przez skarżącego – „alternatywnych”, lecz de facto nie wiadomo jakich wersji zdarzeń. Materiał dowodowy w tej sprawie był nad wyraz wymowny – w sposób jednoznaczny wskazywał, że w miejscu zamieszkania oskarżonego miał miejsce wyrób alkoholu etylowego bez wymaganego wpisu. O powyższym świadczą wprost wyniki przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych, dokumentacja fotograficzna, zeznania funkcjonariusza policji oraz nade wszystko opinia z zakresu badań chemicznych. Opisane dowody w sposób kategoryczny wykluczają, jakoby ujawniona ciecz pochodziła z legalnego źródła, jak to usiłował przedstawić oskarżony. Nie mogło tak być, albowiem jak wskazują wnioski opinii zabezpieczona substancja znajdująca się w butelkach stanowiła tzw. samogon, zaś znajdująca się w beczce tzw. zacier stanowiący półprodukt w procesie produkcji. Fakt, że oskarżony nabywał alkohol w sklepie, co oczywiście było możliwe, nie świadczy o tym, że jest to ten sam alkohol, co ujawniony, gdyż tak nie jest. Materiał dowodowy opisany wyżej, w tym amatorskie urządzenie do oczyszczania zacieru świadczy kategorycznie o tym, że oskarżony domowym sposobem wyrabiał alkohol etylowy. W światle tak jednoznacznych okoliczności wyjaśnienia oskarżonego stanowiły kompletnie nieudolną linię obrony. Uwagę zwracają zeznania funkcjonariusza K. B., z których wynika, że czynności na posesji oskarżonego zostały podjęte w następstwie ustaleń operacyjnych wskazujących na nielegalny wyrób alkoholu, które to ustalenia potwierdziły się w następstwie przeszukania pomieszczeń. Z relacji tego samego świadka wynika i to, że rzeczona posesja już wcześniej pozostawała w zainteresowaniu policji z tej racji, że już wcześniej miały tam miejsce interwencji związane z zabezpieczeniem dużej ilości alkoholu w mauzerach. Dokonana przez Sąd I instancji ocena jest zatem oceną logiczną i zgodną z zasadami doświadczenia życiowego, a zatem zgodną z dyrektywami płynącymi z art. 7 kpk. Nie narusza też dyspozycji art. 410 kpk, albowiem ocenie Sądu została poddana całość materiału dowodowego.

Za niezasadny należało uznać także zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 kpk. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie konieczne elementy – wskazuje fakty uznane przez ten Sąd za udowodnione bądź nie, dowody, które Sąd uznał za miarodajne dla czynionych ustaleń faktycznych oraz te, którym przymiotu takiego odmówił i dlaczego. W pisemnych motywach wyroku Sąd orzekający wyjaśnił również podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nie sposób zarzucić temu Sądowi, jak czyni to w apelacji skarżący, że nie odniósł się on do kwestii, które mogły rzutować na wynik sprawy. Fakt, że uzasadnienie to w istocie jest lakoniczne, nie świadczy o jego wadliwości czy też braku możliwości dokonania kontroli instancyjnej. Reasumując stwierdzić należy, że Sąd ten wskazał, z jakich przyczyn nie podzielił dowodów sprzyjających oskarżonemu – dlatego, że pozostają one w oczywistej sprzeczności z dowodami natury obiektywnej, przede wszystkim z opisaną wyżej opinią. Warto w tym miejscu wskazać, że w przeciwieństwie do członków rodziny oskarżonego K. B. w żaden sposób nie był zainteresowany wynikiem niniejszego postępowania, a zatem dowód z jego zeznań słusznie uzyskał w oczach Sądu istotne znaczenie, gdyż nie był obarczony ryzykiem celowego przeinaczenia faktów. O ile zatem wyjaśnienia oskarżonego i członków jego rodziny czy znajomego należało oceniać ostrożnie, właśnie w kontekście zainteresowania tych osób wynikiem postępowania, o tyle w przypadku zeznań funkcjonariusza policji brak było podstaw do założenia, że mogą one w sposób celowy, zamierzony zniekształcać rzeczywistość i kreować fakty w sposób nieprawdziwy.

Brak było także podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk, jako, że przepis ten może znaleźć zastosowania po pierwsze - wyłącznie w sytuacji zaistnienia wątpliwości, po drugie - wątpliwości o charakterze nieusuwalnym – w tej sprawie tymczasem żadne wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego nie wystąpiły.

Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd meriti w sposób wszechstronny wyjaśnił całokształt zaistniałych w sprawie okoliczności, zaś przeprowadzone dowody ocenił zgodnie z regułami wynikającymi z treści art. 7 kpk. Należy też przypomnieć, że odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Wobec uznania bezzasadności zarzutów dotyczących sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego, Sąd Okręgowy za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzającego się do uznania, że zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do skazania oskarżonego. W tym kontekście przypomnieć trzeba, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność w ocenie wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania i nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, do czego de facto sprowadza się przedmiotowa apelacja. Sąd Okręgowy nie zgadza się w szczególności z argumentacją autora apelacji, to jest, że oskarżony co najwyżej posiadał alkohol, a nie go wyrabiał, co nie podlega przecież penalizacji. Okoliczności ujawnienia tego alkoholu, w tym załączona dokumentacja fotograficzna i wspomniane wyżej zeznania funkcjonariusza policji w sposób kategoryczny wskazują, że w pomieszczeniach gospodarczych oskarżonego odbywała się produkcja alkoholu. Wprost wskazuje na to niepełna beczka wypełniona w 80 l zacierem czy też beczka plastikowa połączona na stałe rurą spustową służącą do przepuszczania gotowego alkoholu przez środki oczyszczające. Fakt, że oskarżony nie został ujawniony na „gorącym uczynku” przestępstwa nie świadczy o jego niepopełnieniu – zwłaszcza w sytuacji tak oczywistych w swej wymowie dowodów.

Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji poddał opisane zachowanie oskarżonego prawidłowej ocenie i właściwej represji. Nie można zgodzić się ze skarżącym, jakoby stopień winy oskarżonego czy społecznej szkodliwości czynu był tego rodzaju, iżby dawał podstawy do sięgnięcia po instytucję probacyjną w postaci warunkowego umorzenia postępowania. Uprzednia niekaralność oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, pozytywna opinia środowiskowa zostały wzięte pod uwagę jako okoliczności łagodzące. W polu widzenia Sądu pozostawała jednak także – całkowicie słusznie – duża ilość wyprodukowanego alkoholu. Okoliczności sprawy wskazują, że gdyby nie interwencja policji, alkohol ten prawdopodobnie produkowany byłby w dalszym ciągu, a zatem to nie osobista refleksja oskarżonego, lecz działania służb zakończyły trwanie procederu. Jakkolwiek przesłanką warunkowego umorzenia postępowania nie jest przyznanie się sprawcy do winy, o tyle z pewnością jest to istotna okoliczność prognostyczna – w tym przypadku nie sposób w postawie oskarżonego i jego determinacji w próbie wykazania legalnego pochodzenia alkoholu – doszukać się elementu przemawiającego za tego rodzaju rozstrzygnięciem. O warunkowym umorzeniu postępowania nie może też przesądzać sytuacja zdrowotna, życiowa czy zawodowa oskarżonego – nie przeszkadzała ona wszak oskarżonemu w nielegalnym wyrobie alkoholu, a skutki tego zachowania, jako osoba dorosła, o ukształtowanym systemie wartości i doświadczeniu życiowym, mógł on i powinien przewidzieć. Sąd Okręgowy, podobnie jak Sąd Rejonowy, jest zdania, że orzeczona sankcja w okolicznościach niniejszej sprawy jest pożądana, gdyż w sposób skuteczny skłoni oskarżonego do refleksji i przestrzegania porządku prawnego na przyszłość, a jednocześnie w społecznym odbiorze nie pozostawia przekonania, że sprawca de facto pozostał bezkarny. Z tego względu zarzuty obrońcy sprowadzające się do próby zanegowania sposobu zakończenia postępowania nie mogły zyskać akceptacji.

Wniosek

O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność apelacji warunkowała bezzasadność wniosku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 11 marca 2026r., sygn. akt II K 302/25

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja obrońcy jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-----------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

----------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję tj. kwotę 400 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana