Wyrok z 21 lipca 2026, sygn. IV Ka 469/26

Przewodnicząca:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Lilianna Hummel-Kręciproch

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 469/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 23 marca 2026r. w sprawie sygn. akt II K 534/25

Podmiot wnoszący apelację

☒ obrońca

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

S. E.

Był 2- krotnie karany sądownie wyrokami Sądu Rejonowego w Kłodzku :

- sygn. akt II K 1026/23 za czyn kwalifikowany z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k.

- sygn. akt II K 851/24 za czyn kwalifikowany z art. 244 k.k.

Dane Krajowego Rejestru Karnego z dnia 25 czerwca 2026r.

127

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dane Krajowego Rejestru Karnego z dnia 25 czerwca 2026r.

Niekwestionowane, zgodne z dotychczasowymi ustaleniami w sprawie.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1.  obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przechodzącej w ocenę dowolną dokonaną wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a także poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczych elementach materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy, z pominięciem pozostałych dowodów i okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy, sprowadzające się do:

a) odmowy przyznania wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom oskarżonego S. E. wyłącznie z tego względu, iż pozostały sprzeczne z przyjętą przez Sąd wersją zdarzeń;

b) bezkrytycznym przyjęciu za w pełni wiarygodne zeznań świadków, pomimo ich pośredniego charakteru,

c) uznaniu, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k., pomimo braku bezpośrednich zeznań pokrzywdzonej Ł. E. potwierdzających istnienie realnej i uzasadnionej obawy spełnienia groźby

d) przyjęciu, iż zawarcie związku małżeńskiego pomiędzy oskarżonym a Ł. E. miało na celu przede wszystkim umniejszenie odpowiedzialności karnej oskarżonego, pomimo braku jakiekolwiek materiału dowodowego pozwalającego na poczynienie takiego ustalenia,

e) poprzez oparcie wyroku wyłącznie na okolicznościach przemawiających na niekorzyść oskarżonego, z pominięciem okoliczności dla niego korzystnych, w szczególności faktu pojednania się z oskarżonego z Ł. E., zawarcia przez nich związku małżeńskiego, pojednania się oskarżonego z córką C. E., aktualnego niezamieszkiwania oskarżonego wspólnie z pokrzywdzonymi, co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na błędnym przyjęciu, że S. E.:

- swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie, iż po stronie pokrzywdzonej wystąpiła realna i uzasadniona obawa spełnienia groźby

- oskarżony działał z bardzo wysokim stopniem społecznej szkodliwości i zawinienia;

- wobec oskarżonego nie zachodzą żadne okoliczności łagodzące;

- oskarżony jest osobą zdemoralizowaną oraz nie rokuje pozytywnie na przyszłość,

podczas gdy wnioski te nie płyną ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

2.  obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 41a § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie wobec oskarżonego zakazu przebywania pod adresem (...), zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi C. E. oraz F. E. zarówno osobiście jak i przy wykorzystaniu środków porozumiewania na odległość oraz zakazu zbliżania się do C. E. i F. E. na odległość nie mniejszą niż 100 metrów przez okres 5 lat w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 41a § 1 k.k. do wydania takiego rozstrzygnięcia.

A także z daleko posuniętej ostrożności procesowej

– rażącą surowość orzeczonej wobec oskarżonego S. E. kary pozbawienia wolności w wymiarze łącznym 8 miesięcy pozbawienia wolności w stosunku do celów jakie kara winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, właściwości i warunków osobistych oskarżonego jego zachowania po popełnieniu przestępstwa.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja okazała się jedynie częściowo zasadna tj. w zakresie braku zasadności orzeczonych wobec oskarżonego w pkt IV wyroku zakazów, w pozostałym zaś zakresie nie wystąpiły podstawy do uwzględnienia zawartych w niej zarzutów.

Ad. 1.

Za oczywiście nietrafione uznać należało zarzuty obrazy przepisów art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Wbrew oczekiwaniom apelującego obrońcy przeprowadzona przez sąd I instancji ocena dowodów, będących podstawą dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, była pełna, prawidłowa i uwzględniała w wystarczającym stopniu wskazane w przepisie art. 7 k.p.k. kryteria oceny dowodów. Sąd I instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wyraźnie wymienił wszystkie dowody, którym przyznał przymiot wiarygodności, a którym wiarygodności tej odmówił i w jakim zakresie, wskazując przy tym realne powody, które wpłynęły na takie, a nie inne ukształtowanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Sąd odwoławczy w wyniku kontroli odwoławczej przeprowadzonego całokształtu dowodów sprawy oraz pisemnych motywów rozstrzygnięcia nie dostrzegł, aby przedstawiona ocena materiału dowodowego naruszała w jakimkolwiek stopniu reguły płynące z art. 7 k.p.k. Za przyjęciem takiego stanowiska nie mogła przemawiać powołana w zarzucie 1. apelacji argumentacja, która poza ogólnym odwołaniem się do zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie powołała żadnych przekonujących powodów, dowodzących naruszenia wskazanych zasad.

W szczególności w zakresie czynu z art. 190 § 1 k.k. nie mógł świadczyć o tym powołany w apelacji fakt oparcia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych na dowodach pośrednich, wynikający z odmowy złożenia zeznań w postępowaniu przed sądem przez pokrzywdzoną Ł. E. i świadka C. E.. Taka okoliczność procesowa, wbrew zapatrywaniom obrońcy, nie wyłączała możliwości oparcia ustaleń na innych dowodach, nawet jeżeli dowody te jedynie pośrednio wskazywały na fakt popełnienia przez oskarżonego przedmiotowej groźby karalnej. Przede wszystkim wskazać należy, że instytucja przewidziana w art. 186 § 1 k.p.k. nie oznacza wyłączenia możliwości przesłuchiwania osób trzecich na okoliczności, o których zeznawała osoba, która skorzystała następnie z prawa do odmowy zeznań na podstawie art. 182 § 1 k.p.k. Nawet gdy są to osoby nie biorące udziału w zdarzeniu i czerpiące wiedzę o nim jedynie od niej, a więc świadkowie ze słyszenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie sygn. akt II AKa 333/13). Podnoszony bowiem zakaz dotyczy odtworzenia zeznań jako czynności procesowej. Nie ma natomiast zakazu przeprowadzenia dowodu na okoliczność prywatnych rozmów jednej osoby z innymi osobami na temat przebiegu zdarzenia, co do którego toczy się postępowanie (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2006 r. w sprawie sygn. akt II AKa 216/06). Dopuszczalne jest zatem odtwarzanie wypowiedzi świadka złożonych poza protokołem przesłuchania tak w prywatnej rozmowie z osobami trzecimi, jak i z funkcjonariuszami policji, którzy przyjechali na interwencję (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 21 grudnia 2001 r., sygn. akt II AKa 558/01). W tych okolicznościach w pełni uzasadnione było przyjęcie za podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie zeznań F. E. oraz interweniujących w dniu zdarzenia funkcjonariuszy Policji - F. G. i Z. V.. Świadkowie ci w swoich zeznaniach opisali przekazane im przez pokrzywdzoną i C. E. okoliczności związane ze wcześniejszym zachowaniem oskarżonego. Ich zeznania co do charakteru i treści wypowiadanych przez oskarżonego słów były zgodne. Z przekazanych im relacji wynikało, że oskarżony groził Ł. E. mówiąc, że cyt. ”wbije jej widły w plecy” . Brak był też podstaw do zakwestionowania zeznań świadka F., w których opisywała ona stan emocjonalny w jakim znajdowała się jej matka w chwili relacjonowania jej zachowania oskarżonego. Świadek zeznała, że „mama była przestraszona, gdy mi opowiadała. Była zestresowana, było widać, że się boi, płakała (k. 78v). W kontekście tych zeznań nie sposób wyprowadzić uzasadnione wątpliwości co do tego, że w chwili zdarzenia pokrzywdzona subiektywnie odczuwała obawę spełnienia kierowanych przez oskarżonego wobec niej gróźb. Zgodzić należało się przy tym z sądem rejonowym, że złe wówczas relacje panujące w rodzinie, stan nietrzeźwości w jakim znajdował się oskarżony, jego agresywne zachowanie, nie tylko mogły ale potęgowały poczucie zagrożenia u pokrzywdzonej. Powyższe miało wpływ nie tylko na subiektywne odczucie tych obaw, ale też uzasadniało obiektywne podstawy ich spełnienia. Zauważyć przy tym należy, że apelujący poza wskazaniem na pośredni charakter dowodów w postaci zeznań F. E., F. G. i Z. V. nie wskazał żadnych konkretnych zasad powołanych w art. 7 k.p.k., którym miał uchybić sąd I instancji przy ocenie ich relacji. Wreszcie należało zwrócić uwagę na wyjaśnienia oskarżonego cyt. „…tak naprawdę mogło tak być, że jej groziłem…” k. 30 akt. Oskarżony zatem nie wykluczał swego sprawstwa, powołując się na upojenie alkoholowe i wynikłą z tego niepamięć, co nie podlega skutecznemu kwestionowaniu, skoro oskarżony w dacie czynu znajdował się w stanie głębokiego upojenia alkoholowego – po zatrzymaniu przez policję badanie wykazało w wydychanym przezeń powietrzu 1, 12 mg/ l alkoholu - k.5 akt.

Tym samym omawiane wyżej zeznania uznać należało za w pełni wiarygodne źródła dowodowe, nie tylko w zakresie czynu z art. 190 § 1 k.k., ale także czynu z art. 244 k.k., co do którego apelujący nie postawił już żadnych zarzutów. Powyższe natomiast wykluczało uznanie za wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconych mu czynów, co automatycznie - zdaniem apelującej - miałoby również dowodzić obrazy przepisu art. 410 k.p.k. Z naruszeniem ww. unormowania mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy sąd opiera swoje orzeczenie na materiale nie ujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. W żadnej mierze natomiast dokonanie oceny dowodów i oparcie się na określonych z nich, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przeciwnym, nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 410 k.p.k. Wyrażony w art. 410 k.p.k. nakaz uwzględnienia wszystkich ujawnionych okoliczności nie może być utożsamiany z koniecznością oparcia ustaleń faktycznych na wszystkich ujawnionych dowodach, w tym także na tych, które zostały ocenione przez organ procesowy krytycznie. Organ ten ma jedynie obowiązek objąć orbitą swych rozważań całokształt ujawnionych okoliczności, a następnie jest jego prawem poczynić ustalenia faktyczne już jedynie w oparciu o te z nich, które wynikają z dowodów ocenionych jako wiarygodne, nie zaś z całego, często przecież wzajemnie sprzecznego, materiału dowodowego (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 2019 r. sygn. III KK 215/18).

Reasumując dotychczasowe rozważania należało zdecydowanie uznać, iż sąd I instancji dysponując kompletnie zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie trafnych ustaleń faktycznych. Odnosi się to także do poniesionej przez obrońcę kwestii dotyczącej zawarcia związku małżeńskiego przez oskarżonego i Ł. E., którą sąd I instancji przy wymiarze kary uznał za okoliczność mającą na celu umniejszenie odpowiedzialności karnej. Okoliczność ta, wbrew twierdzeniom apelującego, nie jest wyłącznym spostrzeżeniem sądu, ale opierała się zeznaniach F. E., która mówiła o tym w swoich zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026r. (k. 79).

Sąd odwoławczy nie zgodził się również z alternatywnym stanowiskiem apelującego, że wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe w wymiarze po 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 244 k.k. i art. 190 § 1 k.k. są nadmiernie surowe i uzasadniają zarzut rażącej niewspółmierności kary. Należy podkreślić, że niewspółmierność kary zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i innych środków za przypisane przestępstwo nie odzwierciedla należycie całego bezprawia popełnionych czynów i nie spełnia celów kary. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczą, że kara wymierzona jawi się jako kara rażąco niewspółmierna, a więc nie dająca się zaakceptować. Orzeczone kary oscylują w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Mając zaś na uwadze wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy nie można kar tych uznać za nadmiernie surowe. Przeciwnie, kary te trafnie odzwierciedlają wszystkie elementy zachowania oskarżonego, jak i oddają właściwie społeczny sprzeciw dla sprawcy tej kategorii przestępstw. Podniesione w apelacji okoliczności dotyczące zmiany zachowania oskarżonego, nie mogą stanowić wystarczającej przeciwwagi do okoliczności obciążających. Ponadto, wbrew oczekiwaniom apelującego, okoliczność ta nie pozwala stwierdzić z całą stanowczością, że zmiana zachowania oskarżonego jest wynikiem pozytywnie rozpoczętego procesu resocjalizacji, a nie próbą zminimalizowania konsekwencji prawnych wynikających z ponownego naruszenia porządku prawnego i że tak rozpoczęty proces poprawy w dalszym ciągu będzie przebiegł w sposób prawidłowy. Wnioskom takim przeczy dotychczasowy naganny sposób życia oskarżonego przed popełnieniem zarzucanych mu czynów, w tym rażące lekceważenie uprzednio zapadłych wobec niego orzeczeń skazujących. Skoro bowiem poprzednio wymierzone oskarżonemu kary nie wdrożyły go do przestrzegania porządku prawnego, to trudno zakładać, że w tym przypadku będzie inaczej, co miałoby pozwolić na orzeczenie kar łagodniejszego rodzaju w postaci ograniczenia wolności. Popadł tu apelujący w sprzeczność argumentacji, bo skoro dowodzi podjęcia przez oskarżonego pracy zarobkowej, to tym samym wyklucza co do zasady możliwość jednoczesnego wykonania kary ograniczenia wolności.

Brak było też podstaw do uznania orzeczonej kary łącznej w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności za nadmiernie surową. Przestępstwa co prawda zostały popełnione w tym samym dniu, niemniej jednak naruszały one różne dobra prawne, przez co wymierzona kara łączna kryteria art. 85 a k.k. spełnia, w szczególności cele zapobiegawcze w stosunku do skazanego.

Ad. 2.

Zarzut obrazy prawa materialnego może być zasadny tylko wówczas, gdy dotyczy zastosowania lub nie zastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania.

Ustawowe przesłanki do fakultatywnego zastosowania wskazanych w art. 41a § 1 k.k. środków karnych to 1) skazanie za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego; 2) skazanie za inne przestępstwo przeciwko wolności; 3) skazanie za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym zwłaszcza przemocy wobec osoby najbliższej.

Żadnego z tych przestępstw oskarżony nie dopuścił się względem C. E. i F. E., które w istocie nie są pokrzywdzonymi w niniejszej sprawie.

Bez znaczenia dla omawianych zakazów jest zmiana okoliczności rodzinnych, wynikająca z zawarcia małżeństwa przez oskarżonego z pokrzywdzoną Ł. E. oraz zmiana nastawienia pełnoletnich córek do oskarżonego.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o:

1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w pkt II zaskarżonego wyroku, tj. czynu z art. 190 § 1 k.k.

2.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn I, tj. z art. 244 k.k. kary przy zastosowaniu art. 37a k.k. i wymierzenie mu w miejsce kary pozbawienia wolności – kary ograniczenia wolności

3.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV zaskarżonego wyroku

W przypadku zaś nieuwzględnienia powyższych wniosków o zmanię zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie kary i wymierzenie kary pozbawienia wolności w wymiarze łącznym 4 miesięcy pozbawienia wolności albowiem biorąc pod uwagę okoliczności sprawy orzeczona kara jest rażąco surowa w stosunku do zawinienia oskarżonego, a także wyeliminowania z pkt IV wyroku zakazu przebywania oskarżonego w miejscu pod adresem (...)

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd odwoławczy podzielając zasadność zarzutu co do pkt IV części dyspozytywnej wyroku zmienił zaskarżony wyrok w tym zakresie i uchylił zakazy orzeczone na podstawie art. 41a § 1 i § 4 k.k.

Nieskuteczność pozostałych, omówionych powyżej, zarzutów czyniła niezasadną dalszą ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia, a tym samym uwzględnienie wniosków obrońcy oskarżonego.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Nie wystąpiły.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W zakresie nie objętym zmianami wyszczególnionymi w pkt I wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1. Sąd I instancji poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie ich prawidłową subsumpcję, skutkującą słusznym skazaniem oskarżonego.

2. Nieskuteczność zarzutów apelacyjnych skierowanych przeciwko orzeczeniu o sprawstwie i zawinieniu oskarżonego oraz dalszemu rozstrzygnięciu o karze.

3. W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 k.p.k. dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionego zarzutu apelacyjnego.

4. Nie wystąpiły także okoliczności o jakich mowa w art. 440 k.p.k., podlegające uwzględnieniu na korzyść oskarżonego.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił zakazy orzeczone na podstawie art. 41a § 1 k.k. i § 4 k.k. w pkt IV dyspozycji.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższe wynikało z zasadności jednego z wniosków apelacji, do czego Sąd odwoławczy odniósł się szczegółowo w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. oraz art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania apelacyjnego w łącznej kwocie 200 zł.

PODPIS

SSO Ewa Rusin

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 23 marca 2026r. w sprawie sygn. akt II K 534/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana