Wyrok z 29 czerwca 2026, sygn. IV Ka 280/26
W skrócie
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 czerwca 2026 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak
Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Kapcińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Pawła Gryzieckiego
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r.
sprawy G. S.
oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu
z dnia 12 grudnia 2025 r., sygn. akt VIII K 1507/23
1. Zmienia zaskarżony wyrok w pkt I w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego, uznaje oskarżonego za winnego tego, że w okresie od dnia (...) do dnia (...)w G. naruszył zakaz prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 198/18 (obowiązujący od (...) przez okres 4 lat) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań — Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt III K 866/17 (obowiązujący od (...) przez okres 3 lat), prowadząc faktycznie działalność gospodarczą w ramach (...) Spółka z o.o. zawarł umowę nabycia i sprowadzenia z zagranicy samochodu marki R. (...) (3) o nr VIN (...) na rzecz spółki (...). (...) sp.j., tj. przestępstwa z art. 244 kk, za które na podstawie art. 244 kk wymierza oskarżonemu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
2. W pozostałym zakresie, tj. w pkt II i III, zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
3. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. F. kwotę 1.033,20 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
4. Zwalnia oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze i nie wymierza mu opłaty za obie instancje.
Hanna Bartkowiak
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
Sygnatura akt
IV Ka 280/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
2
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2025 r., sygn. akt VIII K 1507/23
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
1.
G. S.
E. V. (1) został przesłuchany w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym Prokuratury Okręgowej w Poznaniu prowadzonym pod sygn. akt 3032-3.Ds.80.2022. Składając wyjaśnienia E. V. (1) opisał okoliczności poznania się z G. S., zakupienia spółki (...) Sp. z o.o., ustaleń co do podziału zysków ze sprzedaży samochodów sprowadzanych z Niemiec przez G. S. w ramach spółki (...) Sp. z o.o., faktycznego udziału E. V. (1) w działalność w/w spółek, dostępu G. S. do rachunków bankowych prowadzonych dla spółki (...) Sp. z o.o.
Protokół przesłuchania E. V. (1) w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym Prokuratury Okręgowej w Poznaniu prowadzonym pod sygn. akt 3032-3.Ds.80.2022. Sprawa obecnie na etapie I instancji, sygn. III K 450/25 w Sądzie Rejonowym Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu
k. 676A-676C
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.
Protokół przesłuchania E. V. (1) w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym pod sygn. akt 3032-3.Ds.80.2022 (obecnie w SR Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu pod sygn. III K 450/25)
Dowód dopuszczony na wniosek oskarżonego G. S..
Sąd Okręgowy nie dostrzegł powodów uzasadniających negatywną ocenę dowodu z wyjaśnień E. V. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym pod sygn. akt 3032-3.Ds.80.2022. Wskazania E. V. (1), który w niniejszej sprawie jest świadkiem, były logiczne, rzeczowe i spójne. Wymieniony dokładnie opisał okoliczności poznania G. S., zakupienia spółek (...) oraz (...) Sp. z o.o., ustaleń co do podziału zysków ze sprzedaży samochodów sprowadzanych z Niemiec przez G. S. w ramach spółki (...) Sp. z o.o., faktycznego udziału E. V. (1) w działalność ww. spółek, dostępu G. S. do rachunków bankowych prowadzonych dla spółki (...) Sp. z o.o. Znamiennym jest, że wyjaśnienia E. V. (1) w tamtym postępowaniu nie wykazują sprzeczności z zeznaniami w niniejszym postępowaniu. Wobec tego dopuszczenie przedmiotowego dowodu w postępowaniu odwoławczym nie miało większego wpływu na badanie prawidłowości oceny dowodów przeprowadzonej w niniejszej sprawy i dowód ten miał jedynie pomocniczy charakter, wzmacniając jego wiarygodność jako zeznań niezmiennych i konsekwentnych.
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego:
Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 14 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 kpk polegająca na przypisaniu oskarżonemu czynu, który nie był objęty skargą zasadniczą – akt oskarżenia z dnia 19 grudnia 2023 roku, w szczególności skazanie za czyn, który miał być dokonany w okresie od (...) do (...), podczas gdy w akcie oskarżenia G. S. oskarżono o popełnienie przestępstwa w okresie od(...)
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Omawianie zarzutu należy rozpocząć od wyjaśnienia, że brak skargi oskarżyciela w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 9 kpk wchodzi w grę tylko w toku sądowego stadium procesu i tylko w odniesieniu do takiej osoby, która swoją skargą zainicjowała postępowanie główne, działając jako m.in. oskarżyciel prywatny, pomimo że nie była osobą do tego uprawnioną lub orzeczono o czynie nie zawartym w akcie oskarżenia. Chodzi zatem o dwa rodzaje przypadków – pierwszy, gdy osoba nie miała żadnej legitymacji do wystąpienia z oskarżeniem (m.in. nie była pokrzywdzonym przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego/subsydiarnego), drugi, gdy czyn przypisany jest nietożsamy z czynem zarzuconym (co oznacza, że orzeczono w przedmiocie przestępstwa, którego osądzenia w ogóle nie żądał oskarżyciel) (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 125/22, Lex nr 3586955). Żadna z sytuacji wymienionych w przytoczonym orzeczeniu nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Obrońca oskarżonego błędnie więc twierdził, że na kanwie tej sprawy zaistniała jedna z bezwzględnych przesłanek odwoławczych uregulowana w art. 439 § 1 pkt 9 kpk.
Natomiast przedmiotowy zarzut okazał się zasadny w części, tj. naruszenia art. 14 § 1 kpk.
Warto przypomnieć, że wyrażona w art. 14 § 1 kpk zasada skargowości wyznacza granice podmiotowe i przedmiotowe rozpoznania sprawy w danym postępowaniu. Granice te określone są jednak nie wyłącznie przez sam opis czynu zawarty w akcie oskarżenia lub przyjętą kwalifikację prawną, lecz przez zdarzenie w znaczeniu historycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 grudnia 2025 r., sygn. akt III KK 614/25, Lex nr 3984205). Istotna jest zatem tożsamość czynu wyznaczona faktycznymi ramami tegoż zdarzenia, przy czym za elementy wyznaczające tożsamość „zdarzenia historycznego” należy przyjąć: identyczność przedmiotu zamachu, identyczność kręgu podmiotów oskarżonych o udział w zdarzeniu, tożsamość miejsca i czasu zdarzenia, jak też zachowanie choćby części wspólnych znamion w opisie czynu zarzucanego i przypisanego, które winny się ze sobą pokrywać, mając jakiś obszar wspólny. Granice tożsamości czynu zarzucanego i czynu przypisanego wyznaczają granice zdarzenia faktycznego. Doprecyzowanie kryteriów branych przy tym pod uwagę dokonywane być powinno w realiach konkretnie rozpoznawanej sprawy. Granice oskarżenia zostają utrzymane dopóty, jak długo w miejsce czynu zarzuconego, w ramach tego samego zdarzenia faktycznego można przypisać oskarżonemu czyn nawet ze zmienionym opisem i jego oceną prawną, ale mieszczący się w tym samym zespole zachowań człowieka, które stały się podstawą poddania w akcie oskarżenia przejawów jego działalności wartościowaniu z punktu widzenia przepisów prawa karnego materialnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt III KK 500/24, Lex nr 3910054).
Mając na względzie powyższe należało zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisu prawa procesowego w postaci art. 14 § 1 kpk. Zawarty w akcie oskarżenia zarzut postawiony G. S. dotyczył głównie oszustwa z art. 286 § 1 kk, którego podsądny miał się dopuścić na szkodę K. V. w związku z transakcją nabycia i sprowadzenia dla niego z Niemiec pojazdu marki R. (...) (4). Wedle zarzutu w akcie oskarżenia, czyn G. S. miałby jednocześnie wyczerpywać znamiona przestępstwa z art. 244 kk z uwagi na fakt, że oskarżony swoim zachowaniem wobec K. V. naruszył orzeczone wobec niego sądowe zakazy prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów. W świetle powyższego należało uznać, że ramy zdarzenia historycznego objętego aktem oskarżenia w tej sprawie wyznaczały zachowania oskarżonego pozostające w związku przyczynowo-skutkowym z transakcją odnośnie samochodu marki R. (...) (1). Sąd Rejonowy natomiast, mimo że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kilkukrotnie odwoływał się do normy prawnej wyznaczonej przez art. 14 § 1 kpk nie ustrzegł się od przekroczenia granic skargi oskarżyciela publicznego. Nie dostrzegł i nie uwzględnił bowiem, że zachowanie oskarżonego G. S. polegające na naruszeniu obowiązujących go sądowych zakazów prowadzenia działalności gospodarczej było ściśle związane z transakcją zakupu wspomnianego wyżej samochodu R. (...) (1). Sąd Rejonowy potraktował zarzut z art. 244 kk wymieniony w akcie oskarżenia jako odrębny czyn obok przestępstwa oszustwa stanowiącego główny element aktu oskarżenia w tej sprawie i wychodząc poza granice skargi rozszerzył opis czynu przypisanego G. S. o zachowania zupełnie niezwiązane z transakcją zakupu samochodu marki R. (...) (1). Rozstrzygnięcie takie stało w sprzeczności z normą prawną wyrażoną w art. 11 § 2 kk, wedle której jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów ustawy. Powyższych reguł procedowania nie zmienia w żaden sposób fakt, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw aby G. S. został pociągnięty do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 286 § 1 kk (zasadności tego rozstrzygnięcie nie kwestionowała żadna ze stron postępowania). W dalszym ciągu bowiem zarzut popełnienia przestępstwa z art. 244 kk był związany z transakcją sprowadzenia i sprzedaży samochodu R. (...) (1) i tylko w ramach tak wyznaczonego zdarzenia historycznego możliwe było przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności karnej za czyn z art. 244 kk. Wobec stwierdzonego wyżej uchybienia konieczna była ingerencja instancyjna Sądu Okręgowego w treść zaskarżonego orzeczenia poprzez dostosowanie opisu czynu przypisanego oskarżonemu do ram zdarzenia historycznego wyznaczonego aktem oskarżenia. Dlatego też, organ II instancji zmienił zaskarżony wyrok w sposób opisany poniże, w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia.
Wniosek
Zmiana zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 9 kpk. Stwierdzono natomiast naruszenie przez Sąd I instancji przepisu prawa procesowego, tj. art. 14 § 1 kk. Organ meriti wykroczył poza granice skargi wniesionej w tej sprawie przez oskarżyciela publicznego. Uchybienie to jednak nie doprowadziło do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwał obrońca oskarżonego, tj. zmiany wyroku poprzez pełne uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy bowiem uznał, że zachowanie oskarżonego wedle opisu przyjętego w pkt 1 wyroku z dnia 29 czerwca 2026 r. wyczerpywało znamiona przestępstwa z art. 244 kk. Sąd Rejonowy co do zasady słusznie zatem uznawał, że oskarżony powinien ponieść odpowiedzialność karną z tego przepisu. Zmiany wymagał jednak opis przypisanego czynu w taki sposób by nie wykraczał on poza ramy zdarzenia historycznego wyznaczonego aktem oskarżenia. Dlatego też Sąd Okręgowy dokonał zmian w zaskarżonym rozstrzygnięciu, opisanych w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia.
Lp.
Zarzut
3.2.
Zarzut podniesiony przez oskarżonego oraz jego obrońcę:
Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk polegająca na całkowicie dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dowodu z wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka E. V. (1), której konsekwencją było przyjęcie, że oskarżony nakłonił E. V. (1) do nabycia udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. (wcześniej: (...) Sp. z o.o.) i objęcia w niej funkcji Prezesa Zarządu, a następnie prowadzenia w całości działalności tej spółki, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że:
- decyzja o nabyciu udziałów spółki była samodzielną decyzją E. V. (1), na którą oskarżony nie miał żadnego wpływu;
- to E. V. (1) dysponował rachunkami bankowymi spółki (...) Sp. z o.o.;
- to E. V. (1) prowadził działalność spółki, natomiast oskarżony jedynie świadczył na jej rzecz określone usługi.
Zarzut podniesiony przez oskarżonego:
Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że G. S. nakłonił E. V. (1) do nabycia udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. (poprzednio (...) Sp. z o.o.)
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Odnosząc się do powyższych zarzutów w pierwszej kolejności należało wskazać, że decyzja Sądu Rejonowego o odstąpieniu od przesłuchania świadka E. V. (1) na rozprawie była właściwa. Wbrew sugestiom oskarżonego organ meriti czynił starania aby wezwać ww. świadka na rozprawę, do czego wykorzystano wszystkie wynikające z akt sprawy adresy jego pobytu (k. 171, 209, 321). Żadna z tych czynności nie doprowadziła do skutecznego doręczenia wezwania na rozprawę świadkowi E. V. (1). Ponadto, koniecznie należy wskazać, że kiedy Sąd Rejonowy na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. poinformował o braku możliwości przesłuchania świadka E. V. (1), obecne strony (w tym oskarżony oraz jego obrońca) wniosły o ujawnienie zeznań świadka (k. 336). W takiej sytuacji w pełni zasadne było uznanie zeznań tego świadka złożonych w toku postępowania przygotowawczego za ujawnione bez odczytywania na podstawie art. 405 § 2 kpk. Czynienie w takiej sytuacji zarzutów pod adresem Sądu Rejonowego, że nie podejmował dodatkowych czynności mających na celu bezpośrednie przesłuchanie świadka na rozprawie było nieuzasadnione. Należy pamiętać, że jednym z celów postępowania karnego jest takie ukształtowanie postępowania karnego aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. Oczekiwanie przez oskarżonego podejmowania dodatkowych czynności mających na celu ustalenie aktualnego adresu pobytu świadka wobec bezskuteczności wszystkich dotychczasowych działań Sądu I instancji było wbrew zasadzie wyrażonej w art. 2 § 1 pkt 4 kpk. Poza tym, apelujący nie wykazał aby bezpośrednie przesłuchanie E. V. (1) przed sądem było niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Także Sąd odwoławczy nie stwierdził ku temu żadnych takich podstaw, zwracając uwagę, że apelujący zasadniczo nie kwestionowali tego co zeznał świadek, tylko to co ich zdaniem za pomocą tego dowodu dowolnie ustalił Sąd wydając zaskarżony wyrok.
Przechodząc do zarzutów w zakresie oceny zeznań świadka E. V. (1), Sąd Okręgowy zgodził się ze skarżącymi, że czynność ta nie została przeprowadzona przez Sąd Rejonowy w pełni prawidłowo. Lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, że organ meriti w sposób dowolny ocenił treść zeznań tego świadka. Ponadto, poczynił rzekomo na podstawie tego dowodu ustalenia faktyczne, które w żaden sposób z zeznań E. V. (1) nie wynikały. Skarżący słusznie wskazali, że świadek ten wyraźnie oświadczył, iż decyzja o nabyciu udziałów w spółce (...).pl Sp. z o.o. (następnie (...) Sp. z o.o.) była jego samodzielną decyzją, na którą w żaden sposób nie wpływał G. S.. Podobnie z własnej woli E. V. (1) został prezesem zarządu ww. spółki. W przedmiotowej sprawie nie został zgromadzony materiał dowodowy, który by w jakikolwiek sposób podważał wiarygodność świadka E. V. (1) odnośnie okoliczności nabycia udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. (następnie (...) Sp. z o.o.), powołania go na prezesa zarządu tej spółki oraz charakteru znajomości z oskarżonym G. S.. Wobec tego zeznania świadka E. V. (1) w tym zakresie nie zostały skutecznie zakwestionowane. Ponadto rację mieli skarżący, że dowolnym ustaleniem Sądu I instancji było przyjęcie, iż E. V. (1) pełnił w spółce (...) Sp. z o.o. jedynie rolę tzw. słupa. Prawdą jest, że E. V. (1) nie przejawiał większej aktywności jako reprezentant spółki, nie interesował się szczególnie jej losem, nie śledził ruchów na firmowych rachunkach bankowych, godząc się na podejmowanie szeregu czynności przez G. S. w ramach działalności omawianej spółki. Niewątpliwie, godząc się na podejmowanie przez G. S. tak wielu czynności w imieniu spółki (...) Sp. z o.o. brał na siebie ryzyko działań oskarżonego albowiem to on był prezesem zarządu ww. spółki. Jednak działania E. V. (1) i stopień zaangażowania w poczynania oskarżonego G. S. nie są przedmiotem niniejszego postępowania i nie ma potrzeby ich szczegółowszego omawiania czy oceniania. Natomiast powinno tu wybrzmieć to, że na podstawie wiarygodnego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie nie można było stwierdzić, że E. V. (1) był jedynie „słupem”. Świadek miał dostęp do wszystkich rachunków bankowych spółki, dokonywał wpłat na konto, na które wpłynęły środki na zakup R. (...) (1), a także dysponował dokumentacją spółki, co nie ma miejsca w wypadku osób podstawionych, dla wykorzystania jedynie ich danych osobowych. Ustalenia faktycznie poczynione przez Sąd Rejonowy były więc w tej mierze dowolne i nie znajdowały właściwego wsparcia dowodowego. Pozostając przy ocenie wiarygodności zeznań świadka E. V. (1) należy dodać, że Sąd I instancji już trafnie uznał za wiarygodne te fragmenty zeznań świadka E. V. (1), w których opisywał on jakie działania pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o. podejmował za jego przyzwoleniem G. S.. Świadek wskazał też wyraźnie, że oskarżony miał dostęp do rachunków bankowych spółki, z których dokonywał uiszczania opłat związanych ze sprowadzanymi z Niemiec samochodami. Z dokumentów bankowych nie wynika by oskarżony został ustanowiony pełnomocnikiem do rachunków bankowych spółki (...) Sp. z o.o., niemniej jednak jeden z numerów telefonów podanych w dokumentach bankowych należał właśnie do G. S.. Nadto z zeznań E. V. (1) wynikało, iż udostępnił oskarżonemu dane do logowania do rachunków bankowych (...) Sp. z o.o. Nie wskazywał on wprost na tę okoliczność, jednak skoro zeznał o wykonywaniu przez oskarżonego przelewów bankowych z rachunku firmowego spółki to należy przyjąć, że musiał udostępnić G. S. dane do logowania do systemu bankowości elektronicznej. Znamiennym jest, że skarżący nie podważali w żaden sposób wiarygodności świadka E. V. (1), również co do tych elementów jego zeznań, w których opisywał on działania oskarżonego podejmowane pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o. polegające na sprowadzaniu samochodów z Niemiec i ich dalszą sprzedażą. Przypisanie wiarygodności zeznaniom E. V. (1) oraz dokumentom bankowym spółki (...) Sp. z o.o. wykluczało ustalenie, że to jedynie prezes zarządu spółki (...) Sp. z o.o. dysponował rachunkami firmowymi w/w spółki, czego niesłusznie domagał się w ramach omawianego zarzutu obrońca oskarżonego. Świadek E. V. (1) w swoich zeznaniach jednoznacznie podał, że G. S. miał dostęp do rachunków bankowych spółki (...) Sp. z o.o. i dokonywał z nich przelewów bankowych. Przeciwne twierdzenia obrony w apelacji były zatem sprzeczne z wiarygodnymi dowodami wskazanymi wyżej, a przez to nie zasługiwały na uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym.
Obrona zmierzała do wykazania, że oskarżony nie prowadził działalności gospodarczej występując pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o., a jedynie współpracował z tym podmiotem prawa gospodarczego. Dostrzec jednak trzeba ważną w tym aspekcie kwestię. Mianowicie, oskarżony G. S. po zawieszeniu jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEIDG) występując pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o. wykonywał te same czynności co uprzednio w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Formalnie oskarżony nie mógł reprezentować ww. spółki i występować w jej imieniu, nie będąc prezesem zarządu. Niemniej jednak prezes zarządu E. V. (1) akceptował wszelkie działania oskarżonego mające na celu uzyskiwanie dochodu ze sprowadzania samochodów z Niemiec i ich dalszej sprzedaży. Wobec tego należało stwierdzić, że chociaż G. S. formalnie nie występował jako przedstawiciel spółki (...) Sp. z o.o. to faktycznie prowadził działalność gospodarczą tego podmiotu prawa gospodarczego. Przyglądając się zwłaszcza transakcji dotyczącej pojazdu R. (...) (1) objętej zarzutem aktu oskarżenia należy wspomnieć, że wszystkie czynności prowadził oskarżony, co więcej E. V. (2) stwierdził, że jego podpisy na fakturach są podrobione, a użyta pieczątka spółki została wyrobiona bez jego wiedzy. Mając to wszystko na uwadze Sąd Okręgowy stwierdził, że wskazania apelacji jakoby to E. V. (1) prowadził działalność (...) Sp. z o.o. były nietrafione, gdyż takie ustalenia zupełnie nie wynikały z dowodów dostępnych w tej sprawie, w szczególności zeznań E. V. (1).
Konkludując wszystko powyższe, Sąd Rejonowy dopuścił się błędów w ocenie wiarygodności zeznań świadka E. V. (1) oraz dokonał co najmniej pochopnego ustalenia, że wymieniony był jedynie „słupem” spółki (...) Sp. z o.o. Niemniej jednak uchybienia te nie miały bezpośredniego wpływu na prawidłowość wydanego wyroku skazującego. Mimo tego, Sąd Rejonowy trafnie ustalił, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa z art. 244 kk albowiem prowadząc działalność gospodarczą pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o. naruszył orzeczone wobec niego dwa sądowe zakazy prowadzenia działalności gospodarczej opisane w treści wyroku. Wyrok skazujący był więc trafny, korekty wymagał jednak opis czynu przypisanego oskarżonemu, z powodów omówionych w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia.
Wniosek
Zmiana zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Omówione w tym miejscu zarzuty były częściowo zasadne, jednak ostatecznie stwierdzone uchybienia Sądu Rejonowego nie miały wpływu na prawidłowość wydanego wyroku skazującego. Wobec tego nie było podstaw do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwał obrońca, tj. zmiany i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Zachowanie oskarżonego opisane w pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego wyczerpywało bowiem wszystkie znamiona przestępstwa z art. 244 kk. Sąd Rejonowy słusznie więc przypisał oskarżonemu tego typu odpowiedzialność karną. Zmiany wymagał jednak opis przypisanego oskarżonemu czynu w taki sposób by nie wykraczał on poza ramy zdarzenia historycznego wyznaczonego aktem oskarżenia, co też skutkowało wymierzeniem mu za to nowo określonej kary. Dlatego też Sąd Okręgowy dokonał zmian w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w sposób podany w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia.
Lp.
Zarzut
3.3.
Zarzut podniesiony przez oskarżonego oraz jego obrońcę:
Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 244 kk polegająca na jego błędnej wykładni i przyjęcie, że środek karny w postaci „zakazu prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów” obejmuje również zakaz świadczenia usług na rzecz innego podmiotu lub zakaz prowadzenia spraw spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Definicja legalna pojęcia „działalność gospodarcza” zawarta jest w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. W przepisie tym wskazano, że działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Normatywna definicja działalności gospodarczej jest zbudowana na podstawie czterech następujących przesłanek konstytutywnych: 1) zorganizowanie, 2) zarobkowość, 3) wykonywanie działalności we własnym imieniu, 4) ciągłość. Dwie pierwsze i ostatnia przesłanki nie budzą wątpliwości co do ich znaczenia i skarżący nie negowali ich występowania w zachowaniu oskarżonego. W apelacjach podważano zaś element „wykonywania działalności we własnym imieniu”, co zdaniem skarżących, w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy miałoby wykluczać zaliczenie doń zachowania oskarżonego opisanego w zarzucie. Wyjaśnić więc trzeba, że do zakwalifikowania aktywności jako działalności gospodarczej konieczne jest także wykonywanie jej we własnym imieniu. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu Prawa przedsiębiorców, oznacza to, że podmiot organizujący taką działalność czyni to na swoją rzecz i jednocześnie ponosi odpowiedzialność za zaciągnięte w związku z tym zobowiązania. W piśmiennictwie wskazuje się jednak na ułomność tego rozwiązania. Podnoszone jest, że zwrot „we własnym imieniu” jest nieadekwatny do określenia sposobu prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę, ponieważ eliminuje się w ten sposób np. agentów czy spedytorów, którzy działają w imieniu dającego zlecenie, jeżeli mają do tego umocowanie. Stąd proponuje się, aby cecha samodzielnego prowadzenia działalności zastąpiła określenia „działalności prowadzonej we własnym imieniu” lub „prowadzenia działalności na własny rachunek”, używane dotychczas w definicjach działalności gospodarczej. Niemniej ustawa – Prawo przedsiębiorców operuje przesłanką działalności we własnym imieniu, stąd też warto podnieść, że można ją rozumieć jako wskazującą na odrębność i niezależność od innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Stanowi to swoisty wymóg, aby czynności danego podmiotu kreowały jego prawa i obowiązki oraz określały jego sytuację prawną. Przy czym podkreślenia wymaga, że działalności we własnym imieniu nie należy utożsamiać z działalnością osobistą, ponieważ nie ma przeszkód, aby w działalności gospodarczej wykorzystywać inne podmioty (A. Pietrzak (red.) Prawo przedsiębiorców. Komentarz. 2019, Lex).
Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt kontrolowanej sprawy i czyn oskarżonego w kształcie ostatecznie nadanym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2026 r.), jako niesłuszny oceniono podniesiony przez skarżących zarzut obrazy przepisów prawa materialnego. Kluczowe dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego było, że działania jakie G. S. podejmował pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o. niczym nie różniły się od jego działalności gospodarczej prowadzonej wcześniej (przed orzeczeniem przez sądy karne zakazów prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów) w formie jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ((...)). Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z orzeczonych wobec niego dwóch zakazów prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego też podjął się ustalonych w tej sprawie zachowań mających na celu ominięcie obowiązujących go zakazów sądowych, licząc, że brak ujawnienia się jako reprezentanta spółki (...) Sp. z o.o. pozwoli mu na uniknięcie odpowiedzialności karnej za czyn z art. 244 kk. Tymczasem okoliczność ta nie ustrzegła go przed wyrokiem skazującym w niniejszej sprawie. Oskarżony wykonywał wszystkie czynności związane z umową dotyczącą samochodu R. (...) (2).D, w tym posługiwał się fakturami VAT wystawionymi na dane spółki (...) Sp. z o.o. Takiego zachowania nie sposób ocenić jedynie jako współpracy (czego niesłusznie oczekiwałby apelujący obrońca), gdyż było to w rzeczywistości prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo przedsiębiorców. Oskarżony wykorzystał w prowadzonej działalności gospodarczej inny podmiot – tj. spółkę (...) Sp. z o.o. formalnie należącą do E. V. (1) pełniącego jednocześnie funkcję prezesa zarządu spółki, jednakże faktycznie wykorzystywaną do prowadzenia działalności gospodarczej przez oskarżonego. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy na ten temat (mimo przyjęcia błędnego opisu inkryminowanego czynu) były prawidłowe, co uzasadniało wyrok skazujący G. S. za popełnienie przestępstwa z art. 244 kk.
W apelacjach znalazło się odniesienie do zeznań kuratora G. P., które w ocenie skarżących miały wykluczać możliwość uznania zachowania oskarżonego za prowadzenie działalności gospodarczej. Ważne jest jednak, że kurator G. P. składając zeznania nie podał by w trakcie trwania nadzoru kuratorskiego oskarżony pytał go wprost czy może prowadzić działalność gospodarczą pod szyldem spółki (...). Świadek wskazał także, że na jego pytanie o źródło utrzymania po zakończeniu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej oskarżony podawał, że są to oszczędności oraz, że pozostaje na utrzymaniu żony. Oznacza to, że G. S. nie przyznał przed kuratorem, że w okresie obowiązywania zakazów sądowych prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów podejmował działania pod szyldem spółki (...) Sp. z o.o. Co więcej, oskarżony sformułował pytanie do kuratora w taki sposób aby móc się następnie na to powołać dla wykazania nieświadomości bezprawności swego czynu. Wobec tego zeznania G. P. nie stanowiły żadnej przeszkody dla przypisania G. S. odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 244 kk, a skarżący bezzasadnie odwoływali się do nich we wniesionych środkach odwoławczych.
Wniosek
Zmiana zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego. Zachowanie oskarżonego opisane w pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2026 r. wyczerpywało znamiona przestępstwa z art. 244 kk. Sąd Rejonowy słusznie więc wskazał podstawę prawną do skazania i wymierzenia mu kary. Zmiany wymagał jednak opis przypisanego oskarżonemu czynu w taki sposób by nie wykraczał on poza ramy zdarzenia historycznego wyznaczonego aktem oskarżenia, a w konsekwencji nastąpiła zmiana wymiaru kary. Dlatego też Sąd Okręgowy dokonał zmian w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wskazanych w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia.
Lp.
Zarzut
3.4.
Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego - tj. orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności zamiast kary grzywny.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Wobec dokonanej zmiany opisu czynu przypisanego G. S. (w tym w szczególności skrócenia czasu popełnienia przestępstwa oraz ograniczenia przestępczych zachowań oskarżonego jedynie do tych związanych z umową nabycia i sprowadzenia z zagranicy samochodu marki R. (...) (2), wykluczenia z czynu przypisanego oskarżonemu zachowań polegających na nakłanianiu E. V. (1) do nabycia spółki (...) Sp. z o.o.) koniecznym stało się wymierzenie mu za tak ukształtowany czyn kary „na nowo”. Zmiana dokonana w instancji odwoławczej nie była natomiast następstwem zasadności zarzutów oskarżonego i jego obrońcy o rażącej niewspółmierności orzeczonej kary.
Sąd Okręgowy, mając na względzie wszystkie cele stawiane karze zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej, uznał, że odpowiednia wobec przypisanego oskarżonemu G. S. czynu zabronionego będzie kara 5 miesięcy pozbawienia wolności, zatem o 3 miesiące niższa niż wymierzona w zaskarżonym wyroku. Organ odwoławczy uwzględnił przy tym znaczny stopień winy oraz społecznej szkodliwości osądzanego czynu oraz szereg występujących po stronie sprawcy okoliczności obciążających: uprzednia wielokrotna karalność za przestępstwa, działania z premedytacją w sposób zaplanowany, naruszenie aż dwóch jednocześnie obowiązujących zakazów prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów. Wszystkie te okoliczności musiały zaważyć na wymierzeniu oskarżonemu odpowiednio surowej kary. Przestępstwo z art. 244 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Wymierzenie oskarżonemu kary innej niż według ustawowego zagrożenia, przy tak licznie występujących okolicznościach obciążających byłoby zbyt łagodną reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Sąd odwoławczy uznał jednocześnie, że w tym konkretnym przypadku kara o charakterze nieizolacyjnym, tj. kara ograniczenia wolności czy grzywny, orzekane na podstawie art. 37a § 1 kk nie stanowiłyby wystarczającej dolegliwości dla oskarżonego, który notorycznie popada w konflikt z prawem i lekceważy orzeczone wobec niego kary. Zatem proponowane w apelacjach kary wolnościowe nie spełniłyby celów zapobiegawczych ani wychowawczych. Dlatego też, Sąd Okręgowy uznał za odpowiednią karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Wniosek
Zmiana zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Zgłoszony wniosek końcowy apelujących nie był skorelowany z treścią omówionego w tym miejscu zarzutu. Abstrahując jednak od tego należało uznać, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie z powodów wskazanych powyżej. Sąd Okręgowy dokonał w związku z tym zmian w zaskarżonym rozstrzygnięciu, opisanych w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia, utrzymując skazanie oskarżonego za występek z art. 244 kk i wymierzając mu za to karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałej części, tj. co do pkt II i III (pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2026 r.).
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Powodem utrzymania wyroku w mocy w pozostałej części (poza zmianą opisaną w pkt 5.2.) była niezasadność pozostałych zarzutów apelacji oskarżonego oraz jego obrońcy, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zaskarżony wyrok został zmieniony w pkt I w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego, uznano oskarżonego za winnego tego, że w okresie od dnia (...) do dnia (...) w G. naruszył zakaz prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 198/18 (obowiązujący od (...) przez okres 4 lat) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt III K 866/17 (obowiązujący od (...)przez okres 3 lat), prowadząc faktycznie działalność gospodarczą w ramach (...) Spółka z o.o. zawarł umowę nabycia i sprowadzenia z zagranicy samochodu marki R. (...) (3) o nr VIN (...) na rzecz (...). i (...) (...) sp.j., tj. przestępstwa z art. 244 kk, za które na podstawie art. 244 kk wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Zwięźle o powodach zmiany
Przeprowadzone postępowanie odwoławcze doprowadziło do stwierdzenia, że Sąd Rejonowy naruszył przepis art. 14 § 1 kpk i wykroczył poza granice skargi prokuratorskiej przypisując oskarżonemu zachowania mające stanowić naruszenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, nie wiążąc ich z transakcją dotyczącą samochodu marki R. (...) (2). Tymczasem zarzut z art. 244 kk przedstawiony G. S. w akcie oskarżenia był ściśle związany z zarzutem popełnienia przestępstwa oszustwa przy transakcji nabycia i sprowadzenia z zagranicy samochodu R. (...) (2). Czynności dotyczące zakupu tego auta wyznaczały ramy zdarzenia historycznego objętego aktem oskarżenia. Zagadnienie to zostało szczegółowo opisane w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia. Powyższe uchybienie wymagało ingerencji Sądu Okręgowego w treść zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę opisu czynu przypisanego G. S.. Wobec dokonanej modyfikacji opisu czynu przypisanego G. S. konieczne było wymierzenie mu za to nowo ukształtowanej kary. Uwzględniając zaś przypisanie mu ograniczonych czynności sprawczych (węższy zakres działania, krótszy okres popełnienia przestępstwa oraz wykluczenie zachowania polegającego na nakłanianiu E. V. (1) do nabycia spółki (...) Sp. z o.o.), musiało to znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w wymiarze kary. Sąd Okręgowy uznał, że odpowiednia do wagi i rodzaju przestępstwa przypisanego ostatecznie G. S. będzie kara 5 miesięcy pozbawienia wolności. Wielokrotna uprzednia karalność podsądnego za przestępstwa umyślne, zdaniem Sądu odwoławczego stanowiła przeszkodę do orzeczenia kary wolnościowej.
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
3.
Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.
Obrońca oskarżonego z urzędu zawarł w apelacji wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej G. S. w postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej w dniu 18 czerwca 2026 r. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie. Wysokość kosztów adwokata została ustalona w oparciu o § 2 pkt 1, § 4 ust. 1 i 3, oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Jest to kwota 1.033,20 zł (w tym podatek VAT).
4.
Zgodnie z art. 624 § 1 kpk Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. W myśl zaś art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierzył mu opłaty za obie instancje. G. S. jest pozbawiony wolności, nie jest nigdzie zatrudniony, nie uzyskuje dochodów ani nie ma żadnych uchwytnych składników majątku. Ponadto stoi przed koniecznością odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej w niniejszym postępowaniu. Z powodu braku środków finansowych w tym postępowaniu korzystał też z pomocy obrońcy z urzędu, a nie stwierdzono aby sytuacja ta od tego czasu uległa poprawie. Mając to wszystko na uwadze Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że obciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową.
7. PODPIS
Hanna Bartkowiak