Uzasadnienie z 21 lipca 2026, sygn. IV Ka 11/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 11/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. 

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2024 r. , sygn. akt II K 695/23 dotyczący O. Z. i L. T. (1)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

L. T. (1)

O. Z.

Zakres oraz wycena prac remontowych wykonanych w mieszkaniu przy ulicy (...) we C.

Opinia biegłego z zakresu budownictwa/kosztorysowania

Zeznania świadka O. R.

448 a

458-459

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

L. T. (1)

O. Z.

Opinia biegłego sądowego okazała się być nieprzydatna dla dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy z biegłym, iż brak materiałów źródłowych (braki dokumentacji odbiorowej) uniemożliwia obiektywną rekonstrukcję stanu faktycznego w zakresie robót wykończeniowych z dnia ich zakończenia, co skutkowało niemożnością odpowiedzi na pytania Sądu Odwoławczego, szczególnie ze względu na wskazane zasady procesu budowlanego , których strony nie realizowały zgodnie z prawem budowlanym. Sąd zatem weryfikował wszelkie okoliczności niniejszej sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przeprowadzony na etapie sądu pierwszej instancji.

Relacja świadka O. R. w ocenie Sądu Odwoławczego jawi się jako niewiarygodna. Świadek jak sam przyznaje: „ ja znam obu oskarżonych. O. Z. znam 25 lat, a Pana T. 8 lat” (k.458v), co ewidentnie obniża wiarygodność jego relacji. Wieloletnia, zażyła znajomość z oboma oskarżonymi pozwala na uzasadnione przyjęcie, że świadek był bezpośrednio zainteresowany przedstawieniem wersji zdarzeń korzystnej dla oskarżonych. W ocenie Sądu Odwoławczego, depozycje O. R. stanowią jedynie wyraz solidarności z kolegami i są ewidentnie nakierowane na bezkrytyczne wsparcie ich linii obrony, przez co nie mogły posłużyć jako obiektywny dowód w sprawie.

Opinia biegłego z zakresu budownictwa/kosztorysowania

Zeznania świadka O. R.

(...)

458-459

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Oskarżony O. Z. w osobistej apelacji zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1) art. 7 k.p.k. , w zakresie korespondencji e-mail pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi, poprzez dowolne uznanie, że wykazuje ona, jakoby oskarżony od początku miał świadomość, iż nie jest w stanie wywiązać się z zawartej umowy, nie kupował materiałów, które miał kupić, nie realizował usług, do których się zobowiązał, nie posiadał umiejętności budowlanych, kapitału ludzkiego, odpowiedniego sprzętu budowlanego, podczas gdy w wiadomościach e-mail od oskarżonego szczegółowo wyjaśniał on, jakie materiały zostały zakupione i jakie prace zostały wykonane oraz wykazywał poniesione do tej pory z tego tytułu koszty, a także jednoznacznie wskazywał, że opóźnienia i nieprawidłowości leżały po stronie firm zewnętrznych;

2) art. 410 k.p.k., w zakresie zdjęć znajdujących się w korespondencji e-mail pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi, poprzez ich pominięcie przy ustalaniu sprawstwa oskarżonego, podczas gdy zdjęcia te ukazują, że w mieszkaniu należącym do pokrzywdzonych została wykonana znaczna część prac przewidzianych w umowie;

3) art. 193 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego w zakresie oceny wartości prac wykonanych w mieszkaniu pokrzywdzonych i w konsekwencji dowolne ustalenie wysokości doznanej przez nich szkody, podczas gdy wymagało to wiadomości specjalnych;

4) art. 168 k.p.k., poprzez pominięcie faktu powszechnie znanego w postaci wybuchu pandemii wirusa (...)2 i jej wpływu na branżę budownictwa i wykańczania wnętrz w zakresie ceny materiałów budowlanych i dostępności wykwalifikowanych wykonawców, podczas gdy fakt ten miał znaczący wpływ na realizację prac w mieszkaniu należącym do pokrzywdzonych, co w jego ocenie skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającym wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu przez Sąd, że oskarżony, zawierając umowy o wykonanie prac remontowo - wykończeniowych z F. S. i G. S., nie miał zamiaru ani możliwości ich wykonania, podczas gdy z zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że działalność oskarżonego w zakresie prac remontowych opierała się na współpracy z podwykonawcami, natomiast w mieszkaniu należącym do pokrzywdzonych została wykonana znaczna część prac przewidzianych w umowie, a powodem ich nieukończenia były nieprzewidziane czynniki zewnętrzne, co doprowadziło do uznania oskarżonego za winnego przestępstwa oszustwa, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że kierował się on zamiarem wprowadzenia pokrzywdzonych w błąd w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i nie przewidywał niewywiązania się z zobowiązania w momencie zawierania umowy z pokrzywdzonymi, a więc nie zostały spełnione przesłanki określone w art. art. 286 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja oskarżonego jest bezzasadna. Analiza akt sprawy pokazuje, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz rzetelnej i wnikliwej oceny zebranych dowodów, w wyniku czego właściwie ocenił stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu O. Z.. Nie budzi także wątpliwości, że Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Skarżący pomimo, iż a priori nie rozważa zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia i mającego wpływ na jego treść to w istocie już na wstępie zarzuca także ów błąd, który miał doprowadzić do mylnego ustalenia: „ jakoby oskarżony od początku miał świadomość, iż nie jest w stanie wywiązać się z zawartej umowy, nie kupował materiałów, które miał kupić, nie realizował usług, do których się zobowiązał, nie posiadał umiejętności budowlanych, kapitału ludzkiego, odpowiedniego sprzętu budowlanego” czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a wszystko dzięki wprowadzeniu w błąd pokrzywdzonych F. i G. S..

Sąd Okręgowy zważył, iż do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi to właśnie O. Z. dopuścił się przestępstwa oszustwa, na gruncie analizowanej sprawy w pełni uprawniały Sąd meriti przede wszystkim prawidłowo i kompleksowo ocenione zeznania pokrzywdzonych F. i G. S.. Nie ma żadnych podstaw, by uznać, że pokrzywdzeni bezpodstawnie pomawiali oskarżonego, utaili jakieś fakty, albo przedstawili zaistniałe zdarzenia w sposób niezgodny z prawdą. Skarżący negując dokonaną w sposób prawidłowy przez Sąd I instancji ocenę tych dowodów, nie przytaczają w rzeczywistości żadnych, dostatecznych argumentów, które podważałyby trafność dokonanych ocen i ustaleń faktycznych, będących podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia, poza takim jedynie, że: „ działalność oskarżonego w zakresie prac remontowych opierała się na współpracy z podwykonawcami, natomiast w mieszkaniu należącym do pokrzywdzonych została wykonana znaczna część prac przewidzianych w umowie, a powodem ich nieukończenia były nieprzewidziane czynniki zewnętrzne”. Nie jest to jednak argument dostateczny i wystarczający do obalenia ocen przeprowadzonych przez sąd merytoryczny. Dowody na jakich Sąd I instancji oparł swoje wnioski dotyczące sprawstwa oskarżonego O. Z. są w swej wymowie jednoznaczne i nie budzące wątpliwości. Sąd Okręgowy w całości podziela ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonanego przez Sąd Rejonowy, bowiem Sąd ten zrobił ją wnikliwie i rzetelnie. Do poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie wyczerpania znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. w zachowaniu oskarżonego uprawniała Sąd I instancji przede wszystkim korespondencja mailowa między stronami. W początkowym okresie (maile 9 lutego – 3 marca 2021 r.), oskarżony skoncentrował się na budowaniu pozorów dostępności, wszak oskarżony warunkuje „ klepnięcie terminu” natychmiastową wpłatą zaliczki w kwocie 7000 zł, i jednocześnie składa obietnice natychmiastowego przystąpienia do pracy „ jeszcze dziś zabiorę się za propozycje paneli i armatury. Skompletujemy także sprzęt AGD dla meblarzy”. W kolejnym mailu z dnia (1 marca) oskarżony zaczyna generować presję czasu i żądając zaliczki na kwotę 28 000 zł, tworzy również presję cenową: „ceny mamy takie do końca tygodnia”, „różnica 3-4 tysięcy”. Treść tych wiadomości - w ocenie Sądu Odwoławczego ewidentnie świadczy, że środki z zaliczki nie zostały przeznaczone na deklarowany cel (zakup materiałów), albowiem pobieranie tak dużych kwot na samym początku realizacji umowy bez ekwiwalentu w wykonanej pracy lub zakupionym towarze. Zachowanie to jest de facto dowodem na zamiar bezpośredni oszustwa już na etapie w marcu 2021 r. W kolejnych mailach (kwiecień – październik 2021r.) następuje u oskarżonego faza zwłoki i unikania kontaktu, wszak w mailu z dnia 11 kwietnia, pokrzywdzona pisze, że nie ma kontaktu z projektantką, brak jest postępów w łazience, brak obiecanych umowy odnośnie prac w kuchni i przedpokój. W odpowiedzi oskarżony ogranicza się jedynie do zapewnień, że „ projektantka pracuje”. Zdaniem Sądu Okręgowego ta kilkumiesięczna bezczynność (od kwietnia do sierpnia/października) przy jednoczesnym braku rozliczenia pobranych zaliczek również wskazuje na zamiar oskarżonego, który ignorując monity, utwierdza w przekonaniu, iż jego celem było jedynie pozyskanie gotówki, a nie realizacja umowy z pokrzywdzonymi. Analiza kolejnych wiadomości (październik – listopad 2021) dowodzi natomiast, iż oskarżony usiłuje de facto zrzucić z siebie odpowiedzialność, którą przerzuca na podwykonawcę twierdząc, iż sprawa podłogi to tylko „ przysługa”, a przecież zapewniał (mail z 1 marca), iż będą to: „ podłogi do końca życia”. Znamienne jest również późniejsze zachowanie oskarżonego (wiadomości 23-25 listopada) w których żąda kolejnych zaliczek (3600 zł za wylewkę, 4600 zł za materiały), pomimo pobrania wcześniej 28 000 zł. Z kolejnych wiadomości między stronami wynika. iż w listopadzie 2021 r. oskarżony chce porzucić budowę (propozycja „oddania klucza do skrzynki” i stwierdza, że pracował „ za półdarmo” – pomimo co należy zauważyć, iż pobrał już kilkadziesiąt tysięcy złotych zaliczek. Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza korespondencji ukazuje również, iż w okresie (styczeń-maj 2022r.) oskarżony ewidentnie „gra na zwłokę”., a przesłana w/w okresie korespondencji z meblarzami miała również w ocenie Sądu Odwoławczego charakter stricte instrumentalny mający na celu stworzenie pozoru że „coś się dzieje”. Swoistym podsumowaniem zamiaru oskarżonego są natomiast maile z czerwca 2022 r. w których oskarżony przyznał, po blisko 1,5 roku, że „ nie posiada pracowników” i rzekomo zamówił kabinę prysznicową. Zdaniem Sądu Okręgowego wiadomości te stanowią klasyczne działanie mające na celu uwiarygodnienie wersji o „niepowodzeniu gospodarczym”, a nie oszustwie penalizowanym w art. 286 § 1 k.k.

Reasumując wbrew twierdzeniom oskarżonego, jakoby Sąd I Instancji dowolnie ustalił, iż: „ oskarżony od początku miał świadomość, iż nie jest w stanie wywiązać się z zawartej umowy, nie kupował materiałów, które miał kupić, nie realizował usług, do których się zobowiązał, nie posiadał umiejętności budowlanych, kapitału ludzkiego, odpowiedniego sprzętu budowlanego”, to zważyć należy, iż przedstawiona korespondencja stanowi bardzo silny materiał dowodowy potwierdzający winę oskarżonego, wszak to oskarżony O. Z. pobrał znaczne zaliczki od pokrzywdzonych (na meble, łazienkę, deski), a pokrzywdzeni po roku musieli kłaść podłogi sami, nie otrzymali drzwi, mebli ani wykończonej łazienki. Co więcej z korespondencji – wbrew dywagacjom oskarżonego wynika, ewidentnie, iż wprowadził on pokrzywdzonych w błąd co do możliwości logistycznych. Zauważyć należy, iż oskarżony zapewniał o meblarzach, projektantach i własnych pracownikach, po czym w czerwcu 2022 r. sam przyznał, że pracowników w ogóle nie ma. W tym kontekście wersja oskarżonego, iż cała sprawa to jedynie „nienależycie wykonana umowa cywilna” lub „pech i brak pracowników”, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności korespondencji mailowej jest niewiarygodna. Przeciąganie sprawy przez kilkanaście miesięcy i ciągłe żądania dopłat bez rozliczenia poprzednich wpłat jednoznacznie wskazują na przestępczy zamiar od samego początku tj. od dnia 1 marca 2021 roku. Co więcej zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniom apelanta - zeznania pokrzywdzonych korespondują z innymi źródłami osobowymi zebranymi w sprawie. Sąd I instancji trafnie także ocenił, że zeznania wszystkich świadków korelują ze sobą, są spójne i logiczne. Ocena wartości tych dowodów, w zakresie świadomości i zamiaru oskarżonego O. Z., została dokonana wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście z innymi dowodami, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym i jako taka w pełni korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.

Niezasadne są również dywagacje oskarżonego jakoby Sąd Rejonowy naruszył art. 410 k.p.k. Wskazać należy, iż naruszenie przepisu art. 410 k.p.k. następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności. Sąd rozpoznający sprawę winien zatem opierać swoje ustalenia faktyczne na dowodach przeprowadzonych na rozprawie głównej. Oznacza to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę oskarżenia potwierdzają i tych, które ją podważają (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 1979 r., sygn. akt III KR196/79, LEX nr 17185). Naruszenia art. 410 k.p.k. nie stanowi zaś w żadnej mierze dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt V KKN 34/01, LEX nr 53912). Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą starannością. Skoro zatem Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów to nie można stawiać zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. Wbrew twierdzeniom autora apelacji , Sąd Rejonowy nie zignorował ani nie pominął zdjęć i treści korespondencji e-mail. Zarówno korespondencja e-mail, jak i załączone do niej materiały zostały wprost zaliczone przez Sąd I instancji w poczet materiału dowodowego i poddane ocenie. Sąd Rejonowy w części uzasadnienia dotyczącej środka kompensacyjnego jednoznacznie wskazał, że: „ część prac, co uwidoczniono na zdjęciach, została jednak wykonana”. Fakt ten miał przecież dla oskarżonego kolosalne znaczenie procesowe, wszak to właśnie w oparciu o nie i na podstawie ustalenia, że pewien zakres prac wykonano, Sąd I instancji obniżył obowiązek naprawienia szkody z wnioskowanej kwoty 54 665 zł do kwoty 40 000 zł. Twierdzenie o „pominięciu” tego dowodu stoi zatem w bezpośredniej sprzeczności z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Również zarzut naruszenia art. 193 § 1 k.p.k., w ocenie Sądu Odwoławczego uznać należy za całkowicie niezasadny, a przebieg postępowania przed Sądem II instancji ostatecznie potwierdził prawidłowość procedowania Sądu Rejonowego. Zważyć należy, iż Sąd Odwoławczy, chcąc w sposób wszechstronny zweryfikować podniesione w apelacji zastrzeżenia oskarżonego dopuścił w postępowaniu odwoławczym dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa i kosztorysowania dr inż. O. I. z którego to opinii jasno wynika, że brak materiałów źródłowych (w tym brak protokołów odbioru prac) oraz fakt późniejszego dokończenia i poprawienia prac przez samych pokrzywdzonych uniemożliwiają obiektywną rekonstrukcję stanu faktycznego robót wykończeniowych na dzień przerwania ich przez oskarżonego. Okazało się zatem, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność precyzyjnego wycenienia stanu robót było i jest obiektywnie niemożliwe z uwagi na brak substratu dowodowego (stanu nieruchomości z daty zdarzenia).

Przypomnieć należy oskarżonemu, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, Sąd nie ma obowiązku (a wręcz nie powinien) powoływać biegłego w sytuacji, gdy z uwagi na brak materiału porównawczego lub brak możliwości odtworzenia stanu faktycznego biegły nie będzie w stanie wydać kategorycznej opinii (art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k.). Nie można zatem zasadnie twierdzić, iż Sąd I instancji nie naruszył art. 193 § 1 k.p.k., gdyż zasięganie wiadomości specjalnych w sytuacji braku dokumentacji odbiorowej i stanu w którym remont został dokończony własnym sumptem przez pokrzywdzonych prowadziłoby jedynie do powołania opinii czysto hipotetycznej, opartej na przypuszczeniach, a nie na faktach. Raz jeszcze podkreślić należy, iż podstawą ustaleń faktycznych w sprawie były dowody w postaci zeznań pokrzywdzonych, wiadomościach e-mail, potwierdzenia przelewów bankowych oraz dowody zakupu materiałów.

Reasumując podnoszona przez apelującego potrzeba „dokładnego wycenienia prac” nie ma znaczenia dla samej oceny jego sprawstwa w zakresie przypisanego mu czynu zabronionego. Raz jeszcze wskazać należy, iż istota oszustwa polega na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd w momencie pobierania środków. Pokrzywdzeni przelali łącznie 54 665 zł na określone cele (zakup dębowych desek, wykonanie mebli na wymiar, armatury), które nie zostały zrealizowane, a pieniądze co to wprost wynika z materiału dowodowego zostały przetransferowane na prywatne konto oskarżonego L. T. (1). Z całą stanowczością podnieść należy, iż bez względu na to, czy oskarżony położył najtańsze panele lub pomalował fragment ściany, wartość tych wykonanych czynności nie znosi faktu, że pokrzywdzeni zostali wprowadzeni w błąd co do możliwości i zamiaru kompleksowego wywiązania się z umowy remontu mieszkania przy ulicy (...) we C..

Również zarzut naruszenia art.168 k.p.k. jawi się jako całkowicie bezzasadny. Art. 168 k.p.k. stanowi, że fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. Jest powszechnie wiadomym, iż wybuch pandemii wirusa (...)2 wywarł olbrzymi wpływ na gospodarkę, w tym na całą branżę budowlaną. Jednakże powołanie się na ten fakt w realiach niniejszej sprawy jest całkowicie chybione jeśli zważy się, iż stan epidemii w Polsce trwał od marca 2020 r., a umowa z pokrzywdzonymi zawarta została w lutym 2021 r. a więc niemal po roku trwania pandemii. Wahania cen materiałów budowlanych oraz sytuacja na rynku pracy były już faktami powszechnie znanymi i ukształtowanymi. Oskarżony O. Z., składając ofertę i zaciągając zobowiązanie, działał w realiach istniejącej już pandemii. Nie może zatem skutecznie powoływać się na „nagłe i nieprzewidziane czynniki zewnętrzne”, skoro warunki te były mu doskonale znane w momencie podpisywania umowy i pobierania pierwszych zaliczek. W ocenie Sądu Odwoławczego, gdyby powodem niewykonania prac rzeczywiście był wzrost cen materiałów lub brak pracowników, pobrane od pokrzywdzonych zaliczki zostałyby i tak przeznaczona zakup droższych materiałów lub przekazane podwykonawcom. Tymczasem analiza rachunków bankowych jednoznacznie wykazała, że środki wpłacane przez pokrzywdzonych na konkretne zakupy (np. dębową deskę podłogową, meble na wymiar) były natychmiast wypłacane lub przelewane na prywatne konta i platformę I. (łącznie ok. 52 000 zł). Z całą stanowczością pokreślić należy, iż oskarżony nie zakupił materiałów na remont nie dlatego, że podrożały, lecz dlatego, że przeznaczył pieniądze pokrzywdzonych na własne cele.

Zatem wbrew zarzutom oskarżonego Sąd meriti był w pełni uprawniony do przyjęcia wersji sprawstwa O. Z. w zakresie zarzucanego mu czynu zabronionego. Co więcej przypomnieć należy, iż oskarżony nie zawierał umowy z pokrzywdzonymi pod własnym nazwiskiem ani w ramach własnej firmy, lecz posłużył się fikcyjnie założoną działalnością oskarżonego L. T. (1) oraz jego rachunkiem bankowym. Takie działanie w ocenie Sądu Odwoławczego – już od samego początku zmierzało do utrudnienia małżeństwu S. ewentualnego dochodzenia roszczeń i ukrycia faktu, że sam oskarżony znajdował się w trudnej sytuacji finansowej. Co więcej podkreślenia wymaga okoliczność, iż podobny sposób działania (modus operandi) wykorzystał oskarżony w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej (sygn. XII K 344/21) za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., popełnione w latach 2019–2020. Wszystkie powyższe okoliczności ewidentnie świadczą, iż działanie w sprawie niniejszej nie było „niefortunnym wypadkiem biznesowym wywołanym pandemią”, lecz stałym i przemyślanym sposobem na popełnianie występków.

Wniosek

O uniewinnienie

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wobec niepotwierdzenia zasadności zarzutów stawianych zaskarżonemu wyrokowi w apelacji, z powodów wskazanych powyżej i jednocześnie niestwierdzenia okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, o których mowa w art.439 k.p.k. i 440 k.p.k., nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji

3.2.

Obrońca oskarżonego L. T. (1), orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1) art. 5 § 1 k.p.k. w zw. a art. 410 k.p.k., poprzez uznanie oskarżonego L. T. (1) za winnego pomocnictwa w przestępstwie oszustwa, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w żaden sposób nie wskazuje na jego sprawstwo w zakresie zarzucanego mu czynu, skarżone orzeczenie jest wynikiem intuicyjnej nadinterpretacji faktów pośrednich, a nie oceny dowodów bezpośrednio dotyczących oskarżonego.

2) art. 7 k.p.k., poprzez dowolne i w żaden sposób nieuzasadnione uznanie, że fakt założenia działalności gospodarczej przez L. T. (1) i przekazanie przez niego danych do konta bankowego O. Z. wykazuje zamiar ułatwiania mu popełnienia przestępstwa oszustwa, podczas gdy zasady prawidłowego rozumowania i wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego nie powinny prowadzić do stwierdzenia, że zakładając działalność gospodarczą i udzielając osobie bliskiej dostępu do swojego konta bankowego obejmuje się świadomością ułatwienie tej osobie popełnienie przestępstwa, szczególnie gdy nie jest to poparte żadnym innym materiałem dowodowym zgromadzonym sprawie;

3) art. 193 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego w zakresie oceny wartości prac wykonanych w mieszkaniu pokrzywdzonych i w konsekwencji dowolne ustalenie wysokości doznanej przez nich szkody, podczas gdy wymagało to wiadomości specjalnych;

4) art. 168 k.p.k., poprzez pominięcie faktu powszechnie znanego w postaci wybuchu pandemii wirusa (...) i jej wpływu na branżę budownictwa i wykańczania wnętrz w zakresie ceny materiałów budowlanych i dostępności wykwalifikowanych wykonawców, podczas gdy fakt ten miał znaczący wpływ na realizację prac w mieszkaniu należącym do pokrzywdzonych, co w ocenie apelującego skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającym wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu przez Sąd, że oskarżony L. T. (1), zakładając działalność gospodarczą, na którą została zawarta umowa z pokrzywdzonymi oraz udzielając dostępu O. Z. do konta bankowego, na który wpływały środki od pokrzywdzonych, robił to z zamiarem i świadomością ułatwienia w ten sposób O. Z. popełnienia przestępstwa oszustwa, podczas gdy L. T. (2) nigdy nie miał zamiaru ani świadomości ułatwienia w jakikolwiek sposób popełnienia przestępstwa, co doprowadziło do uznania oskarżonego L. T. (1) za winnego pomocnictwa w przestępstwie oszustwa, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że swoim działaniem wypełnił przesłanki określone w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., co też powinno skutkować wyrokiem uniewinniającym.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesione przez obrońcę oskarżonego L. T. (1) zarzuty obrazy przepisów postępowania generalnie sprowadzające się do zanegowania oceny materiału dowodowego przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy, są niezasadne.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż przekonanie sądu o wiarygodności określonych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów jedynie wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowane w uzasadnieniu. Pamiętać też należy, iż konsekwencją zasady prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) jest wymóg, aby ustalenia faktyczne, w oparciu o które następuje orzekanie, były udowodnione, tylko wówczas można przyjąć, że są one prawdziwe, czyli zgodne z rzeczywistością. Zobowiązuje ona organy procesowe do dołożenia – niezależnie od woli stron – maksymalnych starań i wyczerpania wszelkich dostępnych środków poznania prawdy. Organy procesowe w ramach swobodnej oceny dowodów są ustawowo zobligowane do ukształtowania przekonania dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów ocenianych według zasad prawidłowego rozumowania z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.). Kodeks nie narzuca żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów i nie wprowadza różnic co do wartości poszczególnych dowodów. Zasada prawdy materialnej jest adresowana do wszelkich organów procesowych. Nie da się jednak zawsze bezwzględnie ustalić przebiegu zdarzenia, lecz niekiedy tylko w takim zakresie, na jaki zezwalają na to zebrane dowody oraz dostępna wiedza i ukształtowane na jej podstawie doświadczenie życiowe. W toku prowadzonych czynności uprawnione organy mają jednak obowiązek wnikliwego zbadania i uwzględnienia wszystkich okoliczności zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.). Wyrok musi być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych które go podważają. Pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy, stanowi oczywistą obrazę przepisu art. 410 k.p.k. Podzielić też należy konsekwentne poglądy orzecznictwa, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( vide: postanowienie SN z dnia 11.04.2018 r., IV KK 104/18).

Z całą stanowczością stwierdzić należy, iż apelacja obrońcy oskarżonego L. T. (1) nie wykazała w skuteczny sposób, aby rozumowanie Sądu meriti, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w apelacji - po ich gruntownej analizie i zestawieniu z zebranymi w sprawie dowodami - mają w istocie charakter polemiczny i opierają się wyłącznie na wybiórczej oraz subiektywnej ocenie zebranych w sprawie dowodów. Nie można w żaden sposób podzielić twierdzenia skarżącego, jakoby Sąd Rejonowy nieprawidłowo przyjął, iż fakt założenia działalności gospodarczej przez L. T. (1) i przekazanie przez niego danych do konta bankowego O. Z. wykazał zamiar ułatwiania oskarżonemu O. Z. popełniania przestępstwa oszustwa. W aspekcie powyższego, twierdzenia skarżącego koncentrujące się na wykazaniu naruszenia przepisów postępowania art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (wskazujące na rzekomą wadliwość procedowania), nie przedstawiają jakichkolwiek przekonujących argumentów, podważających prawidłowość i słuszność rozumowania Sądu I instancji. Tym samym, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał wartościowania zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zebranych na gruncie analizowanej sprawy, a następnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w tym zakresie. Dokonane zaś przez Sąd Rejonowy ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej ich analizy. A zatem, przekonanie Sądu meriti o możności przypisania oskarżonemu L. T. (1) zrealizowania znamion czynu mu zarzucanego pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażone w treści art. 7 k.p.k. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu Rejonowego stanowią wynik rozważenia wszystkich dowodów zgodnie z art. 410 k.p.k., przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), a nade wszystko zostały rzeczowo – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy, w pełni zgadza się z przeprowadzoną przez Sąd I instancji oceną przeprowadzonych w sprawie dowodów.

Odnosząc się do szczegółów wskazać należy, iż błędna jest teza obrońcy oskarżonego jakoby L. T. (1), który założył działalność gospodarczą i udostępnił konto bankowe O. Z. w maju 2020 r. nie miał zamiaru ułatwienia przestępczej działalności oskarżonemu Z., ponadto nie znał pokrzywdzonych, a samo użyczenie danych i konta – w świetle zasad logiki – nie oznacza przyjęcia świadomości, że ułatwia się popełnienie przestępstwa. Zważyć jednakże należy czego nie dostrzega autor apelacji, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza czynny udział oskarżonego L. T. (1) w transferze środków. Z analizy historii rachunków bankowych (k. 155, 187–190) jednoznacznie wynika, że środki wpływające od pokrzywdzonych na konto firmowe były w tym samym dniu przelewane na prywatne konta osobiste L. T. (konta w L. Bank o numerach końcowych 9360, (...), (...)). Z tych kont dokonywano kolejnych przelewów na platformę I.. Znamiennym jest, że dla przypisania pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k. nie jest konieczne, aby pomocnik znał personalia konkretnych pokrzywdzonych ani dokładny czas popełnienia przestępstwa głównego. Wystarczy, że sprawca godzi się na to, iż jego zachowanie ułatwi innej osobie popełnienie czynu zabronionego. Dorosła osoba, pracująca zawodowo (jako przedstawiciel medyczny), która wyraża zgodę na założenie na swoje dane firmy oraz udostępnia własne prywatne konta do przepychania dziesiątek tysięcy złotych pochodzących od nieznanych klientów i transferowania ich na konto I., co najmniej przewiduje i godzi się na to, że uczestniczy w oszukańczym procederze. Sąd Okręgowy pragnie zwrócić uwagę, iż udzielenie pomocy do popełnienia przestępstwa pod rządami obowiązującego kodeksu karnego - co znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie -to odrębny typ czynów zabronionych. Pomocnicy sprawców przestępstw naruszają odmienną normę sankcjonowaną od tej charakterystycznej dla zrealizowania sprawstwa. Tym samym, pomocnictwo to szczególne przestępstwo określone w części ogólnej kodeksu karnego, w przepisie art. 18 § 3 i jest to samodzielna forma sprawcza innego przestępstwa uzupełnionego opisem właśnie udzielenia pomocy. Orzecznictwo ostatnich lat prezentuje w większości stanowisko – (vide: wyrok SN z dnia 27 marca 2013 r., III K 308/12 czy wyrok SA we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2011 r., II AKa 150/11, czy też wyrok SA w Katowicach z dnia 15 listopada 2012 r., II AKa 407/12) - które prowadzi do konkluzji, że w przypadku formy zjawiskowej pomocnictwa do przestępstwa, które popełnione może być tylko wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, a nawet kierunkowym, to sprawca tego pomocnictwa może działać z zamiarem ewentualnym. Dotyczy to oczywiście również sprawcy pomocnictwa do przestępstwa oszustwa i ma miejsce właśnie w przypadku oskarżonego L. T. (1). Trafnie ustalił Sąd meriti, iż oskarżony miał w pełni świadomość tego, że ułatwia innym osoba popełnienie przestępstwa, wskazać należy za Sądem Rejonowy, iż gdyby chodziło o legalny proceder, to nikt nie prosiłby oskarżonego o założenie i udostępnienie rachunku bankowego, tym bardziej, że gdyby było inaczej O. Z. mógł sam założyć na swoje dane rachunek bankowy. W realiach niniejszej sprawy ewidentnie chodziło o ukrycie sprawcy i uniemożliwienie wykrycia go za pomocą dokumentacji bankowej.

Podsumowując - wydaje się wręcz naiwnością, że oskarżony umożliwiając nieograniczony dostęp do założonego rachunku bankowego oskarżonemu Z., nie przewidywał i nie godził się z tym, że pomaga w popełnianiu wszelkich przestępstw, w tym także przestępstwa oszustwa. Przeciwnie - na to, że przewidywał i godził się wskazuje jednoznacznie postawa oskarżonego L. T. (1), jak i elementarne zasady doświadczenia życiowego. Tym samym czyn oskarżonego wyczerpał znamiona przestępstwa pomocnictwa do oszustwa opisanego w zarzucie aktu oskarżenia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. oraz art. 168 k.p.k. zważyć należy, iż są one powieleniem zarzutów podniesionych już przez oskarżonego O. Z.. Wiadomym jest fakt, iż pomocnictwo ma charakter akcesoryjny (odpowiedzialność pomocnika zależy od popełnienia czynu zabronionego przez sprawcę głównego). Jednakże co już wskazano przy ocenie apelacji O. Z., pandemia (...)19 w lutym 2021 r. nie była nową, nieprzewidywalną okolicznością, a pobrane zaliczki zamiast na materiały budowlane zostały błyskawicznie wyprowadzona na konta prywatne. Ponadto znamiennym jest, iż częściowe wykonanie prac stanowiło – zdaniem Sądu Odwoławczego - jedynie zabieg pozorowania wykonania umowy, mający uśpić czujność pokrzywdzonych i skłonić ich do dalszych wpłat. Co się zaś tyczy braku możliwości sporządzenia kategorycznej opinii przez biegłego sądowego to nie wyklucza to jednak ustalenia sprawstwa na podstawie przelewów, maili i zeznań pokrzywdzonych. Odnośnie świadka O. R., którego to zeznania zostały dopuszczone przez Sąd Okręgowy na rozprawie w dniu 20 maja 2025 t. to zważyć należy, iż wieloletnia, zażyła znajomość z oboma oskarżonymi pozwoliła na uzasadnione przyjęcie, że świadek był bezpośrednio zainteresowany przedstawieniem wersji zdarzeń korzystnej dla oskarżonych, a tym samym jego depozycje stanowią jedynie wyraz solidarności z kolegami i są ewidentnie nakierowane na bezkrytyczne wsparcie ich linie obrony, przez co nie mogły posłużyć jako obiektywny dowód w sprawie.

Reasumują skoro przestępstwo główne oskarżonego O. Z. zostało bezspornie udowodnione, zarzutu obrońcy pomocnika L. T. (1) w tym zakresie również nie zasługują na uwzględnienie.

Również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych dotyczący braku po stronie oskarżonego L. T. (1) zamiaru i świadomości pomocnictwa jest w całości niezasadny.

Ustalenie strony podmiotowej oskarżonego nie opierało się na dowolnych przypuszczeniach, lecz na logicznej i wszechstronnej analizie jego rzeczywistego udziału w procedurze dysponowania środkami pokrzywdzonych. Pomocnictwo oskarżonego nie sprowadzało się bowiem do jednorazowego, biernego udostępnienia rachunku bankowego, lecz polegało na ciągłym i aktywnym uczestniczeniu w mechanizmie ich dalszego transferowania – w tym poprzez dokonywanie przelewów na własne rachunki prywatne, wypłaty gotówkowe oraz przekazywanie środków na konto I.. Jako dorosły, sprawny intelektualnie i doświadczony życiowo uczestnik obrotu gospodarczego, oskarżony co najmniej przewidywał i godził się na to (zamiar ewentualny), że udostępnianie własnej tożsamości prawnej oraz infrastruktury bankowej służy ułatwieniu popełnienia przestępstwa. W konsekwencji Sąd Rejonowy trafnie uznał, że zachowanie L. T. (1) wyczerpało znamiona z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., a podniesiony w apelacji zarzut stanowi jedynie bezpodstawną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu.

Reasumując, w ocenie Sądu Odwoławczego, podniesione zarzuty apelacyjne nie wytrzymują konfrontacji z materiałem dowodowym sprawy i na uwzględnienie nie zasługują.

Wniosek

O uniewinnienie

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wobec niepotwierdzenia zasadności zarzutów stawianych zaskarżonemu wyrokowi w apelacji, z powodów wskazanych powyżej i jednocześnie niestwierdzenia okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, o których mowa w art.439 k.p.k. i 440 k.p.k., nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok wskazany w sekcji 1.1. części wstępnej niniejszego uzasadnienia

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zarzuty obu apelacji okazały się nietrafne, co wykazano powyżej stąd zaskarżony wyrok - jako poprawny zarówno w kwestii ustalenia sprawstwa i winy obu oskarżonych, jak i wymierzonych im kar pozbawienia wolności - należało utrzymać w mocy. Zdaniem Sądu Okręgowego brak jest jakichkolwiek podstaw do ingerencji w orzeczenie Sądu I instancji. Również przy wymiarze kary Sąd meriti uwzględnił wszystkie okoliczności, słusznie wskazując, że kodeksowe zasady wyboru rodzaju orzekanej sankcji karnej obligują do jej wyboru przez pryzmat całokształtu okoliczności popełnienia czynu, sposobu działania, rodzaju naruszonych obowiązków, rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa oraz właściwości osobistych sprawcy. Sąd Rejonowy miał na uwadze to , że oskarżony O. Z. był już karany sądownie i swoim dotychczasowym zachowaniem udowodnił, że wymierzanie kar w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, czy też kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie przynosi żadnego skutku. Znamiennym jest, co trafnie podniósł Sąd Rejonowy, iż oskarżony mimo wcześniejszego karania ( karta karna k.210) w żaden sposób nie zmienił swojego zachowania i nadal z dużą łatwością przychodzi mu popełnianie kolejnych przestępstw. Nie potrafi on funkcjonować w społeczeństwie w sposób zgodny z prawem, a to utwierdza w przekonaniu również Sąd Odwoławczy, że jedynie izolacja może stanowić środek chroniący społeczeństwo przed kolejnym przestępstwami oskarżonego.

W odniesieniu do oskarżonego L. T. (1) Sąd Odwoławczy w pełni podziela argumentację Sądu Rejonowego, iż wymierzona mu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 1 roku próby, jawi się jako kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu. Za trafnym ukształtowaniem sankcji w tym wymiarze przemawia przede wszystkim fakt, że oskarżony nie był uprzednio karany, co pozwala na sformułowanie wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. W ocenie instancji odwoławczej tak ukształtowana represja karna zrealizuje cele w zakresie prewencji indywidualnej. Pozostawanie oskarżonego do dnia 2 lipca 2028 r. pod rygorem okresu próby stworzy realną i wystarczającą presję psychologiczną, wynikającą z ewentualności obligatoryjnego bądź fakultatywnego zarządzenia wykonania kary w trybie art. 75 k.k.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zwalnianie oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oparto się na przepisie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz.223 z późn. zm.).

7.  PODPIS

SSO Marcin Sosiński

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony O. Z.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2024 r. , sygn. akt II K 695/23

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.12.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego L. T. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2024 r. , sygn. akt II K 695/23

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana