Uzasadnienie z 10 sierpnia 2026, sygn. IV K 46/26

Formularz UWŁ

Sygnatura akt

IV K 46/26

Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8 formularza

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Wyroki wydane wobec skazanego

Lp.

Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny

Data wyroku albo wyroku łącznego

Sygnatura akt sprawy

1

SR w Łowiczu

6.12.1993

II K 287/93

2

SR w Łowiczu

29.04.1994

II K 57/94

3

SR w Łowiczu

03.04.1995

II K 62/95

4

SR w Łowiczu

31.05.1995

II K 79/94

5

SR w Łowiczu

03.09.1996

II K 187/96

6

SR w Łowiczu

30.09.1996

II K 108/96

7

SR w Łowiczu (wyrok łączny)

24.09.1997

II K 41/97

8

SR w Łowiczu (wyrok łączny)

03.04.1998

II K 298/17

9

SR w Skierniewicach

06.08.2008

II K 980/06

10

SR w Skierniewicach

12.10.2010

II K 167/10

11

SR w Łowiczu

20.09.2011

II K 385/11

12

SR w Łowiczu

02.02.2017

II K 439/16

13

SR w Łowiczu

28.03.2017

II K 19/17

14

SR w Łowiczu (wyrok łączny)

04.04.2018

II K 445/17

15

SR w Łowiczu

18.12.2018

II K 201/18

16

SR w Łowiczu

28.09.2020

II K 491/20

17

SR w Łowiczu

14.10.2022

II K 367/22

18

SO w Łodzi

24.10.2023

IV K 11/23

19

SR w Łowiczu

20.11.2025

II K 398/25

0.1.1.2. Inne fakty

1.2.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

Wobec skazanego A. X. wydano łącznie 19 wyroków i wyroków łącznych (szczegółowo opisanych w komparycji wyroku), z których znakomita większość jest już wykonana wobec odbycia przez skazanego kar z nich wynikających.

Aktualnie skazany wykonuje karę ograniczenia wolności wynikającą z wyroku nakazowego w sprawie II K 367/22 (do września 2026, przy czym z racji jej specyfiki nie da się ustalić szczegółowego harmonogramu), w zawieszeniu pozostaje postępowanie wykonawcze dotyczące kary ograniczenia wolności z wyroku w sprawie IV K 11/23 (ale tylko z uwagi na zbyt dużą liczbę godzin do wykonania w stosunku miesięcznym, uniemożliwiającą równoczesne wykonywanie tej kary z karą ze sprawy sygn. II K 367/22) oraz nie jest jeszcze skierowana do wykonania z tego samego względu kara ograniczenia wolności z wyroku w sprawie sygn. II K 398/25, gdzie kurator już także wystąpił z analogicznym wnioskiem o zawieszenie postępowania wykonawczego.

(szczegóły w treści komparycji orzeczenia i ujawnionych dokumentach)

karta karna

4 - 11

odpisy orzeczeń , obliczenia kary

12

13

28

56

58 – 257 v.

259 – 261

262 – 265

266 – 267

268 – 269

informacja o pobytach i oprzeczeniach

289 – 298 v.

notatka urzędowa

323

pismo

314

2

Skazany nie pracuje na stałe, jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, utrzymuje się z prac dorywczych (np. zbierania kamieni na polu) i emerytury matki skazanego.

Aktualnie skazany od ostatniego pobytu w ZK unika alkoholu i nie nadużywa go, nie jest widywany w stanie nietrzeźwości. Ogólnie sąsiedzi nie mają zastrzeżeń do jego obecnego zachowania.

wywiad środowiskowy

274 – 276

3

W zakładzie karnym skazany opinię miał dość pozytywną, nie stwarzał problemów (nie wykazywał zachowań agresywnych, nie deklarował przynależności do podkultury przestępczej itd.). Niemniej mimo uczestniczenia w dwóch programach resocjalizacyjnych postępy w procesie resocjalizacji uznano jako umiarkowane. Umiarkowanie krytycznie wypowiadał się o popełnionych przestępstwach, starając się usprawiedliwić.

(szczegóły w treści opinii z ZK)

opinia o skazanym

288 – 288 v.

4

Skazany we wniosku wniósł o połączenie mu kar ograniczenia wolności wynikających z wyroków w sprawach sygn. II K 367/22 i sygn. II K 398/25.

wniosek

3

2.  Ocena Dowodów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.2.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1 - 3

dokumenty ujawnione w części 1 (całość)

Nie było powodu do zakwestionowania autentyczności czy wiarygodności któregoś z dokumentów. W rezultacie Sąd dał im w pełni wiarę.

3.  PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ

Lp.

Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy

Kary lub środki karne podlegające łączeniu

1.

SR w Łowiczu, wyrok z 14.10.2022, sygn. II K 367/22

1 rok i 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym

2.

SO w Łodzi, wyrok z 24.10.2023, sygn. IV K 11/23

1 rok ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym

3.

SR w Łowiczu, wyrok z 20.11.2025, sygn. II K 398/25

2 lata ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym

Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej

W świetle obecnie obowiązujących przepisów o karze łącznej, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa (art. 85 §1 k.k.). Przy czym obecne brzmienie art. 91a k.k. jasno dopuszcza wydanie wyroku łącznego także w odniesieniu do takich konfiguracji, gdzie poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa, zostały już w całości albo w części wykonane

Uwzględniając brzmienie owego przepisu oraz treść karty karnej skazanego, zachodziły podstawy do rozważenia zagadnień intertemporalnych.

W świetle przepisów międzyczasowych stojących za zmianą przepisów o karze łącznej na aktualnie obowiązujące (to jest: art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID – 19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID – 19, tej (tekst jedn.: Dz,.U. z 2025, nr 1738)), przepisy obowiązujące do daty jej wejścia w życie (24 czerwca 2020 r.), stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a obecne przepisy stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Jest już jednak dostatecznie ugruntowanym poglądem prawnym stanowisko, że owe reguły intertemporalne jedynie modyfikują, ale nie wyłączają całkowicie stosowania art. 4 § 1 k.k. i w sytuacji, gdy przynajmniej jedno ze skazań podlegających potencjalnemu połączeniu uprawomocniło się przed dniem 24 czerwca 2020 roku, sąd orzekający w przedmiocie wyroku łącznego jest zobowiązany do porównania obu reżimów prawnych (obowiązującego przed i po 24 czerwca 2020 r.) i zastosowania tego, który w realiach konkretnej sprawy okaże się dla skazanego korzystniejszy (por. wyrok SN z dnia 09 kwietnia 2025 r., III KK 131/25, Legalis nr 3211489; post. SN z dnia 13 października 2021 r., I KZP 2/21, OSNKW 2021 nr 11-12, poz. 44).

Dostrzec zatem należało, że ostatni wyrok łączny dotyczący skazanego (wyrok łączny SR w Łowiczu z dnia 04.04.2018 w sprawie sygn. II K 445/17 – punkt XIV komparycji niniejszego wyroku łącznego), objął skazania z dwóch wyroków w sprawach: sygn. II K 439/16 i sygn. II K 19/17 gdzie pierwszy z tych wyroków jednostkowych zapadł w dniu 02.02.2017. Otóż część z kolejnych skazań, jakie zapadły po owej dacie ostatniego wyroku łącznego (tj, skazania z wyroków w sprawach: sygn. II K 201/18 i sygn. IV K 11/23), bezspornie również dotyczyła czynów popełnionych przed datą 02.02.2017. Jak już wspomniano powyżej, art. 91a k.k. daje podstawę do połączenia kar nawet gdy te zostały już w całości wykonane. W rezultacie, dla owej analizy pozostaje bez znaczenia, że wszystkie te kary zostały już wykonanie w całości – bo teoretycznie można je było nadal połączyć w ramach kary łącznej choć jednostkowo (co do kar z wyroków w sprawach sygn. II K 439/16 i sygn. II K 19/17 – w ramach kary łącznej z wyroku w sprawie sygn. II K 445/17) skazany w całości już je wszystkie odbył.

Odwołując się do obecnego brzmienia art. 85 §1 k.k., teoretycznie zatem na gruncie wskazanych powyżej zasad dawało się z nich stworzyć w ramach pierwszego ze zbiegów realnych (A) karę łączną – gdzie pierwszym wyrokiem dla tej grupy skazań byłby właśnie wyrok SR w Łowiczu z dnia 02 lutego 2017 wydany w sprawie sygn. II 439/16 (wyrok z punktu XII obecnego wyroku łącznego) i gdzie w takim układzie wyrok łączny SR w Łowiczu z dnia 04.04.2018 w sprawie sygn. II K 445/17 utraciłby moc wobec konieczności orzeczenia nowej kary łącznej. Patrząc przy tym na bardzo dużą liczbę owych czynów, ich wagę, częściową absorpcję kar już w wyroku łącznym wydanym w sprawie sygn. II K 445/17 oraz przy łącznym rozliczeniu ciągu aż 63 przestępstw objętych wyrokiem wydanym w sprawie sygn. II K 201/18, fakt, że oskarżony potem popełniał kolejne przestępstwa, objęte późniejszymi wyrokami, pomimo ogólnie pozytywnej opinii z wywiadu środowiskowego oraz dość pozytywnej z zakładu karnego (ale jednak z zaznaczeniem, że postępy resocjalizacji były finalnie oceniane przez samą administrację ZK jedynie jako umiarkowane), w ocenie sądu nie zachodziły podstawy do uznania, że wszystkie już przecież odbyte kary objęte tym zbiegiem realnym należałoby potraktować jakoś korzystniej dla oskarżonego niż się to odbyło w ramach wykonywania kary jednostkowych, co w efekcie doprowadziłoby do wniosku po takim hipotetycznym połączeniu, że skazany finalnie odbył więcej niż powinien. Reasumując, kara łączna z tego zbiegu łącznie 4 kar jednostkowych pozbawienia wolności w ocenie Sądu musiałaby opierać się już na zasadzie niemal kumulacji i wynieść sumarycznie tyle ile oskarżony już łącznie odbył gdy kary pozbawienia wolności wynikające z wyroków sygn. II K 201/18 SR w Łowiczu , IV K 11/23 SO w Łodzi oraz wyroku łącznego w sprawie sygn. II K 445/17 SR w Łowiczu (obejmującego wyroki w sprawach sygn. II K 439/16 i sygn. II K 19/17) były wykonywane jednostkowo. Innymi słowy, uwzględniając konieczność zaliczenia na poczet tej kary łącznej wszystkich odbytych kar pozbawienia wolności wynikających z opisanych wyroków, samo w sobie finalnie nie zmieniłoby to realnie jeszcze niczego w sytuacji skazanego.

Następnym „pierwszym” wyrokiem dla kolejnego (B) potencjalnego zbiegu realnego, dotyczącego wyłącznie kar ograniczenia wolności, byłby w tej sytuacji wyrok z 28.09.2020 roku wydany w sprawie sygn. II K 491/20. Dotyczył czynu popełnionego w okresie do 30.06.2017, a zatem po wydaniu wyroku w sprawie sygn. II K 439/16 (z 02.02.2017). Skazany odbył w całości karę wynikającą z owego wyroku ale nadal do wykonania pozostaje kara ograniczenia wolności z wyroku w sprawie sygn. IV K 11/23, gdzie czyn był też popełniony przed datą 28.09.2020 roku, a zatem w tym zakresie pozostawał w zbiegu realnym. Uwzględniając przy tym, dolną granicę kary łącznej, która musi być obecnie powyżej najsurowszej z orzeczonych kar, nawet uwzględniając zaliczenie całego okresu kary ograniczenia wolności wykonanej już z wyroku w sprawie sygn. II K 491/20, skazany miałby tu w takim układzie do odbycia i tak jeszcze część kary ograniczenia wolności z wyroku ze sprawy sygn. IV K 11/23. Przy czym z racji znacznej różnicy charakteru zbiegających się tu przestępstw i odległości czasowej między czynami, faktycznie wchodziłaby tu w rachubę też zasada zdecydowanie bliska kumulacji, a nie absorpcji.

Do owego zbiegu nie wchodziłaby już kara ograniczenia wolności z wyroku w sprawie sygn. II K 367/22 bo dotyczy czynu o czasokresie sięgającym daty 23.11.2020, a zatem już po wydaniu wyroku w sprawie sygn. II K 491/20 (28.09.2020). W efekcie ta kara w pozostałym zakresie byłaby dalej do odrębnego wykonania, z zaliczeniem dotychczasowego okresu jej odbycia.

Odrębnemu wykonaniu podlegałby także ostatni wyrok skazanego, to jest wyrok SR w Łowiczu wydany w sprawie sygn. II K 398/25 albowiem dotyczył czynu popełnionego w okresie od 15.08.2024 do 06.06.2025. Chodziło tu zatem o przestępstwo dokonane już po wydaniu wyroków w sprawie sygn. II K 491/20 i sygn. II K 367/22, zatem na gruncie obecnych przepisów o karze łącznej również nie pozostające w zbiegu realnym z poprzednimi skazaniami. W konsekwencji kara 2 lat ograniczenia wolności wynikająca z owego orzeczenia nadal pozostawałaby skazanemu w całości do osobnego wykonania.

Podsumowując te wszystkie dotychczasowe uwagi: w opisanym układzie istniejącym na gruncie aktualnych przepisów o karze łącznej, wynikających z ustawy z czerwca 2020 roku, skazany po dokonaniu wszelkich zaliczeń miałby na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie bez wątpienia nadal do wykonania sumarycznie na pewno znacznie więcej aniżeli tylko 2 lata kary ograniczenia wolności. Skazany miałby w całości do odbycia po dokonaniu wszelkich zaliczeń nie tylko resztę aktualnie odbywanej kary z wyroku w sprawie sygn. II K 367/22 ale też jakąś część kary łącznej z połączenia kar z wyroków w sprawach sygn. II K 491/20 i sygn. IV K 11/23, a nade wszystko całość kary z wyroku w sprawie sygn. II K 398/25.

Skoro jednak wśród skazań, które należało poddać przeprowadzonej powyżej analizie, część czynów niewątpliwie została popełniona przed datą 24 czerwca 2020, ale co więcej też wyroki w tych sprawach zapadły i stały się prawomocne jeszcze przed owym dniem (II K 439/16, II K 19/17), gdy tylko pozostała część uprawomocniła się dopiero na gruncie stanu prawnego ukształtowanego przez nowelę z czerwca 2020 roku, to dla takiej sytuacji nie znajdował zastosowania ani art. 81 ust. 1 ani art. 81 ust 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID – 19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID – 19, tej (tekst jedn.: Dz,.U. z 2025, nr 1738). Aktualizowała się wówczas sytuacja z przywołanych wcześniej judykatów Sądu Najwyższego – a mianowicie konieczność rozważenia, który stan prawny ze zbiegających się w tak złożonej sytuacji skazanego będzie dla niego faktycznie względniejszym w oparciu o ogólne zasady kodeksowe (art. 4 §1 k.k.). W rezultacie należało się zastanowić jak dla odmiany sytuacja skazanego kształtowałaby się gdyby sięgnąć do stanu prawnego obowiązującego między 1 lipca 2015 r., a 23 czerwca 2020 roku.

Stosownie do ówczesnej regulacji, łączeniu podlegały jedynie kary podlegające nadal w części lub w całości efektywnemu wykonaniu. Wszystkie kary pozbawienia wolności i kara ograniczenia wolności z wyroku sygn. II K 491/20 są już odbyte – a zatem te na gruncie tak analizowanego stanu prawnego z lat 2015 - 2020 nie podlegałyby już łączeniu. W obecnej sytuacji skazanego nadal go dotyczą już jedynie trzy jednostkowe kary ograniczenia wolności (z wyroków wydanych w sprawach: sygn. II K 367/22, sygn. IV K 11/23 i sygn. II K 398/25). Przy czym wprawdzie w wypadku kary orzeczonej w sprawie sygn. IV K 11/23 postępowanie wykonawcze pozostaje teoretycznie w zawieszeniu – ale ściśle się to wiąże z realiami możliwości jednoczesnego wykonania kilku kar ograniczenia wolności. Nie jest tak, że opisaną karę można by traktować jako nie podlegają wykonaniu. Sąd podziela tu w pełni pogląd prawny, że zawieszenie postępowania wykonawczego z opisanej przyczyny nie wyklucza możliwości połączenia takiej kary albowiem „wprawdzie zawieszenie postępowania wykonawczego powoduje wstrzymanie takiego postępowania, to jednak nie niweczy go, gdyż usunięcie przeszkody zobowiązuje sąd do niezwłocznego podjęcia postępowania, a zatem następuje jedynie przesunięcie w czasie momentu wykonania kary” (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 24 marca 2016 r., II AKa 27/16, Legalis nr 1482011; uzas. post. SN z 26 września 2018 r., IV KK 380/18, Legalis nr 1857864). Analogicznie zresztą będzie z karą z wyroku w sprawie sygn. II K 398/25, gdzie kurator w dniu 17.07.2026 także złożył wniosek o takie zawieszenie postępowania wykonawczego i dokładnie z tej samej przyczyny (k. 323). Można się domyślać, że za chwilę także ta kara ograniczenia wolności podzieli los procesowy tożsamej rodzajowo kary z wyroku w sprawie sygn. IV K 11/23.

Zarówno na gruncie ówczesnego stanu prawnego jak i tego, który obowiązywał do 23 czerwca 2020 r. (z pewną modyfikacją w międzyczasie), w sytuacji gdy najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 2 lat ograniczenia wolności, orzeka się ją jako karę łączną (art. 86 §1 zd 2 k.k). Skoro taka właśnie sytuacja zachodziła w przypadku skazanego (kara 2 lat ograniczenia wolności wynikająca z wyroku w sprawie sygn. II K 398/25), na gruncie przepisów funkcjonujących poprzednio owe trzy dotąd w całości lub w części niewykonane kary ograniczenia wolności należałoby połączyć skazanemu właśnie w karę łączną 2 lat ograniczenia wolności.

Jest oczywistym, że to ostatnie rozwiązanie kwestii połączenia kar będzie dla skazanego zdecydowanie korzystniejsze niż to, które wynika z aktualnie obowiązującej regulacji. Nie dość, że kara łączna będzie natenczas równa najsurowszej z kar jednostkowych, prowadząc do całkowitego pochłonięcia dwóch pozostałych, to na jej poczet należało zaliczyć na mocy art. 577 k.p.k. dotychczas wykonaną karę ograniczenia wolności, aktualnie odbywaną przez skazanego w ramach postępowania wykonawczego związanego z wyrokiem w sprawie sygn. II K 367/22. Tymczasem, jak już wspomniano, na gruncie obecnych zasad wymiaru kary łącznej ta sytuacja skazanego kształtuje się nieporównanie gorzej. W rezultacie Sąd sięgnął po art. 4 §1 k.k. i finalnie zastosował przepisy obowiązujące w okresie od 1 lipca 2015 roku do 23 czerwca 2020, jako najkorzystniejsze dla skazanego, łącząc opisane powyżej trzy kary ograniczenia wolności i wymierzając na ich podstawie karę łączną 2 lat ograniczenia wolności (w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym).

Dodatkowo tylko zaznaczyć należy, że regulacja dotycząca sposobu określenia na nowo wymiaru miesięcznego kary ograniczenia wolności o tyle nie wpływała na ocenę kwestii intertemporalnych, że zmiany legislacyjne akurat tu nie występowały.

4.  WYMIAR KARY

Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej

Przy wymiarze kary łącznej z kar ograniczenia wolności, gdzie jedną z kar jest kara ograniczenia wolności w wymiarze maksymalnym dla tego rodzaju kary (kara 2 lat), przepis art. 86 §1 zd 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2024 obliguje Sąd do orzeczenia tej kary jako kary łącznej. W rezultacie takie też rozstrzygnięcie znalazło się w wyroku.

Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd dodatkowo określa na nowo obowiązki lub wymiar potrącenia, o których mowa w art. 34 §1a k.k. (art. 86 §3 k.k.). Skoro w poszczególnych wyrokach jednostkowych podlegających łączeniu, obowiązki te określano każdorazowo tylko na 25 i 30 godzin w stosunku miesięcznym, Sąd określił ten wymiar na 30 godzin, nie znajdując podstaw do tego aby – w ślad za wnioskiem prokuratora – ustalić go w wyroku łącznym zdecydowanie wyżej niż to każdorazowo oceniły sądy wydające wyroki jednostkowe (prokurator niezasadnie żądał tu zmiany na 40 godzin). Już 30 godzin w stosunku miesięcznym jest dla skazanego dostatecznie uciążliwe i w wystarczającym zakresie spełni aspekt wychowawczy.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym

Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

W tym zakresie, w jakim nie wystąpiły podstawy do połączenia kar, włączając w to zakres, w jakim istniała już powaga rzeczy osądzonej bo nowe skazania nie zmieniły niczego we wcześniej analizowanej w tym aspekcie sytuacji skazanego, na podstawie art. 572 k.p.k. Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego.

Nadmienić tu należy, że skazania poprzedzające wyrok w sprawie sygn. II K 439/16 SR w Łowiczu były już objęte analizą z perspektywy możliwości wydania wyroku łącznego przy okazji wydania wyroku łącznego w sprawie sygn. II K 445/17, gdzie połączono tylko 2 nowe skazania (w sprawach: II K 439/16 i II K 19/17), ale zarazem w pozostałym zakresie umorzono postępowanie na podstawie art. 572 k.p.k. (k. 265). Nowe wyroki, które pojawiły się po wydaniu wyroku łącznego SR w Łowiczu z dnia 04.04.2018 w sprawie sygn. II K 445/17 w ogóle nie odnosiły się do wcześniejszych okresów – w efekcie zachodziła w tym zakresie powaga rzeczy osądzonej.

4

Na podstawie art. 577 k.p.k. Sąd zaliczył na poczet orzeczonej kary łącznej dotychczas odbyty okres kary ograniczenia wolności wynikający z wyroku w sprawie sygn. II K 367/22 SR w Łowiczu.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

5

Wynikająca z wywiadu środowiskowego niewątpliwie trudna sytuacja materialna skazanego, który do tego nadal ma i tak problemy ze zobowiązaniami na tle niealimentacji (patrząc na ostatnie skazania dotyczące jego osoby), skłaniały do zwolnienia go od poniesienia kosztów procesu w całości na podstawie art. 624 §1 k.p.k. Poniesienie tych kosztów przez skazanego choćby w części byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe.

6.  PODPIS