Wyrok z 23 kwietnia 2026, sygn. IV Ka 79/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 79/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 1106/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów przez nieuzasadnione przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu przestępstwa i w sposób świadomy utrudniał prowadzenie postępowania karnego przeciwko L. H., podczas gdy w rzeczywistości nie istnieje żaden obiektywny i jednoznaczny dowód na sprawstwo oskarżonego, a Sąd oparł się na poszlakach i na własnych przekonaniach o motywacji oskarżonego, niepopartej w ogóle materiałem dowodowym.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola odwoławcza nie potwierdziła by w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy naruszył przepis art. 7 kpk. Dokonana przez organ I instancji ocena dowodów była prawidłowa i podlegały jej wszystkie dowody. Sąd zestawił ich treść ze sobą, uznając za wiarygodne jedynie te z nich bądź ich części, które na to zasługiwały w świetle dyrektyw z art. 7 kpk, tj. zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy zaakceptował ocenę dowodów w kształcie dokonanym i przedstawionym przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Nie miał racji obrońca, że w niniejszej sprawie nie zgromadzono żadnych obiektywnych i jednoznacznych dowodów na sprawstwo oskarżonego. Obrońca doszedł do takiego wniosku albowiem zamiast analizować dowody łącznie i wyciągać wnioski na podstawie całości materiału dowodowego, oceniał je w odłączeniu od siebie i kierował się przy tym z góry przyjętą tezą o całkowitej wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Tezy te nie znalazły potwierdzenia w wiarygodnych dowodach, na podstawie których Sąd Rejonowy trafnie ustalił stan faktyczny prowadzący do wniosku o winie i sprawstwie H. Z. w zakresie zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu. Stanowisko Sądu Okręgowego szczegółowiej zostanie przedstawione w dalszej części uzasadnienia w ramach omówienia kolejnych zarzutów apelacyjnych dotyczących prawidłowości oceny dowodów.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyższy wniosek nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na bezzasadność omówionego wyżej zarzutu apelacyjnego dotyczącego błędnej, zdaniem obrońcy oskarżonego, oceny dowodów dokonanej w kontrolowanej sprawie przez Sąd Rejonowy. Ocena dowodów w wydaniu obrońcy oskarżonego nie spełniała wymogów procesowych, których naruszenie zarzucił Sądowi i nie zdołała podważyć wartościowania dowodów jakich ten organ dokonał. W konsekwencji również ustalenia faktyczne, które były przyczyną wyroku skazującego nie zostały skutecznie zakwestionowane. Nie było zatem podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. od przypisanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.2.

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i oparcie się w niniejszej sprawie na następujących dowodach (wymienionych w uzasadnieniu wyroku): zeznaniach świadków A. D., W. Z., H. B., H. H., H. S. – podczas gdy świadkowie ci w ogóle nie zeznawali w sprawie na temat sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu z art. 239 kk, ani razu nie wspomnieli ani nie byli nawet pytani o sprawstwo oskarżonego H. Z., a zeznawali tylko na okoliczność sprawstwa L. H., który został prawomocnie skazany w innej sprawie, przy czym okoliczności sprawstwa i skazania L. H. w ogóle nie były w niniejszej sprawie kwestionowane.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdziła by organ meriti dopuścił się uchybień proceduralnych przy ocenie wiarygodności zeznań świadków A. D., W. Z., H. B., H. H., H. S.. Dokładna analiza treści apelacji wskazuje, że obrońca oskarżonego wcale nie podważał oceny wymienionych dowodów tylko starał się dowieść ich nieprzydatność dla przedmiotowego postępowania. Organ II instancji nie zgodził się ze skarżącym. Omawiani świadkowie faktycznie nie mieli bezpośredniej wiedzy o czynie jakiego w dniu (...) miał się dopuścić H. Z., co nie oznacza jednak całkowitej nieprzydatności dla tego postępowania tych dowodów osobowych. Świadkowie opisali bowiem okoliczności zdarzenia do jakiego doprowadził dnia (...) L. H. z użyciem pojazdu V. (...) o nr rej. (...), który następnie został ukryty przez H. Z. na posesji nr (...) w miejscowości P., gm. L.. Wymienione w zarzucie dowody osobowe były więc pomocne dla ustalenia tła sytuacyjnego inkryminowanego zdarzenia zarzucanego H. Z. i wskazania czynu przestępczego, do którego popełnienia służył samochód następnie ukryty przez oskarżonego. Brak wiedzy świadków o niezgodnym z prawem zachowaniu H. Z. nie mógł więc być odczytywany jako asumpt do wykluczenia omawianych w tym miejscu zeznań świadków z materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych. Przeciwne stanowisko obrońcy było chybione.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał obrońca oskarżonego z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Zeznania wymienionych w zarzucie świadków zostały ocenione przez Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy (obrońca nie podważał trafności oceny tych dowodów) i mogły one stanowić podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących tła sytuacyjnego inkryminowanych wydarzeń opisanych w akcie oskarżenia. Ponadto nawet gdyby omówiony zarzut okazał się słuszny nie mogłoby to stanowić podstawy dla wydania w instancji odwoławczej wyroku reformatoryjnego i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa albowiem jak wskazał sam obrońca wymienieni świadkowie nie mieli wiedzy własnej o czynie jakiego dopuścił się H. Z..

Lp.

Zarzut

3.3.

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione uznanie, że oskarżony miał dokonać ukrycia samochodu z zamiarem utrudniania postępowania karnego przeciwko jego koledze, podczas gdy oskarżony nigdzie samochodu nie ukrył, a faktycznie zaprowadził go na posesję W. T. (1), a nadto oskarżony w dniu (...) w ogóle nie wiedział, że L. H. miał dzień wcześniej dopuścić się przestępstwa i potrącić samochodem funkcjonariusza Policji A. D. – co wynika z treści zeznań świadka L. H. oraz z wyjaśnień oskarżonego, a pośrednio z faktu, że w telefonie L. H. biegły nie zabezpieczył żadnej korespondencji z oskarżonym H. Z. na temat ukrywania pojazdu i zacierania śladów przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przed omówieniem powyższego zarzutu wymagało zwrócenie uwagi, że w ramach inkryminowanego zdarzenia aktywność oskarżonego miała miejsce w dniu(...) a nie (...) jak błędnie podano w apelacji obrońca oskarżonego.

Ad rem, Sąd Okręgowy negatywnie ocenił twierdzenia obrony przedstawione w tej części środka odwoławczego. Wiarygodne dowody, na które wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (w tym zeznania W. T. (1) oraz protokół oględzin pojazdu marki V. odnalezionego na posesji we wsi (...)), analizowane łącznie, potwierdzają jednoznacznie, że w dniu(...) H. Z. ukrył samochód marki V. przekazany mu przez L. H. w celu utrudnienia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Na zaakcentowanie w tej kwestii zasługuje kilka okoliczności. Po pierwsze, samochód V. na posesji W. T. (1) został zaparkowany w taki sposób by nie był on widoczny. Z jednej strony obok ściany, a z dwóch kolejnych przystawiony innymi samochodami. Po wtóre, pojazd nie posiadał numerów rejestracyjnych, a zamiast tego na ramce tablic z przodu i z tyłu napis (...), zaś tabliczka z numerem rejestracyjnym widoczna na szybie pojazdu została zaklejona kartką. Jest oczywistym, że w taki sposób nie przekazuje się samochodu wyłącznie w celu wyprania tapicerki i wyczyszczenia kabiny. Po trzecie, nie bez znaczenia pozostaje fakt położenia nieruchomości należącej do W. T. (1) na uboczu. Oddalenie od drogi, bliskość terenów leśnych oraz znaczna odległość posesji od sąsiadów pozwalały na skuteczniejsze ukrycie przed organami ścigania samochodu, którym kilka godzin wcześniej L. H. dopuścił się czynów zabronionych, w tym na szkodę funkcjonariusza Policji. W związku z powyższym wersja oskarżonego prezentowana w jego wyjaśnieniach jakoby zawiózł samochód V. do W. T. (1) jedynie w celu posprzątania jego wnętrza słusznie została oceniona przez Sąd Rejonowy jako niewiarygodna. Gdyby bowiem rzeczywiście taki wyłącznie był cel działań podjętych przez H. Z. wobec samochodu V. to nie musiałby pilnie odwozić samochodu w niedzielę, kiedy właścicielki posesji nie było w domu. Na pewno też zadbałby o to by pozostawić kluczyki od samochodu osobie, która miała się nim zająć, a nie zabrać je ze sobą uniemożliwiając tym samym dostanie się do wnętrza samochodu i jego posprzątanie. W takiej sytuacji zbędne byłyby też zabiegi co do postawienia samochodu w miejscu mało widocznym dla osób postronnych i pozbawienie go wszystkich zewnętrznych znaków identyfikacyjnych. Sąd Rejonowy trafnie stwierdził, że w takich okolicznościach nie przekazuje się samochodu do wyczyszczenia. Podkreślić trzeba w tym miejscu, że wyjaśnienia oskarżonego (na które w apelacji wielokrotnie powoływał się obrońca) w części opisującej przebieg wydarzeń z dnia(...) były sprzeczne z zeznaniami W. T. (1). Podsądny zapewniał, że samochód odstawił na posesję w P. rano (...) tymczasem W. T. (2) podała, że miało to miejsce wieczorem (około godz. 19:00) kiedy wróciła z uroczystości Komunii Świętej w miejscowości W.. W innym miejscu H. Z. podał, że odwiózł samochód razem ze swoją dziewczyną, a W. T. (2) była przekonana, że oskarżonemu towarzyszył mężczyzna i opisała jego wygląd. Te przykładowe sprzeczności świadczą o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego H. Z., odsłaniając słabości jego wersji, która stanowiła jedynie element nieudolnej linii obrony przyjętej na potrzeby tego postępowania. Sąd Rejonowy trafnie odmówił wiarygodności pokrętnym wyjaśnieniom oskarżonego, który nie był w stanie logicznie wskazać powodu przyjazdu na posesję W. T. (1) w P. w dniu (...)tj. w niedzielę kiedy nie pracowała, zwłaszcza iż oskarżony miałby jej powiedzieć, że samochód jest szykowany do sprzedaży i mu się nie spieszy. Skoro wyjaśnienia oskarżonego trafnie zostały ocenione jako niewiarygodne w znaczącej części to nie można było na nich opierać ustaleń faktycznych, jak to czynił obrońca budując tezy apelacji. Zgodzić się należało z apelującym, że nie zostały zgromadzone dowody jednoznacznie potwierdzające, iż w momencie przekazania H. Z. przez L. H. pojazdu marki V. oskarżony wiedział, że kilka godzin wcześniej pojazd ten posłużył do popełnienia przestępstwa na szkodę A. D.. Na podstawie tych dowodów nie sposób ustalić, czy L. H. poinformował oskarżonego o zdarzeniu z udziałem policjantki kiedy przekazał mu pojazd marki V.. Ustalenia Sądu Rejonowego w tym względzie uznać należało za zbyt daleko idące. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na prawidłowość wydanego orzeczenia. Protokół oględzin pojazdu zabezpieczonego na posesji w P. stwierdzał wiele widocznych uszkodzeń, w tym m.in. rozbite lusterko zewnętrzne prawe, czy liczne zarysowania karoserii. Oskarżony musiał widzieć te uszkodzenia, zwłaszcza uszkodzone lusterko zewnętrzne. Nawet nie mając więc wiedzy o zdarzeniu spowodowanym przez L. H. na szkodę policjantki A. D. oskarżony musiał wywnioskować, że pojazd przekazany mu pilnie przez bliskiego kolegę uczestniczył w jakimś zdarzeniu, a ukrywając go pomaga sprawcy w zatarciu śladów przestępstwa, co czyniło go winnym przestępstwa z art. 239 § 1 kk. Oskarżony widząc stan pojazdu, zabrał go i przewiózł kilkanaście kilometrów dalej, pozostawiając na posesji koleżanki auto pozbawione zewnętrznych znaków identyfikacyjnych i tak je ustawiając aby nie było widoczne dla osób trzecich. Nawet więc jeżeli nie wiedział on konkretnie o zdarzeniu L. H. z tym pojazdem, którym została potrącona A. D., to musiał przewidywać, że za pomocą tego pojazdu zostało dokonane przestępstwo i ma on zostać ukryty przed Policją.

Konieczne jest w tym miejscu przypomnienie, że świadomość poplecznictwa nie musi mieć ani charakteru pewności, ani dokładnej wiedzy o rodzaju i okolicznościach popełnionego przestępstwa, lecz wystarczy przewidywanie, że dana osoba dopuściła się czynu, za który grozi jej odpowiedzialność karna i godzenie się na pomoc tej osobie w uniknięciu takiej odpowiedzialności ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II AKa 168/15, Lex nr 1814812), na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy w swoim uzasadnieniu. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że w telefonie L. H. biegły nie zabezpieczył żadnej korespondencji z oskarżonym H. Z. na temat ukrywania pojazdu i zacierania śladów przestępstwa. Wymienione osoby mogły się ze sobą kontaktować przez połączenia telefoniczne, których treść nie była badana przez biegłego albo mogli się po prostu spotkać osobiście, bez użycia urządzeń do komunikowania się na odległość. L. H. oraz H. Z. mieszkają bardzo blisko siebie, dzieli ich miejsca zamieszkania zaledwie 8 domów.

Jak z powyższego wynika, omawiany tu zarzut odwoławczy został oparty (jak wszystkie pozostałe zarzuty tego apelującego co do obrazy przepisu art. 7 kpk) na niepoprawnej i wybiórczej ocenie dowodów wynikającej z dowolnego założenia, że wyjaśnienia oskarżonego były wiarygodne i na ich podstawie oraz niesprzecznych z nimi dowodów należało ustalić stan faktyczny. Apelujący nie widział przy tym wewnętrznych niespójności w wyjaśnieniach H. Z. i nie dających się logicznie wytłumaczyć rozbieżności jego wersji wydarzeń z pozostałymi dowodami. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu oraz Sąd Okręgowy w tym opracowaniu zwracają uwagę na te okoliczności albowiem wykluczały one możliwość uznania za wiarygodne wyjaśnień H. Z. i poczynieniu na ich podstawie ustaleń faktycznych mających znaczenie w sprawie.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wbrew odmiennemu stanowisku apelującego, ocena dowodów w kształcie dokonanym przez Sąd I instancji była prawidłowa i uwzględniała wszystkie dyrektywy z art. 7 kpk, tj. zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy poddał obiektywnej ocenie wszystkie zgromadzone dowody i uznał za wiarygodne jedynie te z nich (bądź ich części), które na to zasługiwały w świetle wymienionych wyżej zasad. Ocena dowodów w wydaniu obrońcy oskarżonego nie spełniała zaś wymogów procesowych, których naruszenie zarzucił Sądowi i nie zdołała podważyć wartościowania dowodów jakich ten organ dokonał. W konsekwencji również ustalenia faktyczne, które były przyczyną wyroku skazującego, w tym dotyczące strony podmiotowej zarzucanego oskarżonemu czynu, nie zostały skutecznie zakwestionowane. Nie było zatem podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. od przypisanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.4.

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd, że brak pozostawienia przez oskarżonego kluczyków do samochodu dla W. T. (1) w dniu (...)wskazywał na zamiar oskarżonego w ukryciu samochodu, podczas gdy oskarżony wyjaśnił, że zabrał kluczyki do pojazdu, ponieważ to L. H. miał je później przywieźć i ustalić z W. T. (1) cenę za pranie i wyczyszczenie samochodu, co z przyczyn obiektywnych nie nastąpiło, ponieważ L. H. dnia (...) został zatrzymany przez Policję z powodu zdarzenia z post. A. D..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Omawianie tego zarzutu należy rozpocząć od podkreślenia, że w wyjaśnieniach H. Z. próżno szukać tłumaczenia o zabraniu kluczyków od samochodu V. przez to, że L. H. miał je później przywieźć i ustalić z W. T. (1) cenę za pranie i wyczyszczenie samochodu. Takie okoliczności nie były również podawane przez W. T. (1). Wręcz przeciwnie, świadek ta podała, że nie była świadoma tego, że oskarżony nie zostawił jej kluczyków dzwoniła do niego aby wyjaśnić tą sytuację. Obrońca oskarżonego zatem w sposób dowolny i niezgodny z dostępnymi w sprawie dowodami skonstruował zarzut apelacyjny, nie mogąc przez to liczyć na uwzględnienie w instancji odwoławczej. Tymczasem wiarygodny materiał dowody wskazywał jednoznacznie, że H. Z. pozostawiając pojazd marki V. na posesji W. T. (1) zamknął go i zabrał kluczyki ze sobą. Okoliczność ta w połączeniu ze wszystkimi pozostałymi ustalonymi na podstawie wiarygodnych dowodów potwierdzała, że samochód marki V. został pozostawiony przez H. Z. w miejscowości (...) w celu ukrycia go przed organami ścigania i tym samym utrudnienia prowadzenia postępowania karnego przeciwko L. H.. Zapewnienia o chęci oddania samochodu W. T. (1) w celu wyprania i wysprzątania go zostały stworzone jedynie jako linia obrony w sprawie karnej o czyn z art. 239 § 1 kk. Warto w tym miejscu dodać, że pojazd marki V. został użyczony L. H. i miał zostać zwrócony właścicielowi w dniu (...) W świetle tego niewiarygodnie brzmią wyjaśnienia oskarżonego jakoby pranie i sprzątanie wnętrza samochodu miało być dokonane z uwagi na planowaną sprzedaż tego samochodu. To pokazuje, że oskarżony chciał ukryć nie tylko samochód ale też prawdziwy powód przyprowadzenia tego samochodu na posesję koleżanki, a jego wyjaśnienia stanowiły jedynie linię obrony, która nie znalazła potwierdzenia w wiarygodnych dowodach.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyższy wniosek nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na bezzasadność omówionego wyżej zarzutu apelacyjnego. Ocena dowodów była prawidłowa, co zostało powyżej wykazane. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu I instancji co do znaczenia faktu niepozostawienia kluczyków od samochodu W. T. (1) przez oskarżonego. Odmienne stanowisko w tej kwestii obrońca zbudował opierając się na nieistniejących dowodach albowiem takiej treści wyjaśnienia H. Z. jak wskazane w zarzucie nie zostały przez niego złożone. Nie było podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.5.

Uznanie zeznań L. H. oraz W. T. (1) za niewiarygodne w części dotyczącej okoliczności związanych z zaprowadzeniem przez oskarżonego pojazdu na posesję W. T. (1) w miejscowości P., a tym samym odmówienie im waloru wiarygodności, w sytuacji gdy zarówno świadkowie ci w swoich wyjaśnieniach pozostawali konsekwentni co do okoliczności zaistniałego zdarzenia, ich wyjaśnienia były spójne, logiczne oraz w pełni pokrywały się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, korespondując z materiałem dowodowym uzyskanym z innych źródeł dowodowych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy nie zgodził się z apelującym by Sąd Rejonowy dopuścił się błędnej oceny zeznań L. H. orz W. T. (1). Podkreślić trzeba, że zeznania W. T. (1) zostały uznane za wiarygodne, co wynika z tabeli 2.1.1. uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy dodał co prawda, że zeznania świadka były wymijające i powierzchowne, ale mimo tego uznał je za wiarygodne w całości. Było to stanowisko słuszne w zakresie będącym istotą niniejszej sprawy albowiem brak dowodów przeczących przedstawionej przez W. T. (1) wersji zdarzeń i nic nie świadczyło o tym by znała ona prawdziwy powód przywiezienia na jej posesję samochodu marki V.. Faktem jest, że okoliczności w jakich rzeczony pojazd V. znalazł się na jej posesji były podejrzane, tym niemniej przedmiotem prawnokarnej oceny w kontrolowanej sprawie nie jest zachowanie W. T. (1) tylko H. Z.. Nie ma więc potrzeby głębszego badania powodów zezwolenia na postawienie u niej tego samochodu. Podkreślić jednak trzeba, że powiadomienie W. T. (1) przez oskarżonego, że chodzi o posprzątanie samochodu nie oznacza automatycznie, że taki był główny powód przywiezienia samochodu przez H. Z. na posesję w miejscowości P. (...). Zasadniczą przyczynę tego działania oskarżonego należało ustalić na podstawie całokształtu dowodów, a nie jedynie zeznań świadka W. T. (1), która mogła zostać przez podsądnego wprowadzona w błąd co do rzeczywistych pobudek znalezienia się samochodu V. na jej posesji. Sąd Rejonowy ten element stanu faktycznego ustalił zatem prawidłowo, opierając się w tej mierze na wszystkich dostępnych i właściwie też ocenionych dowodach. Sąd ten trafnie również ocenił wiarygodność zeznań L. H., a obrońca oskarżonego nie zdołał wykazać w tej mierze żadnych nieprawidłowości. Apelujący przedstawił jedynie swoje subiektywne stanowisko na temat pełnej wiarygodności relacji omawianego świadka, która nie zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na zbudowanie tego stanowiska w oderwaniu od dyrektyw z art. 7 kpk. L. H. przekazując samochód w posiadanie H. Z. musiał go poinformować o konieczności ukrycia tego pojazdu przed organami ścigania. Sprzeczne bowiem z zasadami doświadczenia życiowego byłoby założenie, że oskarżony samodzielnie podjął decyzję o ukryciu tego samochodu po tym jak został mu on podstawiony na podwórko przed miejsce zamieszkania przez L. H.. Ponadto zauważyć należy, że wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka L. H. wskazujące powód, dla którego auto miało został posprzątane przez W. T. (1), były ze sobą sprzeczne. H. Z. twierdził, że auto miało być posprzątane przed jego sprzedażą, a L. H. wskazywał na chęć oddania posprzątanego samochodu osobie, od której go pożyczył. Ta sprzeczność świadczy o tym, że relacja wymienionych wyżej osób nie była prawdziwa. Należało więc odmówić wiarygodności zeznaniom świadka L. H. w części w jakiej utrzymywał, że auto pozostawił na podwórku posesji H. Z. po to by ten przekazał je znajomej do posprzątania. Zwłaszcza, że składając wyjaśnienia w swojej sprawie w dniu (...) przyznał, iż samochód znalazł się u T. po zdarzeniu ze strachu i pod wpływem stresu. Ponadto gdyby rzeczywiście powodem przekazania samochodu H. Z. miało być doprowadzenie go do porządku to nic nie stało na przeszkodzie by L. H. sam pojechał do W. T. (1), która składając zeznania podała, iż sprzątała nie tylko samochody H. Z., ale również auta przekazywane przez jego znajomych. Nie można też ignorować tego, że H. Z. i L. H. utrzymywali ze sobą bliskie relacje i mieszkali niedaleko siebie. Taki charakter ich znajomości, w połączeniu z pozostałymi okolicznościami opisanymi powyżej, przeczy tezom oskarżonego, że L. H. nie wyjawił mu, iż chodzi o ukrycie samochodu marki V. przed organami ścigania, a nie o jego wysprzątanie wewnątrz. L. H. nie musiał przy tym dokładnie opisywać czynu jakiego dopuścił się z użyciem samochodu marki V. i oskarżony mógł rzeczywiście nie wiedzieć do jakiego czynu doszło wcześniej tego dnia w godzinach nocnych. W tym więc elemencie wyjaśnienia oskarżonego mogły zostać uznane za wiarygodne. Konkludując powyższe, Sąd Rejonowy dokonał należytej oceny wiarygodności zeznań W. T. (1) oraz L. H., a wniesiony środek odwoławczy nie wykazał w tym zakresie żadnych nieprawidłowości. Obrona przedstawiła swoje subiektywne stanowisko w zakresie oceny wymienionych dowodów wynikające z błędnego założenia o całkowitej wiarygodności relacji oskarżonego H. Z.. Prawdziwy powód przywiezienia samochodu marki V. na posesję należącą do W. T. (1) położoną w miejscowości P. nr (...) został przez organ meriti ustalony w sposób prawidłowy, w oparciu o dowody, które na to zasługiwały. Przeciwne stanowisko obrony w tym temacie nie spotkało się więc z aprobatą organu odwoławczego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna nie wykazała żadnych nieprawidłowości w ocenie wiarygodności zeznań W. T. (1) i L. H.. Przeciwne stanowisko obrony było sprzeczne z dyrektywami z art. 7 kpk. Ponadto Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne na podstawie nie wyrwanych z kontekstu całej sprawy dowodów osobowych lecz na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ocenionego w sposób bezstronny i wszechstronny. Racje obrony mające przekonać do odmiennych ustaleń faktycznych – korzystnych dla oskarżonego – z przyczyn wyżej podanych nie zasługiwały na uwzględnienie przez organ odwoławczy. Nie było więc podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. od przypisanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.6.

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd, że zawiezienie pojazdu do W. T. (1) przez oskarżonego w niedzielę stanowi nietypowe zachowanie świadczące o sprawstwie oskarżonego – podczas gdy w stałych relacjach pomiędzy młodymi ludźmi nie ma niczego dziwnego w tym, że samochód do czyszczenia zostaje zawieziony w niedzielę, zwłaszcza że W. T. (2) dorabia czyszcząc pojazdy, nie prowadzi w tym zakresie zarejestrowanej działalności gospodarczej, a takie usługi wykonuje taniej niż firmy robiące to profesjonalnie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Powyższy zarzut błędnej oceny dowodów dotyczy de facto pojedynczej, wyrywanej z kontekstu okoliczności, co tylko potwierdza, że proponowana w apelacji ocena dowodów nie spełnia podstawowych wymogów ustalonych w kodeksie postępowania karnego. Fakt zawiezienia samochodu marki V. przez H. Z. na posesję W. T. (1) w niedzielę nie stanowił samodzielnie podstawy przyjęcia winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 239 § 1 kk. Był to bowiem jeden z szeregu elementów stanu faktycznego, który zezwolił na wydanie wyroku skazującego wobec H. Z.. Nie ma przy tym żadnych uchybień w stwierdzeniu przez Sąd Rejonowy, iż zawiezienie samochodu do czyszczenia w niedzielę nie stanowi typowego zachowania i w połączeniu z pozostałymi ustalonymi faktami poddawało w wątpliwość wersję zdarzeń prezentowaną w procesie przez oskarżonego. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w dniu (...) W. T. (2) wróciła do domu dopiero pod wieczór, a zeznając podała, że wyraźnie zaznaczała H. Z., iż tego dnia nie zajmie się sprzątaniem samochodu. Przyjmując hipotetycznie wersję zdarzeń wynikającą z niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonego nie było więc żadnych powodów by pojazd ten został już tego dnia dostarczony na posesję W. T. (1) skoro i tak usługa sprzątania nie zostałaby wykonania od razu. Jednak oskarżonemu zależało na jak najszybszym przetransportowaniu samochodu na posesję w P. albowiem jego zamiarem nie było wcale wyczyszczenie wnętrza samochodu (nawet nie zostawił kluczyków a pojazd był zamknięty) tylko ukrycie go przed poszukującymi go organami ścigania w sprawie L. H.. Sąd Rejonowy prawidłowo zaś ocenił dowody dotyczące tej okoliczności i trafnie ustalił stan faktyczny kontrolowanej sprawy. Przeciwne stanowisko obrony wynikało z błędnego założenia o całkowitej wiarygodności wyjaśnień H. Z. utrzymującego, że zawiózł samochód V. do W. T. (1) jedynie w celu posprzątania go. Twierdzenia oskarżonego jako nieznajdujące racjonalnego potwierdzenia w wiarygodnych dowodach zostały ocenione negatywnie i nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna nie wykazała nieprawidłowości w ocenie wiarygodności dowodów wskazanych w tym zarzucie. Racje obrony przekonujące do innych ustaleń faktycznych – korzystnych dla oskarżonego – były oparte na dowodach, które nie zasługiwały na wiarę i dlatego nie mogły one zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. Nie było podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. od przypisanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.7.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk polegająca na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i uznaniu ich za niekonsekwentne, niespójne i niewiarygodne, podczas gdy zeznania te zasługiwały na przymiot wiarygodności, gdyż świadek W. T. (2) zeznała, że od lat dorabia sobie przy praniu i czyszczeniu samochodów i wykonuje takie usługi na rzecz oskarżonego, jego braci, kolegów i innych osób, toteż zaprowadzenie pojazdu V. do świadka stanowiło normalną czynność w ramach zlecenia wyczyszczenia auta, a nie stanowiło o próbie ukrycia auta i zacieraniu śladów przestępstwa przez oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wyjaśnienia oskarżonego zawierały szereg niespójności wewnętrznych oraz były sprzeczne z innymi wiarygodnymi dowodami, co zostało szczegółowo omówione powyżej oraz przez Sąd Rejonowy. Ponadto przebieg wydarzeń przedstawiony przez oskarżonego był sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Gdyby bowiem faktycznym celem zawiezienia samochodu V. przez H. Z. na posesję W. T. (1) było posprzątanie tego pojazdu to auto miałoby tablice z numerami rejestracyjnymi, nie byłoby potrzeby zakrywania nalepki legalizacyjnej na szybie pojazdu, ani też takie zaparkowanie samochodu na posesji w P. by nie był on widoczny zza ogrodzenia. Ponadto, wtedy H. Z. zadbałby o pozostawienie kluczyków od samochodu dla wykonania zlecenia. Okoliczności pozostawienia samochodu na posesji w P., ustalone na podstawie wiarygodnych dowodów, świadczyły natomiast o tym, że zamiarem oskarżonego było ukrycie pojazdu, a nie oddanie samochodu do czyszczenia przez W. T. (1). W świetle powyższych trafnych ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy bez znaczenia pozostaje fakt, że W. T. (2) od lat dorabia sobie przy praniu i czyszczeniu samochodów i prowadzi takie usługi na rzecz oskarżonego, jego braci, kolegów i innych osób. Wykonywanie takich usług w przeszłości na rzecz oskarżonego i jego rodziny oraz znajomych nie świadczyło samodzielnie o tym, że również w dniu (...) H. Z. w takim celu przywiózł do niej samochód V. użytkowany bezpośrednio wcześniej przez L. H.. Szereg okoliczności opisanych we wcześniejszej części tego opracowania uwzględnionych przez organ meriti wskazywało na inny cel działania oskarżonego, a mianowicie przede wszystkim ukrycie tego pojazdu V. aby możliwe było wykonanie w tym ustronnym miejscu czynności dla zatarcia śladów przestępstwa.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna nie wykazała żadnych nieprawidłowości w ocenie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Przeciwne stanowisko obrony było sprzeczne z dyrektywami z art. 7 kpk Nie było zatem podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. od przypisanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.8.

Arbitralne przyjęcie przez Sąd, że oskarżony miał czerpać wiedzę o zdarzeniu L. H. z posterunkową A. D. z faktu, że na samochodzie miały występować zewnętrzne ślady wypadku – podczas gdy takich śladów na pojeździe faktycznie nie było, nie ma w tym zakresie nawet dowodów w aktach sprawy, zwłaszcza z uwagi na fakt, że L. H. jedynie zahaczył samochodem A. D., przez co pokrzywdzona się przewróciła i upadła na jezdnię – a zahaczenie to nie pozostawiło na samochodzie V. żadnych śladów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowy zarzut stoi w sprzeczności z wiarygodnymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Protokół oględzin V. dokonanych po odnalezieniu tego pojazdu na posesji w miejscowości P. (...), dokumentacja fotograficzna z tej czynności procesowej oraz opinia biegłego sądowego Ł. Z. w sprawie stanu technicznego samochodu V. (...) o nr rej. (...) wskazują jasno, że na samochodzie widoczne były liczne uszkodzenia, w tym uszkodzenie lusterka. Ponadto, w momencie pozostawienia auta na posesji u W. T. (1) pojazd był pozbawiony tablic z numerami rejestracyjnymi, a naklejka z takim oznakowaniem na szybie pojazdu była celowo zakryta kartką papieru z napisem (...). Taki wygląd samochodu był znany H. Z.. Jak już więc wspomniano wyżej, nawet jeżeli L. H. nie poinformował oskarżonego o zdarzeniu z dnia (...) z udziałem A. D. to oskarżony musiał się domyślać, że pojazd ten brał udział w zdarzeniu drogowym i mógł służyć do popełnienia przestępstwa. H. Z. nie odmówił koledze przyjęcia tego samochodu i przewiezienia go w bezpieczne miejsce, w pobliżu terenów leśnych, na uboczu, co służyło ukryciu pojazdu przed Policją. Świadomość oskarżonego co do użycia samochodu do popełnienia przestępstwa (nawet bez wiedzy jaki to miał być konkretnie czyn) i chęć ukrycia tej rzeczy w celu utrudnienia postępowania karnego prowadzonego przeciwko L. H. wynika jasno z wiarygodnych dowodów. Przeciwne stanowisko obrońcy nie spotkało się z aprobatą organu odwoławczego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wymienione w zarzucie ustalenie faktyczne zostało oparte na wiarygodnym materiale dowodowym i racjonalnie z niego wywiedzione, stąd nie można go uznać za arbitralne. Przeciwne stanowisko obrony zostało zbudowane na niewiarygodnych wyjaśnieniach oskarżonego, a przez to nie mogło zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. Wydanie wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. było wykluczone.

Lp.

Zarzut

3.9.

Dowolne uznanie przez Sąd, że oskarżony miał zawieźć pojazd do W. T. (1) na posesję położoną w lesie, a z lokalizacji posesji Sąd wywiódł zamiar ukrycia przez oskarżonego przedmiotowego samochodu – podczas gdy na terenie L. i okolic większość wsi posiada część posesji położonych w lesie, gdyż Z. słynie z terenów zalesionych i pełnych jezior – toteż fakt zawiezienia samochodu do wyczyszczenia przez W. T. (1) na jej posesję w P., która to posesja nie jest w ogóle ukryta, nie może być interpretowane w sposób przyjęty przez Sąd.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

To kolejny zarzut odwoławczy niezasadnie skonstruowany na jednostkowej okoliczności, wyrywanej z kontekstu całej sprawy. Położenie posesji W. T. (1), na której H. Z. pozostawił samochód marki V. użytkowany wcześniej przez L. H., odnaleziony tam dzień później przez Policję, nie stanowiła jedynej podstawy ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu z art. 239 § 1 kk. Obrońca oskarżonego zupełnie zignorował inne, występujące tu ważne okoliczności, a mianowicie sposób zaparkowania tego pojazdu aby nie był widoczny z zewnątrz (zasłonięcie ścianą budynku i innymi pojazdami), brak tablic rejestracyjnych i zaklejona nalepka z numerem rejestracyjnym, niepozostawienie na miejscu kluczyków od auta. Wszystko to razem nie pozostawia wątpliwości co do umyślności i zamiaru działania H. Z.. Bezskutecznie więc obrońca tyle uwagi poświęcił opisywaniu terenów L. i okolic. Nie można zgodzić się ze skarżącym by posesja W. T. (1) nie była dobrą kryjówką albowiem bliskość lasu i oddalenie od uczęszczanych dróg publicznych stwarzało korzystne warunki by utrudnić organom ścigania odnalezienie pojazdu, którym uprzednio L. H. popełnił czyn zabroniony.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec całkowitej bezzasadności zarzutu (miał on zresztą drugorzędny charakter) wniosek apelacji w żadnym razie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Lp.

Zarzut

3.10.

Pominięcie przez Sąd istotnej okoliczności, że samochód na posesji W. T. (1) został przez Policję odnaleziony w niedługim czasie od zdarzenia z udziałem L. H., krótko po jego zatrzymaniu, ponieważ Policji znana była ta lokalizacja, a także fakt, że świadek dorabia sobie poprzez czyszczenie samochodów oskarżonego i jego kolegów m.in. L. H., toteż brak było podstaw do uznania, że oskarżony miał ukrywać pojazd V. przed Policją i zacierać ślady przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Stanowisko obrony przedstawione w powyższym zarzucie uznano za sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania. To, że funkcjonariusze Policji wykorzystując posiadane informacje o mieszkańcach podległego pod ich jednostkę terenu odnaleźli poszukiwany pojazd marki V., którym dzień wcześniej popełniono przestępstwo, nie przeczy trafności ustalenia, że H. Z. utrudniał prowadzenie postępowania karnego przeciwko L. H. poprzez zacieranie śladów polegające na ukryciu samochodu V. na posesji nr (...) w miejscowości P.. Oskarżony w momencie podejmowania decyzji o ukryciu pojazdu właśnie w tym miejscu, z racji jego oddalenia o kilkanaście kilometrów od L. i zakamuflowanie w terenie nie mógł przewidzieć, że zostanie ono wkrótce ujawnione, zwłaszcza że on sam nie miał związku z przestępstwem popełnionym nocą z (...) z udziałem tego auta. Fakt odnalezienia pojazdu nie przeczy więc w żaden sposób temu, że w dniu (...)oskarżony H. Z. celowo ukrył ten pojazd na posesji należącej do W. T. (1). Podobnie żadnego wpływu na prawidłowość wymienionego ustalenia faktycznego nie miał fakt, że W. T. (2) dorabiała sobie poprzez czyszczenie samochodów oskarżonego i jego kolegów. Pozostawianie w przeszłości przez H. Z. na posesji W. T. (1) samochodów do czyszczenia nie świadczyło samodzielnie o tym, że tożsamy był cel pozostawienia V. w dniu (...)Z drugiej zaś strony oskarżony mógł wykorzystać tą okoliczność w razie wyjścia na jaw, że to on przywiózł V.. Dlatego też zrozumiałym jest dlaczego powiedział W. T. (1), że chodzi o przygotowanie tego samochodu do sprzedaży i stąd jej zeznania, że miała ten samochód jedynie posprzątać. W takich okolicznościach nie można było czynić ustaleń faktycznych na podstawie błędnego przekonania świadka W. T. (1), czego niesłusznie zdawał się oczekiwać obrońca oskarżonego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Odnalezienie samochodu na posesji W. T. (1) przez funkcjonariuszy Policji nie podważało trafności ustalenia, że H. Z. właśnie w tym miejscu ukrył pojazd czym utrudnił postępowanie karne prowadzone przeciwko L. H.. Przeciwne stanowisko obrony nie spotkało się z aprobatą organu odwoławczego. Nie było podstaw do wydania wyroku jakiego oczekiwał skarżący, tj. uniewinnienia oskarżonego H. Z. od przypisanego mu przestępstwa.

Lp.

Zarzut

3.11.

Wywiedzenie przez Sąd twierdzeń o sprawstwie oskarżonego tylko i wyłącznie z faktu, że oskarżony był uprzednio karany przez Sąd Rejonowy w Szamotułach, jest on osobiście znany Sądowi w składzie wydającym zaskarżony wyrok, który to Sąd nie krył w trakcie postępowania negatywnego stosunku do oskarżonego jako osoby wcześniej karanej – co de facto w sposób automatyczny w opinii Sądu I instancji przesądzało o sprawstwie oskarżonego, pomimo zupełnego braku jakichkolwiek dowodów na popełnienie przez H. Z. czynu z art. 239 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola instancyjna nie potwierdziła by Sąd Rejonowy uznał sprawstwo oskarżonego co do zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu jedynie dlatego, że był on uprzednio karany i jest osobiście znany Sądowi w składzie wydającym zaskarżony wyrok. Bardzo dziwi, że tak banalny zarzut zgłosił profesjonalny podmiot, który powinien dobrze wiedzieć o tym, że „Wątpliwość co do bezstronności sędziego (art. 41 § 1 kpk) musi istnieć obiektywnie i poddawać się zewnętrznej weryfikacji oraz ocenie, a nie być tylko subiektywnym przekonaniem określonej osoby” ( tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2012 r., III KK 214/11, OSNKW 2012/4/40). Znamiennym jest, że w toku postępowania przed Sądem I instancji nie został złożony wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy na podstawie art. 41 § 1 kpk. Nie podnoszono także w trakcie trwania procesu by zachodziły jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności sędziego w tej sprawie. Dopiero wydanie wyroku skazującego, niekorzystnego dla H. Z. spowodowało pojawienie się zarzutu w zakresie bezstronności, co świadczy o jego instrumentalnym charakterze. Sąd Okręgowy nie stwierdził aby w przedmiotowej sprawie faktycznie istniały wątpliwości, o których mowa w art. 41 § 1 kpk. Sąd Rejonowy był bezstronny, rzetelny i obiektywny. Przeprowadził wszystkie dowody, które mogły pomóc w rozstrzygnięciu sprawy. To, że Sąd w składzie orzekającym w I instancji znał oskarżonego z poprzednio rozpoznawanych spraw nie oznacza, że prezentował do niego z góry negatywne podejście. Obrońca nie skonkretyzował w czym miałoby się ono objawiać. Także tezy apelującego o braku jakichkolwiek dowodów na popełnienie przez H. Z. czynu z art. 239 § 1 kk były błędne i zostały zbudowane w oderwaniu od całokształtu materiałów, którymi dysponował Sąd Rejonowy w tym procesie. Wobec tego tak subiektywne i ograniczone stanowisko obrony nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na całkowitą bezzasadność omówionego zarzutu. Sprawstwo i wina oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu z art. 239 § 1 kk zostały ustalone na podstawie wiarygodnych dowodów, a nie dlatego, że oskarżony był uprzednio karany i był znany Sądowi w składzie wydającym zaskarżony wyrok. Wobec powyższego wniosek skarżącego o uniewinnienie oskarżonego H. Z. od zarzucanego mu przestępstwa nie zasługiwał na uwzględnienie.

Lp.

Zarzut

3.12.

Rażąca niewspółmierność kary i wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy za zarzucane mu utrudnianie postępowania karnego i zacieranie śladów przestępstwa przez L. H. – podczas gdy L. H. za o wiele poważniejsze i bardziej szkodliwe społecznie przestępstwo z art. 223 § 1 kk w zb. z art. 244 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 244 kk został skazany na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 lat ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Dla przypomnienia - Rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu ( por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy nie stwierdził by kara 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec H. Z. za czyn z art. 239 § 1 kk była rażąco niewspółmiernie surowa do wagi i okoliczności przypisanego jej przestępstwa. Sąd II instancji nie miał zastrzeżeń do określonego przez Sąd Rejonowy stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, ani też ustalonych okoliczności obciążających i braku okoliczności łagodzących. Prawidłowości tych ustaleń apelujący nie podważał, a jedynie był zdania, że kara orzeczona wobec H. Z. jest zbyt surowa albowiem L. H. wymierzono karę łagodniejszą za czyny o wyższym stopniu społecznej szkodliwości czynu. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 8 § 1 kpk sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Sąd Rejonowy rozpatrujący niniejszą sprawę nie był więc w żaden sposób związany rodzajem i rozmiarem kary orzeczonej w innej sprawie prowadzonej przeciwko L. H. za inne rodzajowo czyny. Układ okoliczności łagodzących i obciążających w powiązaniu ze stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu jest w każdej sprawie inny. Nie można więc porównywać kar orzeczonych przez sądy karne w dwóch różnych sprawach wobec innych oskarżonych o różnego rodzaju przestępstwa. Sąd Okręgowy nie przeprowadzał więc w toku postępowania odwoławczego badania porównawczego pomiędzy karą orzeczoną wobec H. Z., a karą orzeczoną wobec L. H. w innej sprawie karnej gdyż byłoby to bezcelowe. Skupił się za to na zweryfikowaniu czy kara orzeczona wobec oskarżonego H. Z. była współmierna do wagi i okoliczności tej konkretnej sprawy i dobrana indywidualnie do osoby sprawcy, jego właściwości i dotychczasowej ścieżki życiowej. Ostatecznie doszedł do wniosku, że kara w takim wymiarze była sprawiedliwa i odpowiednia do czynu jakiego w dniu 21 maja 2023 r. dopuścił się oskarżony. Sąd Rejonowy miał możliwość wymierzenia H. Z. kary pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na względzie ustawowe granice kary za tego typu czyn nie sposób uznać kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec sprawcy wielokrotnie karanego zarówno przed inkryminowanym czynem, jak i po nim, o bezkrytycznej postawie, za rozstrzygnięcie niewspółmiernie surowe.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny albo kary ograniczenia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec H. Z. kary pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego nie przekonał aby były podstawy do orzeczenia kary łagodniejszej rodzajowo. Określając rodzaj i wymiar kary Sąd Rejonowy trafnie ustalił i uwzględnił stopień winy, społecznej szkodliwości czynu oraz wszystkie okoliczności obciążające, nie stwierdzając żadnych okoliczności łagodzących. Sąd odwoławczy także uważa, że w tym konkretnym przypadku kara o charakterze nieizolacyjnym, tj. kara ograniczenia wolności czy grzywny, orzekane na podstawie art. 37a § 1 kk nie stanowiłyby wystarczającej dolegliwości dla oskarżonego, który notorycznie popada w konflikt z prawem i lekceważy orzeczone wobec niego kary. Zatem proponowane przez obrońcę kary wolnościowe nie spełniłyby zapobiegawczych i wychowawczych celów. Nie było więc żadnych powodów do dokonywania ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia o karze, w szczególności w sposób jakiego oczekiwał obrońca oskarżonego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości – pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2026 r.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy w całości jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. H. Z. stoi przed koniecznością odbycia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, poza tym jak wynika z karty karnej, od ponad 5 miesięcy jest tymczasowo aresztowany do innej sprawy, co pozbawia go aktualnie możliwości zarobkowania. Podsądny nie ma też żadnych uchwytnych oszczędności. Mając to wszystko na uwadze Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że obciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak