Wyrok z 8 maja 2026, sygn. IV Ka 150/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 150/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt VIII K 1073/25

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w zakresie w jakim Sąd orzekający:

a)  uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznał się on do winy oraz wskazał, że nie dokonał kradzieży torebki. Wbrew twierdzeniom Sądu nagranie z monitoringu także nie daje jednoznacznych podstaw do stwierdzenia, że jedną z osób zarejestrowanych na nagraniu jest oskarżony H. S. – w szczególności jeśli uwzględni się fakt, że oskarżony oglądał nagranie z monitoringu i nie rozpoznał się na tym nagraniu;

b)  uznał zeznania pokrzywdzonej P. N. za dowód będący podstawą ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy pokrzywdzona zeznała, że nie rozpoznaje osoby oskarżonego jako sprawcy zdarzenia z dnia (...).;

c)  uznał dowód z nagrania z monitoringu jako dowód będący podstawą do przypisania sprawstwa oskarżonemu, podczas gdy H. S. nie rozpoznał siebie na nagraniu z monitoringu;

Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 7 kpk, polegająca na dokonaniu przez Sąd samodzielnej, arbitralnej identyfikacji oskarżonego jako osoby utrwalonej na nagraniu z monitoringu, podczas gdy oskarżony kategorycznie zaprzeczył, aby na nagraniu była ujęta jego osoba. Zaznaczyć należy, że identyfikacja sprawcy na podstawie zapisu wideo (o ograniczonej jakości i pod określonym kątem) wymaga wiedzy specjalistycznej z zakresu antropologii lub biometrii, wykraczającej poza wiedzę i doświadczenie życiowe Sądu;

i w konsekwencji

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżony H. S. dokonał kradzieży torebki w dniu (...) W sprawie brak jest niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego wskazującego na to, że oskarżony w ogóle był w okolicy miejsca zdarzenia. Obrona nie zaprzecza, by do kradzieży nie doszło w ogóle, ale zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania sprawstwa H. S..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zgłoszone zarzuty dotyczące naruszenia procedury karnej przez Sąd I instancji, poczynienia błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji niezasadnego przypisania oskarżonemu H. S. winy i sprawstwa okazały się całkowicie bezzasadne.

Przed przystąpieniem do konkretnego, szczegółowego odniesienia się do poszczególnych argumentów skarżącego przypomnieć jeszcze należy, że samo dokonanie odmiennej oceny dowodów przez stronę postępowania, z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, a zwłaszcza oparcie twierdzeń na wybiórczo wybranej części materiału dowodowego nie może prowadzić do podważenia wyroku sądu I instancji. Należy podkreślić, że przekonanie sądu o wiarygodności jak i niewiarygodności dowodów, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk, jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego - zgodnie ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wbrew argumentacji apelującego, materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszej sprawy w dostatecznym stopniu zaś wskazuje, że oskarżony H. S. swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu przestępstwa. Zaprezentowana przez obrońcę w apelacji argumentacja stanowi natomiast jedynie gołosłowną polemikę z trafnymi, znajdującymi oparcie w zasadach logicznego rozumowania i doświadczeniu życiowym, wywodami Sądu I instancji zawartymi na stronach 3 – 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Ich powielanie przez Sąd Okręgowy jest całkowicie zbędne. Są one (z pewnym wyjątkiem, niemającym wszakże istotnego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia, a o którym będzie mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia) spójne, logiczne i wyczerpujące, a skarżący w ramach swojej apelacji ich skutecznie nie podważył.

Przede wszystkim nie sposób przyznać racji skarżącemu, jakoby odmówienie przez Sąd Rejonowy waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego - w zakresie, w jakim ten nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego - dokonane zostało w sposób arbitralny, dowolny i pozbawiony merytorycznych podstaw. W rzeczywistości bowiem przedstawiona przez podsądnego wersja zdarzenia, wedle której nie miał on nic wspólnego z dokonaniem kradzieży torebki w dniu (...)nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym w postaci nagrań z monitoringu miejskiego oraz przedwstępnej umowy sprzedaży zawartej przez oskarżonego z pracownikiem lombardu.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że jeżeli oskarżony zdecyduje się na składanie wyjaśnień, te podlegają takiej samej ocenie, jak każdy inny dowód. Dlatego też sam fakt, iż H. S. „nie rozpoznał się” na odtworzonym mu nagraniu z monitoringu rejestrującego inkryminowane zdarzenie, wbrew sugestiom obrońcy, absolutnie nie mógł przesądzić o tym, że Sąd I instancji winien był powziąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego. Jest przecież oczywistym, że wobec przyjętej przez H. S. linii obrony opierającej się o całkowite zaprzeczanie swojemu udziałowi w przedmiotowym przestępstwie, miał on żywotny interes w tym, by w taki właśnie sposób odnieść się do omawianego dowodu. Znaczenia oświadczeń oskarżonego w tym zakresie nie należy zatem przeceniać, w szczególności że – jak zasygnalizowano powyżej – prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów zgromadzonych w toku niniejszej sprawy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jego sprawstwa. Wbrew odmiennym zapatrywaniom obrońcy, o powyższym świadczy bowiem dobitnie treść już wspomnianych nagrań z monitoringu, na których zarejestrowany został nie tylko przebieg inkryminowanego zdarzenia, ale też poprzedzająca je droga pokrzywdzonej od wyjścia z pracowni krawieckiej przy ul. (...) w O. poprzez ul. (...) oraz podążający za nią sprawcy, a potem także ich ucieczka i przeglądanie łupu w przedsionku budynku przy ul. (...). Nagrania te pozwoliły zatem prześledzić wszystkie istotne okoliczności dotyczące przedmiotowej kradzieży i dobrze przyjrzeć się sprawcom. Choć Sąd Okręgowy nie miał bezpośredniej styczności z oskarżonym (wobec jego nieobecności na rozprawie odwoławczej), to przeprowadzona analiza porównawcza treści załączonych do akt sprawy nagrań oraz uzyskanej na etapie apelacyjnym fotografii podsądnego wykonanej miesiąc po zdarzeniu, przy przyjęciu do zakładu karnego do odbycia kary (informacja z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności k. 196-197 akt) doprowadziła Sąd Okręgowy do całkowicie jednoznacznego wniosku, iż jest to wizerunek tej samej osoby. Dlatego też, w ocenie Sądu II instancji nie istniały jakiekolwiek merytoryczne podstawy do zakwestionowania tożsamego w tym zakresie przekonania Sądu meriti, który podczas prowadzenia rozprawy miał możliwość poczynienia właściwych spostrzeżeń w tej mierze.

Równocześnie wskazać w tym miejscu trzeba, że chybiony był podniesiony przez apelującego zarzut domniemanego naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art. 193 § 1 kpk. Trzeba bowiem stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy ustalenie, iż osobą widoczną na nagraniach z monitoringu jest oskarżony, zdecydowanie nie wymagało wiadomości specjalistycznych z zakresu antropologii lub biometrii. Wygląd oskarżonego jest bowiem na tyle charakterystyczny, że pomimo pewnych jakościowych niedostatków przedmiotowych nagrań, zidentyfikowanie na nich podsądnego nie sprawiło jakichkolwiek trudności ani Sądowi I, ani też II instancji.

Na marginesie należy przy tym wskazać, iż w toku postępowania pierwszoinstancyjnego obrona w ogóle nie złożyła wniosku o przeprowadzenie opinii biegłego w tym przedmiocie.

I choć oczywiście prawdą jest, że przepis art. 167 kpk nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia dowodu na wniosek lub z urzędu, to czyni to wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Innymi słowy - w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania. W sytuacji braku wątpliwości sądu meriti co do zupełności materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przekonaniu o możliwości prawidłowego wyrokowania organ ten nie jest zobligowany do jego uzupełnienia. Warto podkreślić przy tym, że aktywność dowodową stron postępowania uznać należy za ich obowiązek. Nie do zaakceptowania jest stan rzeczy, w którym strona, zachowując się pasywnie, liczy na inicjatywę ze strony sądu, po czym w przypadku jej braku kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego postępowania w instancji odwoławczej. Nie można bowiem oczekiwać od sądu, by przeprowadzał z urzędu dowody, które powinny być zgłoszone przez strony dla realizacji ich interesu procesowego, a od przewodniczącego składu - że zadba o to w ramach art. 366 kpk. Osłabiałoby to pozycję sądu jako organu bezstronnie wymierzającego sprawiedliwość, oceniającego dowody i twierdzenia stron oraz rozstrzygającego o słuszności ich racji w sporze procesowym. Sprowadzałoby to rolę sądu do szukania dowodów, dbałości o wykazanie racji którejś ze stron, a stronom zezwalałoby na bierność, więc oznaczałoby przełamanie podziału ról procesowych, który jest jednym z fundamentów procesu karnego ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 12 października 2018 r. sygn. II AKa 263/17, Legalis nr 1947157 ).

Dlatego też choć w ocenie Sądu Okręgowego przeprowadzenie w toku niniejszej sprawy dowodu z opinii biegłego z zakresu antropologii lub biometrii nie było niezbędne do wydania prawidłowego orzeczenia, to jednak jednocześnie należy zastrzec, że jeżeli skarżący posiadał odmienne zdanie w tym przedmiocie, winien on był złożyć w tym zakresie stosowny wniosek dowodowy w trakcie trwania postępowania pierwszoinstancyjnego – nie zaś dopiero na etapie rozpoznawania sprawy przez Sąd odwoławczy wskazywać, iż do wydania rozstrzygnięcia potrzebne jego zdaniem było zasięgnięcie opinii biegłego.

Nadto, Sąd II instancji wskazuje, że za wysoce znamienny uważa fakt całkowitego przemilczenia przez obrońcę okoliczności istnienia drugiego - obok omówionych już nagrań z monitoringu – dowodu, który w zasadzie jednoznacznie świadczy o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa. Jest nim przedwstępna umowa sprzedaży zawarta przez oskarżonego z pracownikiem lombardu (...) sp. z o.o. ul. (...) w O. (k. 78) dwa dni po inkryminowanym zdarzeniu, która dotyczyła dokładnie tego samego telefonu, który został skradziony P. N.. Co prawda, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie dostrzegł faktu, że telefon skradziony pokrzywdzonej (k. 26) i telefon będący przedmiotem ww. umowy (k. 39, 78) to w istocie jeden i ten sam egzemplarz, o czym świadczy tożsamy w obu przypadkach numer IMEI. W konsekwencji Sąd ten nie nadał wskazanemu dowodowi należytego znaczenia, którym jest w zasadzie przesądzenie o sprawstwie podsądnego. Gdyby bowiem wiadome było wyłącznie to, że przedmiotowa umowa dotyczyła jedynie tego samego modelu telefonu, to istniałoby, choć nadal minimalne prawdopodobieństwo, że podsądny, jak wyjaśniał, faktycznie zdecydował się sprzedać w lombardzie swój własny telefon. Jeżeli jednak wykazane zostało, iż H. S. dwa dni po dokonaniu kradzieży na szkodę pokrzywdzonej dysponował utraconym wówczas przedmiotem będącym jej własnością, to okoliczności tej połączonej z dowodowymi nagraniami z monitoringu, nie da się w żaden sposób racjonalnie wytłumaczyć inaczej, aniżeli współudziałem oskarżonego w popełnionym w dniu (...)przestępstwie.

Wskutek powyższego jednoznacznie stwierdzić należy, że wszelkie zastrzeżenia obrońcy dotyczące przekonania Sądu Rejonowego o możliwości samodzielnego rozpoznania na nagraniach z monitoringu wizerunku H. S. (abstrahując od niezasadności tychże wątpliwości) z oczywistych przyczyn istotnie straciły na znaczeniu.

Dlatego też jedynie tytułem uzupełnienia trzeba wskazać, iż faktycznie z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Rejonowy albo przecenił znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia dowodu w postaci zeznań pokrzywdzonej P. N., albo nie dość precyzyjnie przestawił w tym zakresie swój tok rozumowania, dając skarżącemu pole do kwestionowania wartości tego dowodu.

Rzeczywiście nie sposób bowiem uznać, by na podstawie treści tychże zeznań możliwe było

dojście do przekonania o sprawstwie H. S.. Świadek sama przecież przyznała, że „nie rozpoznaje oskarżonego” oraz że „widziała go tylko jak uciekał” (k. 125). Zeznania P. N. były oczywiście wiarygodne i stanowiły wierne odzwierciedlenie przebiegu inkryminowanego zdarzenia, ale jedynie w tym zakresie, w którym była ona w stanie dokonać samodzielnych obserwacji. Tym samym, o ile pokrzywdzona była w stanie wskazać przebieg kradzieży, okoliczności temu towarzyszące, to już nie miała ona możliwości dostrzeżenia twarzy sprawców, gdyż byli oni do niej odwróceni tyłem. Wyrażone zatem w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu meriti, jakoby wyjaśnieniom oskarżonego przeczyły zeznania P. N. było błędne, skoro nie były one pomocne w identyfikacji sprawcy. Natomiast, w ogólnym rozrachunku dowodów nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ponieważ skutecznie podważyła linię obrony oskarżonego analiza innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego H. S. od przypisanego mu przez Sąd Rejonowy czynu zabronionego

☐ zasadny

☐częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadnie podniesione zarzuty nie dały podstaw do uniewinnienia oskarżonego od przypisanego mu przez Sąd I instancji czynu zabronionego.

Lp.

Zarzut

3.2.

zarzut podniesiony z ostrożności procesowej:

Rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności bez należytego uwzględnienia stosunkowo młodego wieku oskarżonego oraz faktu, że w przeszłości leczył się on psychiatrycznie i aktualnie także zażywa leki, co powinno skutkować orzeczeniem kary łagodniejszej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesiony przez obrońcę zarzut, że wymierzona oskarżonemu w zaskarżonym wyroku kara była niewspółmiernie surowa, okazał się całkowicie bezzasadny.

Przed jego merytorycznym omówieniem przypomnieć należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut kategorii ocennej, podniesiony skutecznie może być jedynie wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą.

Kierując się powyższymi wskazaniami w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że analiza zarzutu jak i treści jego uzasadnienia nie dają podstaw, by za apelującym uznać, że orzeczona wobec oskarżonego H. S. kara jest rażąco surowa i niewspółmierna. Sąd meriti bowiem w pełni prawidłowo przeanalizował okoliczności czynu przypisanego sprawcy, szczegółowo wskazując na okoliczności obostrzające jej wymiar, nie znajdując przy tym żadnych istotnych okolicznościach łagodzących.

Sąd odwoławczy stwierdza również, że w realiach niniejszej sprawy kary 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu nie tylko nie sposób określić jako „rażąco surowej”, ale i „surowej” w ogóle. Pamiętać bowiem należy, że sprawca przestępstwa stypizowanego w art. 278 § 3a kk podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W tym zaś wypadku oskarżony odpowiadał kumulatywnie za przestępstwo przeciwko dokumentom z art. 275 § 1 kk, co poszerzało zakres naruszonych dóbr prawnych. Ponadto, rozmiar krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną na skutek tego traumatycznego przeżycia był wysoki, a wyrządzona jej szkoda materialna nie została do tej pory naprawiona w części co do przedmiotów przez nią nieodzyskanych.

Należy zatem dojść do wniosku, że oskarżony i tak został potraktowany przez Sąd I instancji stosunkowo łagodnie – w szczególności mając na uwadze jego uprzednią karalność, w tym za umyślne przestępstwa przeciwko mieniu oraz brak wyrażenia jakiejkolwiek skruchy. Prawem oskarżonego jest oczywiście nie przyznawać się do zarzucanego czynu, co nie może być poczytane na jego niekorzyść, jednakże taka postawa skutkuje brakiem okoliczności łagodzących, kształtujących także wymiar kary. Sąd Okręgowy zwraca zaś w tym miejscu uwagę, że jedynie dzięki szczęśliwemu zrządzeniu losu pokrzywdzona na skutek zachowania podsądnego i drugiego nieustalonego sprawcy nie odniosła poważniejszych obrażeń, bowiem siła, z jaką została ona „pociągnięta” przez mężczyznę wyrywającego torbę i przewrócona na chodnik jak najbardziej mogła takowe spowodować.

Dlatego też Sąd odwoławczy nie przychylił się do zgłoszonego przez apelującego wniosku ewentualnego o złagodzenie wymierzonej H. S. kary. Trzeba bowiem podkreślić w tym miejscu, że ani okoliczność leczenia psychiatrycznego i potrzeby przyjmowania leków na epilepsję ani też jego stosunkowo młody wiek w żadnym razie nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla popełniania przez niego przestępstw. Dokumentacja medyczna oskarżonego zgromadzona w kontrolowanej sprawie nie dawała powodów aby należało traktować go łagodniej, zwłaszcza że nie są to żadne nowe okoliczności w jego życiu, a z poprzednich skazań jak dotąd nie wyciągnął on lekcji. Bez wątpienia też w izolacji penitencjarnej oskarżony ma zapewnioną opiekę medyczną i dostarczane są mu leki na epilepsję.

Podsumowując, wnioskowane przez obronę rozstrzygnięcie (wymierzenie łagodniejszej kary) z pewnością nie realizowałoby ani zasady prewencji ogólnej, dając sygnał społeczeństwu, że nawet wielokrotne dopuszczanie się poważnych przestępstw nie spotyka się z adekwatną reakcją organów ścigania; jak i prewencji indywidualnej, gdyż oskarżony – dotąd kilkukrotnie karany – nie otrzymałby wystarczająco silnego impulsu do zmiany swojego dotychczasowego postępowania.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku w zakresie kary poprzez wymierzenie H. S. kary łagodniejszej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadnie podniesiony zarzut nie mógł doprowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia zgodnie z wnioskiem obrońcy.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy, Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżone orzeczenie w całości w mocy.

W wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej nie ujawniły się również uchybienia dające podstawy by w oparciu o art. 439 kpk i art. 440 kpk kwestionować wyrok Sądu I instancji, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.

Obrońca oskarżonego z urzędu zawarł w apelacji wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu H. S. w postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej w dniu 8 maja 2026 r. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie. Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. N. kwotę 1.033,20 zł (wraz z podatkiem VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu H. S. z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

3.

Zgodnie z art. 634 kpk, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Oskarżony nie posiada żadnego uchwytnego majątku, pozostaje w izolacji więziennej od roku czasu, a ponadto będzie odbywał kolejną karę pozbawienia wolności z zaskarżonego wyroku. W takiej sytuacji Sąd Okręgowy zdecydował o zwolnieniu oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym zrezygnował z wymierzenia mu opłaty za II instancję. Uznał bowiem, że uiszczenie tych należności, w tym kosztów obrony, zdecydowanie przekraczałoby jego możliwości finansowe.

7.  PODPIS

Sędzia Hanna Bartkowiak