Wyrok z 14 maja 2026, sygn. IV Ka 201/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 201/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II K 827/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 polegająca na błędnym uznaniu zeznań pokrzywdzonego H. M. za wiarygodne, podczas gdy zeznania pokrzywdzonego są niezgodne z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, a nadto pokrzywdzony jest osobą zatrudnioną u dłużników spółki oskarżonego, co może wpływać na treść jego zeznań.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonego nieprawidłowości dotyczących oceny wiarygodności materiału dowodowego. Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów przez Sąd Rejonowy była swobodna i dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania materiału dowodowego ustanowionych w art. 7 kpk, a więc zasad wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Sąd I instancji ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ich treść ze sobą i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk. Znamiennym jest, że apelujący nie wskazał z jakimi konkretnie dowodami miały być niezgodne zeznania pokrzywdzonego H. M. ograniczając się do ogólnikowego stwierdzenia sprzeczności z „innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami”. Taki sposób uzasadnienia podniesionych zarzutów apelacyjnych uniemożliwiał bardziej szczegółowe odniesienie się przez Sąd odwoławczy do stanowiska obrony. Podjęta kontrola instancyjna nie wykazała aby zeznania H. M. były sprzeczne z innymi wiarygodnymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie. Na podkreślenie zasługuje zaś to, że kluczowym dowodem w sprawie są nagrania rozmów telefonicznych z dnia (...) prowadzonych pomiędzy pokrzywdzonym a X. W. (1) wraz ze stenogramami tych rozmów. Z dowodów tych jasno wynika, że oskarżony kierował pod adresem H. M. słowa, które mogły być ocenione jako groźby w rozumieniu art. 190 § 1 kk. Dowody te, z racji ich charakteru, były zaś pozbawione wpływu osób trzecich, przez co miały tym większe znaczenie w sprawie. Zeznania pokrzywdzonego były zgodne z tymi dowodami z nagrań oraz stenogramami rozmów, co przemawiało za wiarygodnością wersji zdarzeń przedstawionej właśnie przez H. M.. Natomiast wyjaśnienia oskarżonego były sprzeczne w swej wymowie z nagraniami rozmów i stenogramami z ich przebiegu albowiem podsądny chociaż podał, że „puściły mu nerwy” i wyzywał pokrzywdzonego od „skurwiela i oszusta” nie przyznał się do kierowania gróźb pod adresem H. M.. Racjonalne i logiczne w takiej sytuacji było odmówienie wiarygodności relacji oskarżonego i wykluczenie określonej części jego wyjaśnień z materiału dowodowego, który stał się bazą dokonywanych ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy trafnie nie stwierdził w związku z tym by fakt zatrudnienia pokrzywdzonego u dłużników spółki oskarżonego wpływał negatywnie na wiarygodność jego zeznań. Bezbłędna była również ocena wiarygodności zeznań świadka W. A.. Relacja tego świadka nie była zgodna z nagraniem rozmowy z dnia (...) a więc zasadnie Sąd Rejonowy nie czynił ustaleń faktycznych w oparciu o zapewnienia W. A., że X. W. (1) nie groził pokrzywdzonemu w trakcie rozmów telefonicznych. Dodać trzeba, że ocena dowodów w tej sprawie skoncentrowana była na przedmiocie niniejszego postępowania, a więc groźbach pozbawienia życia i zdrowia pokrzywdzonego jakie padły z ust oskarżonego w dniach (...)Zeznania H. M. dotyczące zaś współpracy spółek (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o. miały znaczenie uboczne i budowały jedynie kontekst sytuacyjny inkryminowanych wydarzeń. Sąd Rejonowy słusznie nie skupiał się na badaniu wiarygodności zeznań pokrzywdzonego odnośnie wysokości zadłużenia spółki (...) Sp. z o.o. względem spółki (...) Sp. z o.o. na czas składania przez niego zeznań w tym postępowaniu. Obrońca oskarżonego zupełnie zbędnie wiele uwagi poświęcił w apelacji tym zagadnieniom, gdyż nawet gdyby pokrzywdzony rzeczywiście błędnie podał wysokość tego zadłużenia (czego mógł nie wiedzieć będąc jednak tylko pracownikiem spółki (...) Sp. z o.o.) nie wpływało to na ocenę jego wiarygodności w odniesieniu do gróźb skierowanych do niego przez X. W. (1) oraz odczuwania obawy spełnienia tych gróźb. Niewątpliwie zaś kontekst sytuacyjny, w tym poczucie bezsilności oskarżonego wobec braku porozumienia z kontrahentem co do rozliczeń w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprawiał, że oskarżony tak właśnie zareagował, zwłaszcza, że jak twierdzi obrona, wierzytelność miałaby przekraczać kwotę 142.000 Euro i prawie 17.000 zł. Podsumowując, ocena dowodów w kształcie dokonanym przez Sąd Rejonowy była prawidłowa i zgodna ze wszystkimi dyrektywami z art. 7 kpk. Obrońca oskarżonego nie zdołał skutecznie podważyć sądowej oceny dowodów albowiem przedstawione przez niego w apelacji argumenty były pozbawione logicznego i rzeczowego uzasadnienia. Subiektywne stanowisko skarżącego sprowadzające się do założenia, że wszelkie ustalenia faktyczne w sprawie winny być czynione na podstawie wyjaśnień oskarżonego i ewentualnie dowodów zgodnych z jego wersją zdarzeń nie spotkało się z aprobatą ze strony organu II instancji. Sąd badając stronę wolitywną postępowania sprawców jest uprawniony do badania nie tylko ich wyjaśnień, ale również dowodów pośrednich, obrazujących stronę przedmiotową ich czynu. Byłoby przecież wynaturzeniem sprawiedliwości, gdyby jej wymiar miał zależeć od tego, do czego sprawcy zechcą się przyznać (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 5 września 1996 r., II AKa 193/96, OSPriP 1997/3/18). Przeprowadzenie takiej oceny dowodów wedle oczekiwań apelującego byłoby sprzeczne z podstawowymi regułami procedury karnej kształtującymi wiarygodność materiału dowodowego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego wyżej zarzutu apelacyjnego i argumentów obrońcy podniesionych na jego uzasadnienie.

Lp.

Zarzut

3.2.

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że groźby wzbudziły u pokrzywdzonego H. M. uzasadnioną obawę ich spełnienia, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy, w tym przebieg rozmów pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, kontekst tych rozmów, charakter relacji łączących oskarżonego i pokrzywdzonego wskazują na to, że groźby nie wzbudzały u pokrzywdzonego uzasadnionej obawy spełnienia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Koniecznie jest przypomnienie, że zarzut oparty na podstawie odwoławczej z art. 438 pkt 3 kpk należy formułować tylko wtedy, gdy zdaniem skarżącego w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy i trafnie oceniony co do wiarygodności, sąd ustalił fakty, które z tych dowodów nie wynikały (błąd dowolności) lub zaniechał ustalenia faktów, które z nich wynikały i miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie (błąd braku) ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II AKa 53/21, Lex nr 3273034). Mając na względzie przytoczony judykat należy podkreślić, że podniesiony przez obrońcę oskarżonego zarzut nieprawidłowej jego zdaniem oceny dowodów przez Sąd Rejonowy nie został uwzględniony. Skarżący nie wykazał żadnych uchybień po stronie Sądu meriti w procesie weryfikacji wiarygodności materiału dowodowego. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było uznanie nietrafności zgłoszonego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który stanowił jedynie wyraz subiektywnego stanowiska obrońcy sprowadzającego się do stwierdzenia, że groźby kierowane przez X. W. (1) pod adresem H. M. w trakcie rozmów telefonicznych odbywających się w dniach (...)oraz (...) nie mogły wywołać u pokrzywdzonego uzasadnionej obawy, że zostaną spełnione. Konieczne jest wyjaśnienie w tym miejscu, że do przypisania sprawstwa z art. 190 § 1 kk nie jest wystarczająca sama groźba, ale niezbędne jest jeszcze, by wzbudziła ona w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Ocena taka musi uwzględniać kryteria obiektywne i subiektywne. Należy badać, czy groźby sformułowane przez sprawcę są na tyle poważne i zostały w taki sposób wyrażone, że każdy rozsądny człowiek bałby się ich spełnienia. Nie można jednak abstrahować od subiektywnych odczuć pokrzywdzonego, których ocena musi uwzględniać jego osobowość, stan psychiki, intelektu. Obawa spełnienia groźby może powstać w chwili formułowania gróźb i dotarcia ich do adresata, ale również później. Ustawodawca nie wymaga bowiem, aby między wyrażeniem groźby, a powstaniem obawy jej spełnienia musiała zaistnieć koincydencja czasowa. Tak samo, jak ma to miejsce w przypadku innych przestępstw materialnych, tak i w przypadku przestępstwa z art. 190 § 1 kk skutek jest ze swojej istoty okolicznością oderwaną od samego działania sprawcy. Nie jest też tak, że lęk przed spełnieniem groźby musi być wywołany wyłącznie zachowaniem sprawcy kończącym się z chwilą jej wyrażenia, ale mogą go katalizować inne okoliczności, w tym także późniejsze zachowanie sprawcy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II AKa 238/23, Lex nr 3657231; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt V KK 231/23, Lex nr 3611647). W świetle przytoczonych orzeczeń za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu Rejonowego, że groźby wypowiedziane przez X. W. (1) w trakcie dwóch rozmów telefonicznych w dniach (...)oraz(...)wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia. To, że oskarżony był bardzo wzburzony sytuacją związaną z nieregulowaniem należności finansowych wobec spółki (...) Sp. z o.o. przez spółkę (...) Sp. z o.o., w której w czasie inkryminowanych zdarzeń zatrudniony był H. M., wręcz wzmacniały realność zrealizowania groźby. Oskarżony zarówno w trakcie bardzo emocjonalnych rozmów telefonicznych, jak i składając wyjaśnienia utrzymywał, że wszelką odpowiedzialnością za zaistniałe problemy finansowe prowadzonej przez siebie spółki obarcza pokrzywdzonego, uznając, że skoro to H. M. podejmował w imieniu (...) Sp. z o.o. czynności związane ze zlecaniem wykonania przewozów transportowych to odpowiadał on za brak płatności za wykonane usługi. Oskarżony nie zmieniał swojego stanowiska chociaż doskonale wiedział, że H. M. nie jest osobą decyzyjną w zakresie wykonywania płatności w (...) Sp. z o.o. i w ramach zatrudnienia w tej firmie zajmuje się spedycją. Oskarżony swój żal i frustrację wylewał na pokrzywdzonego, gdyż nie mógł nawiązać osobistego kontaktu z prezesem zarządu firmy (...) Sp. z o.o. Przebieg rozmów wskazuje, że bardzo wysoki poziom zdenerwowania i złości X. W. (1) dawał podstawy do przyjęcia, iż byłby on zdolny posunąć się do wykonania kierowanych pod adresem H. M. gróźb pozbawienia życia i zdrowia, które ten potraktował bardzo poważnie i zawiadomił o nich niezwłocznie organy ścigania.

Odmienne stanowisko na ten temat przedstawione w apelacji nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach kontrolowanej sprawy, stanowi jedynie subiektywne stanowisko obrony oparte na nieuzasadnionych tłumaczeniach zachowania oskarżonego opisanych w środku odwoławczym. Sąd Okręgowy nie podważa tego, że oskarżony miał podstawy do zdenerwowania albowiem z uwagi na opieszałość w regulowaniu należności wynikających z faktur przez spółkę (...) Sp. z o.o. spółka prowadzona przez oskarżonego – (...) Sp. z o.o. - znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Okoliczność ta w żaden sposób nie usprawiedliwiała kierowania przez oskarżonego pod adresem pokrzywdzonego gróźb pozbawienia go życia i zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że X. W. (2) był zdesperowany chcąc odzyskać należne mu pieniądze, czego nie krył w swoich wyjaśnieniach i potwierdziła to zeznając jego pracownica - świadek W. A.. Wbrew odmiennemu stanowisku apelującego okoliczność ta potwierdzała, że groźby oskarżonego, które wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione wypełniały także kryteria obiektywne groźby z art. 190 § 1 kk. H. M. był świadomy skrajnego zdeterminowania oskarżonego i mógł przez ten pryzmat w sposób uzasadniony traktować kierowane pod jego adresem groźby bardzo poważnie. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że oskarżony nie spotkał się osobiście z pokrzywdzonym i nie znał jego adresu zamieszkania. Podsądny wiedział bowiem gdzie pracuje i jak wygląda H. M. albowiem udostępniał w internecie zdjęcie z jego wizerunkiem, a jego dane adresowe mógł ustalić kontaktując się z osobami z grona znajomych pokrzywdzonego. Podczas jednej z rozmów oskarżony mówił, że dowie się gdzie mieszka pokrzywdzony i przyjedzie do niego sam lub wyśle do niego swoich znajomych. H. M. miał podstawy by traktować te zapowiedzi poważnie i obawiać się spełnienia gróźb pozbawienia go życia i zdrowia. Niezasadnie także obrońca odwołując się do przebiegu rozmów z pokrzywdzonym przed dniem (...) twierdził, że skoro H. M. reagował śmiechem na słowa oskarżonego typu „moja cierpliwość się kończy” to należało wykluczyć aby późniejsze niezawoalowane groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. W ten sposób pokrzywdzony mógł przecież tylko przed oskarżonym grać odważnego, co miało zniechęcić oskarżonego do stosowania tego typu środków. Podobnie to, że w trakcie rozmów w dniach (...)oraz (...)pokrzywdzony spokojnie odpowiadał na oskarżenia i groźby X. W. (1) oraz zwracał się do niego zdrobniale po imieniu wcale nie wykluczało spełnienia omawianego znamienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk. Przecież oskarżony także zwracał się do H. M. „na ty” i zdrobniale (...) ale poza tym nazwał go „baranem” czy „kurwą”, a żadnych takich obraźliwych, czy agresywnych wypowiedzi ze strony pokrzywdzonego nie było. Poza tym, jak wskazano wyżej, pokrzywdzony mógł od razu w trakcie rozmów z oskarżonym w dniach (...)oraz (...)nie bać się spełnienia kierowanych do niego gróźb, ale po przeanalizowaniu ich przebiegu, eskalacji agresji słownej i dużego zdenerwowania rozmówcy, jego desperacji w odzyskaniu pieniędzy, dopiero post factum mógł ocenić powagę sytuacji i uznać, że obawia się spełnienia tych gróźb. Zdaniem Sądu odwoławczego każdy przeciętny człowiek gdyby znalazł się na miejscu pokrzywdzonego miałby uzasadnione podstawy obawiać, że wypowiadający groźby w ten sposób i w takich okolicznościach, podejmie działania aby je zrealizować.

Mając wszystko powyższe na uwadze, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy co do stwierdzenia w zachowaniu oskarżonego wypełnienia wszystkich znamion przestępstwa z art. 190 § 1 kk były więc słusznie i oparte na wiarygodnym materiale dowodowym.

Ubocznie Sąd Okręgowy wskazuje, że w ramach kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia rozważał, czy opisane w akcie oskarżenia zachowania oskarżonego nie wyczerpały ustawowych znamion przestępstwa z art. 191 § 2 kk, ale ostatecznie stwierdził brak podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej i opisu czynu przypisanego oskarżonemu. X. W. (1) stwierdził w trakcie jednej z rozmów, że „jak nie wygram prawną (drogą- przyp. SO) to i tak kurwo Ci przetrącę kolana i tak i tak kurwo” (k. 32). Powyższe wskazuje, że wypowiedzenie gróźb nie miało wyłącznie na celu wymuszenia określonego zachowania. Owszem, oskarżony dążył do odzyskania pieniędzy, jednak nie ma podstaw do uznania, że groźby zostały wypowiedziane jedynie w celu wymuszenia określonego zachowania. Z całego kontekstu sytuacyjnego i wypowiedzi oskarżonego wynikało bowiem, że chce się odegrać, zemścić na pokrzywdzonym bo to jego obwiniał za nawiązanie feralnej współpracy ze spółką (...), która miała spowodować potężne straty dla jego firmy. Celem oskarżonego było oddziaływanie na psychikę pokrzywdzonego i to się udało albowiem H. M. autentycznie obawiał się spełnienia skierowanych pod jego adresem gróźb. W konsekwencji, miał pełne prawo domagać się ścigania i ukarania sprawcy tego przestępstwa godzącego w istotne dobro prawne jakim jest wolność od strachu i obawy przed popełnieniem przestępstwa na szkodę zagrożonego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego wyżej zarzutu apelacyjnego i argumentów obrońcy podniesionych na jego uzasadnienie.

Lp.

Zarzut

3.3.

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na braku jednoznacznego ustalenia, że przedsiębiorstwo oskarżonego, tj. (...) Sp. z o.o. znalazło się w skrajnie trudnej sytuacji finansowej wskutek braku zapłaty przez swojego kontrahenta, tj. spółkę (...) Sp. z o.o. za zrealizowanie umowy przewozu, a zaległość wyniosła łącznie 142.478.28 euro oraz 16.982,89 zł, co zostało stwierdzone prawomocnymi nakazami zapłaty (złożone do akt przy rozprawie z dnia 11 września 2025 r.) oraz nieprawomocnym nakazem zapłaty załączonym do niniejszej apelacji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Obrońca oskarżonego niezasadnie we wniesionym środku odwoławczym skupiał się na kwestii trudnej sytuacji finansowej w jakiej znalazła się spółka (...) Sp. z o.o. na skutek nieuregulowania przez (...) Sp. z o.o. należności finansowych za faktury wystawione po wykonanych usługach transportowych. Powyższa okoliczność stanowiła bowiem jedynie tło sytuacyjne inkryminowanych zdarzeń i pozostawała bez wpływu na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych odnośnie przedmiotu niniejszego postępowania karnego oraz odpowiedź na pytanie czy zachowania oskarżonego ujęte w zarzucie wyczerpały wszystkie ustawowe znamiona przestępstw z art. 190 § 1 kk. Wyraźnie też trzeba zaznaczyć, że występowanie zadłużenia spółki (...) Sp. z o.o. wobec (...) Sp. z o.o. (nawet w bardzo wysokich kwotach) w żadnym razie nie ekskulpowało kierowania przez X. W. (1) względem H. M. - pracownika spółki (...) Sp. z o.o. bez uprawnień decyzyjnych w zakresie płatności tej spółki (o czym oskarżony doskonale wiedział) - gróźb pozbawienia życia i zdrowia. Obrońca oskarżonego wiele uwagi poświęcił wykazaniu usprawiedliwienia zachowania oskarżonego X. W. (1), jednak jego działania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Sąd Okręgowy nie zgodził się bowiem z argumentami przedstawionymi w środku odwoławczym. Wobec uznania omawianego zarzutu za nieuzasadniony nie było podstaw do przyjęcia, że wnioskowany dowód w postaci nakazu zapłaty Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt IX GNc 1143/25, zgłoszony na okoliczność wysokości zadłużenia spółki (...) Sp. z o.o. wobec spółki (...) Sp. z o.o. byłby przydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem okoliczność ta nie miała znaczenia dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy i dokonania trafnej prawnokarnej oceny zachowania X. W. (1), dokument ten, nie kwestionowany pod względem wiarygodności wobec urzędowego pochodzenia, nie przedstawiał treści, świadczących na korzyść osoby oskarżonej o groźby karalne. Jak wynika z akt sprawy, oskarżony uważa, że padł ofiarą oszustwa i zgłosił sprawę organom ścigania, zatem w tamtym postępowaniu mógłby wykazywać pokrzywdzenie prowadzonej spółki z tytułu przestępstwa przeciwko mieniu. Nie ma to jednak żadnego wymiernego przełożenia na byt przedmiotowej sprawy karnej, podobnie jak wierzytelności wobec podmiotu gospodarczego Spółki (...) z siedzibą w D..

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego wyżej zarzutu apelacyjnego i argumentów obrońcy podniesionych na jego uzasadnienie.

Lp.

Zarzut

3.3.

Rażąca surowość wymierzonej oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Dla przypomnienia - Rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu ( por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830 ).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy nie stwierdził by kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby orzeczona wobec X. W. (1) za czyny z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk była rażąco niewspółmiernie surowa do wagi i okoliczności przypisanego mu ciągu dwóch przestępstw z art. 190 § 1 kk. Sąd II instancji nie miał zastrzeżeń do określonego przez Sąd Rejonowy stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, ani też ustalonych okoliczności obciążających i łagodzących. Prawidłowości tych ustaleń nie podważał w apelacji obrońca oskarżonego, a jedynie wyraził on swoje stanowisko, że kara orzeczona wobec X. W. (1) jest zbyt surowa. Ustawodawca przewidział za czyn z art. 190 § 1 kk karę pozbawienia wolności do 3 lat, a z uwagi na popełnienie dwóch przestępstw w warunkach czynu ciągłego Sąd Rejonowy mógł wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W świetle wskazanych wyżej ustawowych granic kary wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z zastosowaniem środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres 2 lat próby nie mogło być uznane przez organ odwoławczy za rozstrzygnięcie niewspółmiernie surowe do wagi i okoliczności kontrolowanej sprawy. Sąd Rejonowy określając wymiar kary wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonego, co wynika wprost z uzasadnienia wyroku. Kwestia znalezienia się spółki prowadzonej przez oskarżonego w bardzo trudnej sytuacji finansowej wobec nieregulowania przez (...) Sp. z o.o. płatności za wykonane usługi transportowe nie miała wpływu na wysokość orzeczonej kary, co przekonująco uzasadnił Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Obrońca oskarżonego podkreślał, że X. W. (1) nie kwestionował popełnienia czynu. Analiza jego wyjaśnień prowadzi jednak do odmiennego wniosku, tym bardziej, że apelujący powołując się na twierdzenia podsądnego, w pierwszej kolejności wnioskował o jego uniewinnienie. Oświadczeń procesowych podsądnego nie sposób więc traktować jako klasycznego przyznania się oraz wymiernej okoliczności łagodzącej. Powoływanie się przez obronę na wymiar kary orzeczonej oskarżonemu w wyroku nakazowym było zupełnie nieuzasadnione albowiem na skutek wniesienia sprzeciwu przez obrońcę oskarżonego od tego wyroku utracił on moc prawną, a Sąd Rejonowy rozstrzygający przedmiotową sprawę miał swobodę orzeczniczą w zakresie określenia wymiary kary, nieograniczoną w żaden sposób karą z wyroku nakazowego, o czym obrońca doskonale wiedział, decydując się na proces i prowadzenie rozprawy. Sąd Okręgowy podkreśla istotną wagę wyznaczonego okresu próby przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary. Wobec nadal istniejącego konfliktu finansowego między oskarżonym jako prezesem spółki (...) a spółką (...), wyznaczony czas próby winien powstrzymać podsądnego przed innymi, bezprawnymi działaniami. Dodatkowym środkiem hamującym jest orzeczony zakaz zbliżania i kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzonym H. M. na okres 3 lat. Podsumowując, orzeczona w zaskarżonym wyroku wobec X. W. (1) kara była sprawiedliwa i dostosowana do wagi i okoliczności popełnionych czynów.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyższy wniosek końcowy apelacji nie był skorelowany z treścią omówionego wyżej zarzutu. Nie było podstaw do dokonywania jakichkolwiek zmian w zaskarżonym wyroku albowiem orzeczenie o karze nie raziło surowością, a zgłoszony w tym zakresie zarzut apelacyjny okazał się całkowicie chybiony.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości (pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 maja 2026 r.).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy w całości była całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zgodnie z art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego ma on obowiązek ponieść koszty procesu. Koszty procesu zgodnie z art. 616 § 1 kpk obejmują m.in.: koszty sądowe na które składają się wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania oraz opłaty.

Mając na względzie powyżej przytoczone normy prawne, Sąd Okręgowy obciążył oskarżonego X. W. (1) kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze i z tego tytułu zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa 40 zł. Na kwotę tę składało się 20 zł jako ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym oraz 20 zł tytułem opłaty za uzyskanie w instancji odwoławczej informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, co wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Ponadto, w ramach kosztów sądowych, na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych została oskarżonemu wymierzona opłata za II instancję w kwocie 120 zł.

Nie stwierdzono przy tym żadnych okoliczności z art. 624 § 1 kpk przemawiających za zwolnieniem podsądnego od uiszczenia tych należności.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak