Wyrok z 15 maja 2026, sygn. I C 141/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas

po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa N. O.,

przeciwko L. Z. (1), M. Z. oraz małol. E. Z.,

o eksmisję,

przy udziale interwenienta ubocznego Gminy Ł.

1.  nakazuje pozwanym L. Z. (1), M. Z., małol. E. Z., opuszczenie i opróżnienie z rzeczy wraz z wszelkimi rzeczami prawa ich reprezentującymi lokal mieszkalny położony w Ł. przy (...),

2.  orzeka, że pozwanym L. Z. (1), M. Z., małol. E. Z., przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego i nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanych przez Gminę Ł. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego,

3.  nie obciąża pozwanych kosztami procesu.

Sygn. akt I C 141/25

UZASADNIENIE

Powódka N. O. wniosła pozew przeciwko pozwanym L. Z. (2), M. Z. i małoletniemu E. Z. o nakazanie pozwanym, aby opróżnili ze swoich rzeczy i zwierząt oraz opuścili lokal mieszkalny położony w miejscowości Ł. przy (...) oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych wraz z odsetkami od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 24 sierpnia 2022 roku otrzymała w darowiźnie od ojca J. P. spółdzielcze własnościowe prawo do mieszkania położonego przy (...) w Ł.. W mieszkaniu o powierzchni użytkowej 40,20 m ² składającym się z dwóch pokoi, łazienki z wc, kuchni i przedpokoju zamieszkuje jej siostra L. Z. (2) z mężem M. Z. i synem E.. Powódka podkreśliła, że pozwani nie regulują opłat czynszowych z tytułu użytkowania lokalu w następujących wysokościach: w okresie od sierpnia do grudnia 2022 roku w kwocie 1.954,55 zł, w okresie od stycznia do grudnia 2023 roku w kwocie 6.255,51 zł, w okresie od stycznia do grudnia 2024 roku w kwocie 7.572,72 zł. Wszelkie koszty utrzymania lokalu powódka ponosiła samodzielnie, w momencie złożenia pozwu był to koszt na łączną kwotę 15.782,89 zł. 27 sierpnia 2024 roku powódka wysłała listem poleconym w postaci wypowiedzenia umowy użyczenia i wezwania do zapłaty, osobno do każdego z pozwanych, ale żadne z nich nie zostało odebrane. Listy zostały zwrócone przez pocztę 12 września 2024 roku, następnie powódka wysłała widomość sms ze zdjęciem wezwania, które zostało odczytane 12 września 2024 roku. Powódka podniosła, że wg jej wiedzy pozwani posiadają mieszkanie w B. pod M., gdzie mogliby zamieszkać, czego jednak nie czynią. Pozwani nie chcą opuścić mieszkania ani nie regulują opłat.

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2025 roku pozwana L. Z. (1) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazała, że między nią a powódką nie zawarto nigdy umowy najmu ani innej umowy dotyczącej korzystania z lokalu. Podniosła, że nie można wypowiadać stosunku prawnego, który nie istnieje. Ponadto zgodnie z aktem notarialnym, w ramach którego powódka otrzymała mieszkanie w darowiźnie, ustanowiono prawo dożywocia na rzecz J. P.. Z aktu notarialnego wynika także, że obowiązkiem powódki jest ponoszenie kosztów utrzymania mieszkania do czasu śmierci ojca, zdaniem pozwanej powódka nie może żądać tego od niej ani innych członków. Powódka przyjęła darowiznę ze świadomością, że od 1981 roku pozwana stale zamieszkuje to mieszkanie z rodziną. Powódka nie interesuje się ojcem od lat, nie odwiedza go, nie pomaga mu, nie uczestniczy w jego leczeniu. Ojciec powódki i pozwanej choruje na raka, wymaga codziennej pomocy i opieki. Obowiązkami zajmuje się pozwana z mężem. Pozwana podkreśliła, że powódka lekceważy ojca, unika rozmów, nie odwiedza go w domu ani w szpitalach, a jej jedyną intencją jest chęć wynajęcia mieszkania, co w praktyce wiązałoby się z umieszczeniem ojca w zakładzie opiekuńczym. Działanie to jest sprzeczne z obowiązkami wynikającymi z umowy darowizny i dożywocia, a także z zasadami współżycia społecznego. Jeśli powódka wysyłała listy lub wiadomości sms, które nie dotarły, pozwana nie może ponieść za to odpowiedzialności. Nie zmienia to faktu, że obowiązkiem wynikającym z aktu notarialnego jest utrzymanie mieszkania i zapewnienie ojcu należytych warunków życia. Pozwana podniosła, że twierdzenia powódki, że stosunek pozwanej i jej męża wobec powódki jest rażąco niewłaściwy są całkowicie bezpodstawne, gdyż nie dochodziło z ich strony do konfliktów czy sytuacji, które mogłyby to potwierdzić. Powódka nie próbowała rozmawiać z pozwanymi ani nic wyjaśniać, a zarzuty sformułowała samodzielnie, kierując się wyłącznie chęcią osiągnięcia korzyści finansowych. Pozwana wyraziła gotowość do ponoszenia kosztów, a do tej pory nie miała możliwości regulowania opłat, gdyż powódka nie przekazała jej informacji ani dokumentów o faktycznej wysokości kosztów utrzymania mieszkania, wszelka korespondencja została przekazywana przez powódkę na jej adres domowy. Ponadto pozwana zadeklarowała, że jest gotowa do polubownego odkupienia mieszkania od powódki za kwotę jaką sama przekazała ojcu w związku z dokonaniem darowizny.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2026 roku do sprawy przystąpiła w charakterze interwenienta ubocznego Gmina Ł., reprezentowana przez adwokata. Na rozprawie z dnia 17 kwietnia 2026 roku pełnomocnik interwenienta ubocznego wniósł o orzeczenie o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego względem wszystkich pozwanych, gdyż pozwani mogą mieszkać w innym lokalu, a także dlatego, że obowiązek zapewnienia najmu socjalnego lokalu przez gminę nie dotyczy sytuacji, gdy lokal nie wchodzi w skład publicznego zasobu mieszkaniowego.

W piśmie z 21 kwietnia 2026 roku interwenient uboczny, reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie powództwa w całości w stosunku do pozwanych, ewentualnie w przypadku jego uwzględnienia – orzeczenie o braku uprawnienia wszystkich pozwanych do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu oraz o zasądzenie od powódki, ewentualnie od pozwanych, na rzecz interwenienta zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Wskazał, że nie doszło do wypowiedzenia łączącego strony stosunku prawnego w postaci użyczenia lokalu mieszkalnego, a zatem pozwani posiadają tytuł prawny do lokalu, a także że nie zachodzą przesłanki orzeczenia o uprawnieniu pozwanych do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, gdyż nieruchomość nie wchodzi w skład publicznego zasobu mieszkaniowego.

W uzasadnieniu wskazał, że powódka nie wykazała, by zaszły przesłanki do rozwiązania stosunku prawnego łączącego ją z pozwaną i członkami jej rodziny, a w konsekwencji by doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy. Zdaniem interwenienta powódka nie wykazała także zasadności żądania zapłaty odstępnego czy innych opłat eksploatacyjnych. Pozwani mają więc tytuł prawny do nieruchomości wynikający z umowy użyczenia. Z ostrożności procesowej interwenient wskazał, że brak jest uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu z pozwanymi. Ponadto zdaniem interwenienta biorąc pod uwagę treść zeznań pozwanej i okoliczności dotyczące przejścia własności nieruchomości na powódkę i obowiązki powódki wynikające z zawartej umowy z ojcem stron, żądanie eksmisji jawi się jako nadużycie prawa podmiotowego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka N. O. i pozwana L. Z. (1) są siostrami. Pozwany M. Z. jest mężem pozwanej, a pozwany małoletni E. Z. jest synem pozwanej L. Z. (1) i pozwanego M. Z..

bezsporne

Powódka N. O. na podstawie umowy darowizny zawartej przed notariuszem R. Z. w formie aktu notarialnego z dnia 24 sierpnia 2022 roku, zarejestrowanego w W.. A nr (...), nabyła od swojego ojca J. P. ograniczone prawo rzeczowe w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do (...) położonego w Ł. przy ul(...), wchodzącego do zasobów Spółdzielni (...) w T.. Powódka w zamian za przekazanie jej prawa do lokalu zapłaciła swojemu ojcu 50.000,00 zł.

bezsporne, por. wyjaśnienia pozwanej na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 roku w okresie od 00:01:47 do 00:07:27 – k. 66-66v, wyjaśnienia powódki na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 roku w okresie od 00:11:14 do 00:13:35 – k. 66v, ponadto dowody: kserokopia wypisu aktu notarialnego z dnia 24 sierpnia 2022 roku zawartego przed notariuszem R. Z., zarejestrowanego w W.. (...) nr (...) – k. 5-7

W przedmiotowym lokalu mieszkalnym od urodzenia zamieszkuje pozwana L. Z. (1), obecnie mieszkanie zajmuje wyłącznie z mężem i synem. Pozwani nigdy nie regulowali oraz aktualnie nie regulują opłat z tytułu użytkowania lokalu do Spółdzielni (...). Nie ponosili i nadal nie ponoszą innych opłat związanych z zamieszkiwaniem ww. lokalu. W okresie od sierpnia 2022 roku do grudnia 2024 roku powódka dokonała wpłat z tytułu użytkowania lokalu w łącznej kwocie 15.782,89 zł. Wcześniej opłaty ponosił ojciec stron.

bezsporne, ponadto dowód: kserokopia zaświadczenia – k. 8,

W dniu 27 sierpnia 2024 roku powódka wysłała listem poleconym do pozwanych wypowiedzenie umowy użyczenia i wezwanie do zapłaty, wskazując, że powodem wypowiedzenia jest brak uiszczania opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego. W piśmie powódka wyraziła gotowość zawarcia umowy najmu z pozwanymi. Przesyłki zostały zwrócone do nadawcy w dniu 12 września 2024 roku. Następnie powódka przesłała pozwanej w wiadomości sms zdjęcie wypowiedzenia umowy i wezwania do zapłaty, która to wiadomość została wyświetlona przez L. Z. (1) w dniu 12 września 2024 roku.

dowody: kserokopie pisma z dnia 26 sierpnia 2024 roku – k. 9,10, kserokopie potwierdzeń nadania przesyłek – k. 11, 12, zrzut ekranu – k. 13,

Pozwani nie figurują w rejestrach osób posiadających ważne orzeczenie o niepełnosprawności/stopniu niepełnosprawności, nie są zarejestrowani jako bezrobotni w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy w T.. Pozwani korzystają ze świadczeń finansowych Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł.. Pozwany M. Z. pobiera rentę socjalną.

dowody: informacja Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o niepełnosprawności w T. – k. 76, informacja Powiatowego Urzędu Pracy w T. – k. 79, informacja Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. – k. 81, informacja ZUS – k. 89,

Sąd zważył co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie zasługiwało na uwzględnienie.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił częściowo jako bezsporne stanowisko stron co do faktów ustalonych w wyniku informacyjnego wysłuchania, a także na podstawie stanowiących wiarygodne, bo wzajemnie skorelowane i spójne dowody z dokumentów – oryginałów dokumentów, wydruków, kopii dokumentów.

Powódka domagając się od pozwanych opuszczenia mieszkania powoływała się na swoje uprawnienia właścicielskie wynikające z art. 222 § 1 k.c., który stanowi, że właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Legitymowanym biernie jest natomiast osoba naruszająca prawo własności, która nie ma do tego uprawnień. Zgodnie z art. 251 k.c. do ochrony praw rzeczowych ograniczonych stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności.

Pozwana L. Z. (1) wskazywała, że w przedmiotowym lokalu, który należał do jej ojca, mieszka od urodzenia. Jej uprawnienia do zajmowania mieszkania wynikają z zawartej w formie konkludentnej nienazwanej umowy dotyczącej korzystania z lokalu, do której należałoby odpowiednio stosować przepisy dotyczące użyczenia.

Podstawy do zamieszkiwania pozwanej w nieruchomości należy doszukiwać się w obowiązkach wynikających ze stosunków rodzinnych. Zauważyć bowiem należy, że od samego początku swojego życia pozwana zamieszkiwała w lokalu, a zamieszkiwanie to wynikało z realizowania wobec niej obowiązku alimentacyjnego przez osoby posiadające do niego tytuł prawny.

Podstawę zajmowania przez pozwaną lokalu stanowiły więc stosunki rodzinne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnianiu uchwały z dnia 21 grudnia 2010 roku w sprawie III CZP 109/10 - odwołując się do zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego definicji lokatorów jako osób, które używają lokalu na podstawie umowy najmu lub innego tytułu prawnego niż własność - „uprawnienie członków rodziny do zamieszkiwania w lokalu na podstawie art. 28 ¹ k.r.o. oraz przepisów regulujących obowiązek alimentacyjny ma wprawdzie charakter pochodny, jednakże stanowi odrębny i samoistny tytuł prawny do korzystania z lokalu przez te osoby wobec tego prawa, które stanowi jego źródło. Funkcja ochronna przepisów ustawy o ochronie lokatorów powinna gwarantować przy tym prawo do zamieszkiwania osób bliskich tej osoby, której przysługuje tytuł prawny do lokalu zarówno w relacji do osób trzecich, jak i w stosunkach pomiędzy członkami rodziny, jeżeli korzystanie z mieszkania służy zaspokajaniu potrzeb rodziny w tym zakresie (...) Nie można przyjąć, że rozporządzenie prawem własności przez właściciela lokalu lub inne przyczyny przejścia własności lokalu na inną osobę powodują utratę przez członków rodziny ochrony przysługującej lokatorom”.

Pozwana zajmowała lokal jako dziecko osoby posiadającej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu realizującej wobec niej obowiązek alimentacyjny, stąd nie może być pozbawiona ochrony przewidzianej w ustawie tak jakby była osobą, która nigdy nie dysponowała tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. Nie zmienia tego faktu zbycie prawa do nieruchomości przez rodzica po wygaśnięciu obowiązku alimentacyjnego wobec pozwanej.

Wskazać należy, że pozwani nie nabyli prawa do nieruchomości nawet w udziale. Niewątpliwie więc nie wykazano, aby w związku z tym przysługiwał im tytuł prawny do zajmowania mieszkania, co oboje przyznali na rozprawie z dnia 11 lutego 2026 roku.

Wskazane fakty oraz ich ocena kwalifikuje sytuację pozwanych jako podstawę do zastosowania ochrony wynikającej z ustawy o ochronie praw lokatorów. Ustawa ta wprowadza pewne minimalne standardy ochrony, co nie wyklucza rozwiązań korzystniejszych dla lokatorów w innych ustawach.

W szczególności ww. ustawa w art. 11 ogranicza możliwość rozwiązywania umów do używania lokali. I tak w sytuacji gdy lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wprowadza wymóg pisemnego składania oświadczenia o wypowiedzeniu pod rygorem nieważności z określeniem przyczyny wypowiedzenia, a jeśli powodem jest zwłoka w zapłacie czynszu, wymaga powstania zwłoki za co najmniej trzy pełne okresy płatności, uprzedzenia w tych warunkach zalegania na piśmie, o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenie dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.

Obowiązek ten w stosunku do pozwanych nie musiał być zrealizowany albowiem pozwani nie byli uprawnieni do odpłatnego korzystania z lokalu – obowiązku tego nie można bowiem wywodzić w sytuacji gdy lokator – tak jak pozwani, nie opłacali odstępnego ani nawet kosztów związanych z korzystaniem z mediów – prądu, gazu, wody i kanalizacji, wywozu śmieci czy zapewniania opału.

W związku z powyższym pismo – wypowiedzenie umowy użyczenia i wezwanie do zapłaty ( dowód: kserokopie pisma z dnia 26 sierpnia 2024 roku – k. 9,10, kserokopie potwierdzeń nadania przesyłek – k. 11, 12, zrzut ekranu – k. 13) stanowiło wystarczającą podstawę do żądania od pozwanych wykonania obowiązku opuszczenia, opróżnienia i wydania nieruchomości. Przesyłki z pismem skierowane zostały do pozwanej oraz pozwanego M. Z. na prawidłowy ich adres zamieszkania, ponadto wobec niedoręczenia korespondencji drogą tradycyjną, powódka przesłała do pozwanej wiadomość sms zawierającą zdjęcie pisma. Zgodnie z art. 61 k.c. „Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (§2). W związku z tym wypowiedzenie umowy należy uznać za skuteczne, a pozwani utracili prawo do zajmowania przedmiotowego lokalu.

Zarówno L. Z. (1) jak i M. Z. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 roku przyznali, że prawo do lokalu im nie przysługuje, wnieśli o przyznanie prawa do lokalu socjalnego oraz wstrzymanie eksmisji do czasu jego uzyskania, potwierdzając, że powódka może domagać się eksmisji z przedmiotowego lokalu.

Pełnomocnik interwenienta ubocznego powołując się na powołując się na art. 14 ust. 7 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego, wskazywał, że nie zachodzą przesłanki orzeczenia o uprawnieniu pozwanych do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu. Podkreślał, że nieruchomość nie wchodzi w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, a zgodnie z ww. przepisem ust. 4 ustawy nie stosuje się do osób, które utraciły tytuł prawny do lokalu niewchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, z wyjątkiem osób, które były uprawnione do używania lokalu na podstawie stosunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią mieszkaniową albo z społeczną inicjatywą mieszkaniową. Natomiast w myśl ust. 4 tego artykułu Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu wobec: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, osoby niepełnosprawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 100, 173 i 240) lub ubezwłasnowolnionego oraz osoby sprawującej nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkałej, 3) obłożnie chorego, 4) emeryta lub rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) osoby posiadającej status bezrobotnego, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały - chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany lub ich sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Podkreślić jednak należy, że powyższe uregulowanie dotyczy tylko lokali niewchodzących do publicznego zasobu mieszkaniowego i tylko wówczas, gdy stosunek uprawniający do korzystania z lokalu powstał po dacie wejścia w życie ustawy wprowadzającej ten przepis ( art. 4 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz o zmianie niektórych ustaw )”. Nie budzi wątpliwości, że „art. 14 ust. 7 u.o.p.l, na który powołał się interwenient , został dodany - do ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - na mocy art. 1 ust. 13 lit. c ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2005, 69 626), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. (art. 6 ww. ustawy). Zgodnie z art. 4 przytoczonej ustawy zmieniającej, przepisów art. 3 ust. 1 oraz art. 14 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1 (ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733, ze zm.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do umów o używanie lokali mieszkalnych, zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z powyższym wyłączenie z art. 14 ust. 7 dotyczy tylko lokali niewchodzących do publicznego zasobu mieszkaniowego i tylko wówczas, gdy stosunek uprawniający do korzystania z lokalu powstał po dacie wejścia w życie ustawy wprowadzającej ten przepis (por. wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 25 października 2013 roku sygn. akt II Ca 919/13).

W niniejszej sprawie do konkludentnego zawarcia umowy dotyczącej korzystania z lokalu doszło w momencie urodzenia pozwanej, tj. w roku 1981, w związku z czym art. 14 ust. 7 u.o.p.l. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Bezsporne jest, ze pozwani nie posiadają lokalu, w którym mogliby zamieszkać. Pozwana zakwestionowała, aby przysługiwał jej tytuł prawny do lokalu położonego w B. pod M. ( por. wyjaśnienia pozwanych na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 roku w okresie od 00:18:22 do 00:18:44 – k. 67). Okoliczność ta w toku postępowania nie była kwestionowana. Dodać należy, że sytuacja finansowa pozwanych jest trudna, korzystają oni ze świadczeń finansowych Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł.. Pozwany M. Z. pobiera rentę socjalną, a pozwany E. Z. jest małoletni. W związku z czym obarczenie gminy obowiązkiem złożenia oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego jest uzasadnione (art. 14 ust 4 ww. ustawy).

Zdaniem sądu nie sposób również uznać by żądanie zgłoszone przez powódkę stanowiło nadużycie prawa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony można uznać obecnie pogląd, zgodnie z którym możliwość nieuwzględnienia roszczenia windykacyjnego na podstawie art. 5 k.c. może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych. Oddalenie powództwa na podstawie art. 5 k.c. oznacza bowiem pozbawienie właściciela ochrony przysługującego mu prawa własności, którego ochrona jest zasadą konstytucyjną (porównaj orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie II CRN 127/94, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie II CKN 151/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2000 r. w sprawie I CKN 440/98). Sąd Najwyższy trafnie stwierdził, że zasady współżycia społecznego chronią wprawdzie przed nadużyciem prawa, ale nie mogą tego prawa w ogóle unicestwić. W szczególności przy żądaniu eksmisji mogą one powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 1973 r. w sprawie III CRN 86/73).

Na mocy art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przywołany przepis, realizujący zasadę słuszności, stanowi wyjątek od ogólnej reguły obciążania stron kosztami procesu. W przedmiotowej sprawie Sąd nie obciążył pozwanych kosztami procesu, uwzględniając przede wszystkim sytuację materialną i osobistą pozwanych. Pozwana nie pracuje, dochód rodziny stanowi renta pozwanego oraz świadczenie 800+ otrzymywane na rzecz syna. Zasadnym więc było odstąpienie od obciążenia pozwanych kosztami postępowania.

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.