Postanowienie z 1 lutego 2017, sygn. XVIII K 27/17

POSTANOWIENIE

Dnia 1 lutego 2017 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie w Wydziale XVIII Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSO Alina Sobczak-Barańska

po rozpoznaniu na posiedzeniu

sprawy D. N. o czyn z art. 135 § 2 k.k.

z urzędu w przedmiocie wystąpienia do sądu wyższego rzędu o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi

na podstawie art. 36 k.p.k.

postanowił:

wystąpić do Sądu Apelacyjnego w Warszawie o przekazanie sprawy do rozpozna­nia Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.

UZASADNIENIE

Prokurator Prokuratury Rejonowej (...) w W. pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. wniósł o umorzenie postępowania przeciwko D. N. podejrzanemu o to, że w dniu 1 listopada 2015 r. w dotychczas nieustalonym miejscu posługując się pseudonimem „(...)”, publicznie za pośrednictwem Internetu znieważył aktualnie urzędującego Prezydenta RP A. D. poprzez użycie sformułować godzących w jego cześć w piśmie zatytułowanym „(...)”, zamieszczonym na stronie internetowej pod adresem: (...), tj. o czyn z art. 135 § 2 k.k. wobec stwierdzenia niepoczytalności podejrzanego, a co za tym idzie ustalenie, iż sprawca nie popełnił przestępstwa w myśl art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz o zastosowanie wobec D. N. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym.

Prokurator ustalił właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 36 k.p.k. sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę in­nemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, za­mieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego.

Zarazem w myśl art. 35 § 1 k.p.k. sąd bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu sądowi lub innemu organowi.

Przeprowadzone badanie właściwości doprowadziło do wniosku, że w myśl art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k. zw. z art. 32 § 1 pkt 1 k.p.k. Sąd Okręgowy w War­szawie jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy. Z wniosku o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego w trybie art. 324 § 1 k.p.k. wynika, że podejrzany dopuścił się zarzucanego mu czynu w dotychczas nieustalonym miejscu. Przy czym możliwość popełnienia czynu z art. 135 § 2 k.k. ujawniono w W. przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Jednakże w sprawie zachodzą przesłanki, by sąd właściwy do rozpoznania sprawy wystąpił do sądu wyższego rzędu o jej przekazanie innemu sądowi równorzędnemu – w tym przypadku Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.

Co prawda art. 36 k.p.k. wymienia tylko osoby, które należy wezwać na rozprawę, jednak Sąd pragnie podnieść, iż istnieje potencjalna możliwość wezwania na rozprawę D. N. ( art. 354 pkt 2 k.p.k.), który na stałe zamieszkuje w P. oraz biegłych sądowych wydających opinię psychiatryczno-psychologiczną, którzy praktykują również w P.. Bez znaczenia pozostaje okoliczność wyznaczenia obrońcy z urzędu, który ma kancelarię w W., gdyż nie ma przeszkód w wyznaczeniu nowego obrońcy z okręgu Sądu, w którym toczyć się będzie postępowanie.

Tzw. właściwość delegacyjna przewidziana w art. 36 k.p.k., jako odstępstwo od ogólnych zasad właściwości miejscowej, powinna być stosowana wtedy, gdy przemawiają za tym względy ekonomii procesowej i potrzeba efektywnego zmniejszenia społecznych kosztów wymiaru sprawiedliwości (postanowienie SN z dnia 20 września 1975r., III KO 23/75, OSNKW 1975/ 12/165). W ocenie Sądu względy ekonomii procesowej i potrzeba efektywnego zmniejszenia społecznych kosztów wymiaru sprawiedliwości przemawiają za rozpoznaniem przedmiotowej sprawy przez Sąd Okręgowy w Poznaniu. Nie bez znaczenia jest także stan zdrowia osoby podejrzanej- D. N., który ( jak się wydaje) nie powinien odbywać długich podróży.

Dlatego należało uznać, że względy ekonomiki procesowej przemawiają za przekaza­niem sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak na wstępie.