Wyrok z 16 lipca 2026, sygn. II Ka 395/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lipca 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSO Agata Kowalska

Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

po rozpoznaniu dnia 16 lipca 2026r.

sprawy R. J.

obwinionego z art. 92 a § 2 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

z dnia 14 kwietnia 2026r., sygn. akt II W 833/25

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 150 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 395/26

UZASADNIENIE

R. J. został obwiniony o to, że w dniu 1 listopada
2025 r. o godz. 13:39 w miejscowości Z. gm. L. woj. (...), jadąc jako kierujący pojazdem marki X. o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną w obszarze zabudowanym prędkość o 41 km/h, jadąc z prędkością 91 km/h przy dozwolonej prędkości 50 km/h, tj. o czyn z art. 92a § 2 kw

Sąd Rejonowy w Łukowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2026 r. w sprawie II W 833/25 uznał R. J. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 92a § 2 kw wymierzył mu karę 1000 zł grzywny oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz 100 zł tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając go w całości, podnosząc:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. w zw. z art. 410 k.p.k.
w zw. z art. 82 § 1 k.p.w. poprzez dokonanie wybiórczej oraz błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i uznanie, iż zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie, w sytuacji gdy obwiniony negował fakt przekroczenia prędkości oraz prawidłowość - miarodajność pomiaru, wskazując na jego konkretne okoliczności, nie sposób uznać na wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń w niniejszej
sprawie zeznania X. F. (2) w zakresie miarodajności pomiaru, niewystraczającym jawi się jedynie przesłuchanie świadków, niezbędna w tym zakresie jest wiedza specjalistyczna, niewystarczającym jawi się także przesłanie certyfikatu kalibracji urządzenia, bowiem pomiar dokonywany był laserowym miernikiem prędkości bez użycia statywu, wobec czego nie powinien być on dokonywany z odległości większej nić 300 m, aby pomiar był miarodajny, wiązka musi zostać skierowana na płaską tablicę rejestracyjną; w przypadku użytego urządzenia nie ma pewności, czy rzeczywiście trafia ona w to miejsce, pomiary tego rodzaju powinny być wykonywane przy wykorzystaniu statywu, stabilizacja jest bowiem kluczowa do odczytania poprawnego wyniku, wszelkie pomiary "z ręki" nie są bowiem dokładne, zwłaszcza przy większych odległościach, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i uznania przez Sąd, że R. J. w dniu 1 listopada 2025 r. o godz. 13:39 w miejscowości Z., gm. L. woj. (...), jadąc jako kierujący pojazdem marki X. o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną w obszarze zabudowanym prędkość o 41 km/h jadąc z prędkością 91 km/h, przy dozwolonej prędkości 50 km/h.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 39 § 2 k.p.w. poprzez bezpodstawne oddalenie przez Sąd wniosku dowodowego obwinionego o dopuszczenie dowodu z przedłożonej instrukcji obsługi urządzenia pomiarowego, w sytuacji gdy obwiniony przedłożył tłumaczenie instrukcji, jest ona powszechnie dostępna, zapisy w niej zawarte mają istotne znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanego pomiaru prędkości, co za tym idzie możliwości przypisania obwinionemu zarzucanego mu czynu.

III. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 39 § 1 k.p.w. w zw. art. 42 § 1 k.p.w. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niedopuszczenie przez Sąd dowodu z opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości, który to dowód ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, mając na uwadze przedstawione przez obwinionego okoliczności oraz pojawiające się wątpliwości co do prawidłowości pomiaru, bowiem biegły posiadający odpowiednią wiedzę specjalistyczną winien wypowiedzieć się czy pomiar prędkości pojazdu prowadzonego przez obwinionego został dokonany w sposób prawidłowy i miarodajny, zgodnie z instrukcją obsługi urządzenia, co mogło i w jaki sposób ewentualnie rzutować na prawidłowość przedmiotowego pomiaru, czy sytuacja taka zaistniała w analizowanej sprawie, czy urządzenie jakim dokonano pomiaru może wskazywać nieprawdziwe wyniki, jeśli tak, to w jakich okolicznościach i czy takie okoliczności występowały w analizowanym wypadku (w szczególności przy uwzględnieniu podnoszonych przez obwinionego okoliczności i nieprawidłowości).

Formułując takie zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu wykroczenia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola odwoławcza nie wykazała uchybień podniesionych przez skarżącego obrońcę, które wskazywałyby na nietrafność zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok ten zapadł z poszanowaniem przepisów proceduralnych, przy wyczerpującym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym, na podstawie którego właściwie ustalono stan faktyczny. Sąd Rejonowy uznając winę R. J. co do zarzucanego mu przez oskarżyciela publicznego czynu oparł się na całokształcie ujawnionych na rozprawie dowodów, dostrzegając zarówno te przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 7 kpk, mającego poprzez art. 8 kpw, zastosowanie także w postępowaniu w sprawach o wykroczenia należało
uznać go za bezzasadny. Sąd I instancji słusznie bowiem w konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym pochodzącym
ze źródeł nieosobowych o charakterze obiektywnym w postaci instrukcji
obsługi urządzenia pomiarowego, którym dokonano pomiaru prędkości pojazdu prowadzonego przez obwinionego, świadectwa jego legalizacji, jak również świadectwa kalibracji, uznał za wiarygodne korelujące z nimi zeznania funkcjonariusza Policji X. F. (1), nie nadając takiego waloru wyjaśnieniom obwinionego w tej części, w której nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zasadnie też przyjął, że wyjaśnienia te stanowią przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Należy podkreślić, że świadek X. F. (1) szczegółowo, rzeczowo i logicznie przedstawiła okoliczności zatrzymania obwinionego, wskazała kiedy i gdzie do niego doszło, precyzyjnie określiła z jakiej odległości dokonywała pomiaru prędkości pojazdu prowadzonego przez obwinionego, tj. 538 metrów oraz jakiego w tym celu użyła urządzenia - laserowego miernika prędkości (...). Przekaz ten pozostaje spójny również z treścią notatki urzędowej zawartej na k. 1 akt sprawy, sporządzonej przez nią w dniu inkryminowanego zajścia. Z uwagi na to, że świadek jest osobą obcą dla obwinionego, mającą z nim styczność tylko z racji wykonywania obowiązków służbowych, nie miała powodu, aby składać zeznania obciążające obwinionego, nieoddające rzeczywistego przebiegu zdarzenia. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzone dowody, w tym osobowe w postaci zeznań świadka X. F. (1) i wyjaśnień obwinionego, dochodząc do właściwych wniosków, w tym co do faktu prowadzenia przez obwinionego samochodu z prędkością 91 km/h, a więc i także prawidłowości dokonanego pomiaru, mającego miejsce w miejscowości Z. w dniu 1 listopada 2025 r. Twierdzenia skarżącego o prowadzeniu przez obwinionego pojazdu z prędkością do 50 km/h, mające na celu wykazanie błędności ww. rozumowania, wobec niepoparcia ich przekonującą argumentacją, były nieuzasadnione. Stanowią one próbę przeforsowania przedstawionego przez obrońcę stanowiska, wpisanego w przyjętą przez R. J. linię obrony, która nie znalazła odzwierciedlenia w wiarygodnych dowodach sprawy, bez należytego uwzględnienia okoliczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz
Policji prawidłowo dokonała pomiaru, sprawnym urządzeniem, dopuszczonym
do użytku, o czym świadczy świadectwo legalizacji (k. 2). Legalizacja jest ważna do 16 listopada 2026 r., zaś pomiaru dokonano 1 listopada 2025 r. Co istotne, pomiar dokonany został w taki sposób i w takich okolicznościach, przy panujących dobrych warunkach pogodowych, że nie ulega wątpliwości, że dotyczył on samochodu, którym kierował obwiniony. Z przeciwnego kierunku jak i przed nim nie jechał żaden pojazd, którego obecność mogłaby zafałszować wynik. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wbrew stanowisku skarżącego, fakt że pomiar prędkości został dokonany z odległości ponad 500 metrów. Obrońca odwołując się do bliżej nieokreślonych „ogólnodostępnych źródeł” stwierdził, że przedmiotowy pomiar został dokonany z „dużej” odległości, wykraczającej poza odległość dopuszczalną w ramach zasad prawidłowej obsługi i korzystania z urządzenia. Należy jednak przypomnieć, że w celu usunięcia wątpliwości w zakresie sprawności technicznej urządzenia i zgodności pomiaru z warunkami technicznymi Sąd meriti dopuścił dowody w postaci świadectwa kalibracji, jak też instrukcji obsługi urządzenia użytego do pomiaru. Z instrukcji tej wynika, że dopuszczalna odległość dokonywania pomiaru prędkości przy użyciu tegoż urządzenia pomiarowego wynosi 1000 metrów, a jednocześnie na podstawie jej treści nie sposób wywieść wniosku, że dla miarodajności pomiaru musi on być dokonywany jedynie przy pomocy statywu, a nie ręcznie, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się zaś do oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z instrukcji obsługi bliżej nieokreślonego urządzenia pomiarowego, podkreślić należy, że o dopuszczeniu określonego dowodu nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok SN z 20.08.2015 r., SNO 44/15, LEX nr 1771721). W związku z tym, że instrukcja obsługi przedłożona w toku postępowania przez obwinionego nie dotyczyła urządzenia, którym dokonano pomiaru w tej sprawie, a innego, pochodzącego z nieznanego źródła, niewiadomej daty produkcji, Sąd Rejonowy słusznie nie uwzględnił wniosku dowodowego zgłoszonego przez obrońcę obwinionego o dopuszczenie tego dowodu, albowiem nic nie wniesie do sprawy i będzie nieprzydatna do stwierdzenia warunków działania urządzenia użytego do pomiaru w tej sprawie.

Wbrew wskazaniom obrońcy nie było również w przedmiotowej sprawie podstaw, aby dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości celem ustalenia, czy pomiar został wykonany prawidłowo, jak też wskazania najbardziej prawdopodobnej prędkości z jaką mógł jechać obwiniony. Sam fakt, że R. J. kwestionował użyteczność zastosowanego urządzenia i prawidłowość wykonania pomiaru przez funkcjonariusza Policji dokonującego kontroli drogowej nie uzasadniał bowiem podjęcia przez Sąd I instancji takiej decyzji, podobnie zresztą jak przez Sąd II instancji. Podkreślenia wymaga, iż sąd zobowiązany jest skorzystać z pomocy biegłego, jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. W kontekście argumentacji apelującego należy zaznaczyć, że chodzi tu wyłącznie o wiadomości specjalne, nie zaś wątpliwości natury faktycznej wynikające z oceny subiektywnej, a przy tym - jak się okazało - nieznajdującej odzwierciedlenia w wiarygodnych dowodach zgromadzonych w sprawie. Urządzenie, jakim posłużyła się w dniu 1 listopada 2025 r. X. F. (1) kontrolując prędkość pojazdu prowadzonego przez obwinionego było homologowane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1081). Ocenie Sądu podlegała zatem kwestia prawidłowości działania tego urządzenia i prawidłowości wykonanego pomiaru, co nie wymagało wiadomości specjalnych, lecz dokonania oceny zeznań funkcjonariusza Policji, w tym również pod kątem zapisów instrukcji obsługi tego urządzenia i zasad jego działania. W świetle zeznań X. F. (1), a także wspomnianych wyżej dokumentów dotyczących użytego urządzenia, które przeprowadził Sąd I instancji, nie ma wątpliwości, że X. F. (1) wykonała pomiar prędkości samochodu prowadzonego przez R. J. w sposób prawidłowy. Konkludując, w świetle powyższego, twierdzenie apelującego, że pomiaru dokonano wadliwie, uznać należy za bezpodstawne.

Tym samym, skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych, prowadzących do przypisania obwinionemu sprawstwa i winy czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie.

Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, nie podzielając
argumentów zawartych w apelacji i nie stwierdzając zaistnienia jakiejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 104 § 1 kpw, podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Apelacja obrońcy obwinionego okazała się bezzasadna, zatem zgodnie
z art. 636 § 1 kpk, stosowanym poprzez odesłanie z art. 121 kpw, obwiniony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk. W stosunku do osoby obwinionego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie stwierdził.

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, a także § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Z tych względów Sąd Okręgowy, orzekł jak w wyroku.