Wyrok z 6 grudnia 2023, sygn. III Ca 119/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2023 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek

po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. J.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanej

od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2022 r.,

sygn. akt I C 1167/22

1.  oddala apelację

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia 6 grudnia 2023r. do dnia zapłaty.

SSO Leszek Dąbek

Sygn. akt III Ca 119/23

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 7 12 2022r. zasądził

od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej w W.

na rzez powoda M. J. kwotę 498 zł z ustawowymi odsetkami

za opóźnienie od dnia 16 05 2020r. do dnia zapłaty i orzekł o kosztach procesu.

W uzasadnieniu orzeczenia przywołał regulacje: art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 05 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U

Nr 124, poz. 1152) i art. 822 § 1 k.c. w związku z art. 436 § 2 k.c. i art. 415 k.c. Stwierdził, że w sprawie bezspornym jest, że „pozwana jako ubezpieczyciel sprawcy kolizji od odpowiedzialności cywilnej, ponosi odpowiedzialność

za zaistniałą s.” oraz że „powód wskutek zawartej umowy cesji nabył roszczenie o wypłatę odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zastępczego – art. 509 § 1 k.c.”. Ponadto poza sporem pozostawał również „uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego oraz że stawka rynkowa najmu takiego pojazdu wynosi 160 zł netto za każdy dzień”. Wskazał, że „pozwana zarzuciła jedynie, iż poszkodowana naruszenie obowiązku minimalizowania szkody, przez nieuzasadnioną odmowę skorzystania z korzystniejszej finansowo oferty wynajmu pojazdu, złożonej prze pozwaną, bez nieuzasadnionej przyczyny”.

Przywołał zaznania świadka, poszkodowanej B. C., że zgłoszenia szkody dokonywał telefoniczni jej mąż, którego w czasie rozmowy telefonicznie ubezpieczyciel wskazał powoda jako wynajmującego pojazdy zastępcze. Następnie ocenił, że z tej przyczyny pozwana nie może obecnie stawiać zarzutu, iż poszkodowana skorzystała z jego oferty i wobec nie kwestionowania „zastoso-wanej przez powoda” wysokości stawki najmu (160 zł za dzień wynajmu) i ilości dni najmu (26 dni) powództwo w świetle przywołanych powyżej regulacji prawnych „musiało być uznane w całości za zasadne” (łącznie szkoda wynosiła 5.116,80 zł a pozwana wypłaciła odszkodowanie w wysokości 2.320,67 zł).

O odsetkach za opóźnienie się pozwanej w zapłacie zasądzonego roszczenia głównego orzekał stosując regulację art. 481 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 14 ust 1 wskazanej na wstępie ustawy, a o kosztach procesu orzekał przy zastosowaniu regulacji art. 98 § 1 k.p.c.

Orzeczenie zaskarżyła pozwana (...) Spółka Akcyjnej w W., która wnosiła o jego zmianę przez oddalenie powództwa, zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu oraz zasą-dzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.

Zarzucała, że przy ferowaniu wyroku popełniono błąd w ustaleniach faktycznych „polegający na przyjęciu przez Sąd, iż pozwana wskazała poszkodowanemu,

w trakcie rozmowy dotyczącej szkodę, firmę powoda M. J. celem skorzystania z usługi najmu pojazdu zastępczego z OC sprawcy, podczas gdy powód po wynajęciu pojazdu zastępczego poszkodowanej zwrócił się do pozwa-nego o przedstawienie warunków najmu organizowanego za pośrednictwem pozwanego, co nie miałoby miejsca, gdyby pozwany autoryzował najem pojazdu zastępczego od powoda”.

Ponadto zarzucał, że naruszono wskazane w apelacji regulacje prawa proceso-wego - w sposób niej podany.

Powód M. J. wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie od po-zwanej na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję według norm przepisanych. postępowania,

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powoda przyjmując, że mają one źródło w łączących pozwaną ze sprawcą wypadku drogowego umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów

oraz w reżimie odpowiedzialności deliktowej za szkodę, a następnie prawidło rozpoznał sprawę.

Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia w przeważającej części dotyczą okoliczności bezspornych pomiędzy stronami, a w kwestionowanym w apelacji zakresie w istocie nie mają znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy (w kontekście zawartej poniżej oceny prawnej ustalenie przez Sąd Rejonowy, że pracownik pozwanej w czasie rozmowy telefonicznej z mężem poszkodowanej B. C. wskazał powoda jako podmiot współpracujący ze skarżącą nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy).

Z tych też względów Sąd odwoławczy we wskazanym zakresie przyjął

za własne ustalenia faktyczne Sąd pierwszej instancji (art. 387 § 2 ¹ pkt 1 k.p.c.).

Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego w swym zasadniczym zarysie jest także prawidłowa.

Ma ona oparcie w trafnie przywołanych i zastosowanych regulacjach prawnych i Sąd odwoławczy we wskazanej poniżej części ją podziela i przyjmuje za własną ( art. 387 § 2 ¹ pkt 2 k.p.c.).

Odpowiedzialność pozwanej za skutki przedmiotowego wypadku drogowego nie była negowana w toku postępowania.

Ma ona źródło w regulacji 415 k.c. w związku z art. 436 § 1 k.c. i postanowieniach umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów zawartej przez pozwaną ze sprawcą wypadków drogowego oraz w regulacji

art. 822 § 4 k.c. uprawniającej powoda do dochodzenia roszczeń bezpośrednio

od pozwanego zakładu ubezpieczeń.

Na zasadach ogólnych rodzi ona po stronie pozwanej obowiązek zapłaty poszkodowanemu w przedmiotowym wypadku drogowym odszkodowania za wynikłą w jego następstwie szkodę.

Jej zakres wyznacza regulacja art. 361 § 1 k.c. zgodnie z którą pozwana jest zobowiązana do zrekompensowania im szkody (w rozumieniu art. 361 § 2 k.c.), będącej normalnym następstwem zdarzenia, z których ona wynikła.

W granicach tych mieści się między innymi szkoda jaka powstała w majątku poszkodowanego w wyniku poniesionych przez niego kosztów wynajmu samochodu zastępczego.

Przywoływana przez pozwaną w apelacji okoliczność, że poszkodowana miała możliwość zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego ze wskazanym przez skarżącą wyjmującym tego rodzaju pojazdy, nie tylko wymagała wykazania przez nią w toku postępowania, że istniała możliwość zawarcia tego rodzaju umowy, ale również wykazania (art. 6 k.c.), że oferta ta była korzystniejsza

od umowy zawartej przez poszkodowaną z powodem.

To zaś wymagało udowodnienia, że oferta pozwanej była dla poszkodowanej korzystniejsza nie tylko ze względu na cenę wynajmu samochodu, ale również – co należy podkreślić - że inne postanowienia umowy, np. dotyczące rodzaju, wyposażenia i standardu samochodu, warunków ubezpieczenia, zużycia paliwa i ewentualnego limitu kilometrów, czy też sposobu i miejsca wydania samochodu w oraz jego zwrotu itd. były co najmniej tak samo korzystne.

Z tego obowiązku pozwana - wbrew dyrektywie zawartej w art. 6 k.c. – nie wywiązała się.

Z tej przyczyny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia, czy faktycznie w czasie rozmowy pracownika pozwanej z mężem poszkodowanej wskazano powoda jako podmiot współpracujący z pozwaną.

Z poczynionych i nie kwestionowanych przez skarżącą w toku postępowania ustaleń - w tym również w apelacji - wynika, że przyjęta w umowie dobowa stawka najmu (160 zł) mieściła się w granicach rynkowych stawek najmu bezgotówkowych pojazdów tej samej klasy, co uszkodzony samochód poszkodowanego.

Zakres powstałych w wyniku wypadku uszkodzeń samochodu doprowadził do likwidacji przez pozwaną szkody w postaci tzw. „szkody całkowitej”.

Dlatego poszkodowany po zakończeniu postępowania likwidacyjnego musiał mieć wystarczająco dużo czasu, aby zbyć pozostałości samochodu

oraz pozyskać nowy pojazd.

Biorąc to pod uwagę Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że okres 26 dni najmu samochodu zastępczego z uwagi na charakter tych czynności oraz realia rynku samochodowego należy uznać za uzasadniony, co zresztą nie było również kwestionowane przez skarżącą.

Powód skutecznie nabył dochodzone należności w drodze umowy cesji zawartej z poszkodowaną (art. 509 § 1 i k.c.).

W połączeniu z powyższym prowadziło to do jej oddalenia apelacji przy zastosowaniu regulacji zawartej w art. 505 ¹² § 3 k.p.c.

Reasumując zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego apelację jako bezzasadną oddalono na mocy regulacji art. 505 ¹² § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., biorąc pod uwagę, iż pozwana uległa w całości w tym postępowaniu i powinna zwrócić powodowi poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty zastępstwa procesowego.

SSO Leszek Dąbek