Wyrok z 7 maja 2026, sygn. XVII AmE 277/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia SO Anna Maria Kowalik
Protokolant –	St. sekr. sąd. Joanna Preizner - Offman

po rozpoznaniu 22 kwietnia 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej w C.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wznowienie postępowania w sprawie umorzenia świadectw pochodzenia

na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 20 września 2024 r. Nr (...).(...) (...)

1.  oddala odwołanie w całości;

2.  zasądza od (...) spółki akcyjnej w C. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sędzia SO Anna Maria Kowalik

Sygn. akt XVII AmE 277/24

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Pozwany, Prezes URE) decyzją z 20 września 2024 r., znak: (...).(...) (...) (PW – (...)) , na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) (dalej k.p.a.) w związku z art. 107 § 1, art. 145aa, art. 147 oraz art. 150 § 1 k.p.a. , po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wznowionego na wniosek z dnia 27 marca 2024 r. złożony przez (...) S.A. z siedzibą w C. (dalej powód, Spółka), odmówił uchylenia decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 11 marca 2011 r., znak: (...), w sprawie umorzenia (...) S.A. z siedzibą w C. (działającemu wówczas pod firmą (...) S.A.) świadectw pochodzenia energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł (...) S.A. z siedzibą w C., zaskarżając ją w całości i zarzucając dokonanie przez Prezesa URE błędnej wykładni treści postanowienia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 stycznia 2024 r. w sprawie C-220/23 polegającej na przyjęciu, iż postanowienie to nie ma wpływu na treść z dnia 11 marca 2011 r., znak, (...) w rozumieniu art. 145aa § 1 k.p.a. i tym samym nie stanowi podstawy do uchylenia tejże decyzji, podczas gdy postanowienie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 stycznia 2024 r. w sprawie C-220/23 odnosi się do całego systemu pomocy państwa wdrożonego przez krajowego ustawodawcę bez uprzedniego uzyskania decyzji końcowej Komisji Europejskiej tj. z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie zaś wyłącznie do możliwości nałożenia kary pieniężnej na podmiot zobowiązany za okres poprzedzający wydanie przez Komisje Europejską decyzji końcowej stwierdzającej zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.

Wskazując na powyższe, powód wniósł o:

1)  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Prezesa URE z 11 marca 2011 r., znak, (...);

2)  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3)  przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy.

Prezes URE w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jak też rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie, a na wypadek wyznaczenia posiedzenia przygotowawczego, zwolnienie na podstawie art. 205 ⁵ § 3 K.p.c. pozwanego od obowiązku stawienia się na posiedzenie przygotowawcze, gdyż z okoliczności sprawy wynika, że udział pełnomocnika pozwanego będzie wystarczający.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z 11 marca 2011 r., znak: (...), Prezesa URE umorzył (...) S.A. z siedzibą w C. (działającemu wówczas pod firmą (...) S.A.) świadectwo pochodzenia energii elektrycznej o nr (...) z odnawialnych źródeł energii w celu realizacji obowiązku, o którym stanowi art. 9a ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania Decyzji z dnia 11 marca 2011 r.) za rok 2010 w ilości 3092,000 MWh. Przedmiotowa decyzja została wydana na wniosek Spółki.

Dowód: wniosek k. 1-4 akt adm.

W dniu 11 stycznia 2024 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-220/23 wydał postanowienie w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na spółkę (...) sp. z o.o. z powodu nieprzestrzegania obowiązku w zakresie uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectwa pochodzenia, któremu to obowiązkowi podlega ona w ramach systemu wsparcia dla producentów energii elektrycznej wytworzonej w źródłach odnawialnych znajdujących się na terytorium Polski. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że artykuł 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wymierzeniu przedsiębiorstwu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku stanowiącego część środka pomocy państwa wprowadzonego w życie przed wydaniem przez Komisję decyzji końcowej, stwierdzającej zgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli dane naruszenie nastąpiło w okresie poprzedzającym wydanie tej decyzji.

Pismem z 27 marca 2024 r. Spółka wniosła do Prezesa URE o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa URE z 11 marca 2011 r., znak: (...), w sprawie umorzenia (...) S.A. z siedzibą w C. świadectw pochodzenia energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w celu realizacji obowiązku, o którym stanowi art. 9a ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania Decyzji z dnia 11 marca 2011 r.) za rok 2010.

Dowód: wniosek k. 11-12 akt adm.

Postanowieniem z 28 maja 2024 r., znak: (...).(...) (...) PW (...), Prezes URE wznowił postępowanie administracyjne celem zbadania, czy przywołane przez spółkę orzeczenie TSUE ma wpływ na treść decyzji pierwotnej.

Dowód: postanowienie k. 16-18 akt adm.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wznowieniowego, Prezes URE decyzją z 20 września 2024 r., znak: (...).(...) (...) (PW – (...)) odmówił uchylenia decyzji pierwotnej.

Dowód: decyzja k. 22-24 akt adm.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dowody, których wiarygodność i moc dowodowa nie budziły zastrzeżeń.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie jest niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie należy podkreślić, że jedną z podstawowych zasad prawa odnoszących się do decyzji administracyjnych jest ich trwałość. Wiąże się ona z konstytucyjnym poszanowaniem bezpieczeństwa prawnego, ochroną zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Reguła trwałości decyzji służy zatem realizacji istotnych wartości, jakimi są ochrona porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, zaufania do organów państwa i samego prawa, a przede wszystkim - ochrona praw nabytych ( zob. M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, Lublin 1999, s. 116). Wpływa na stabilizację skutków prawnych wynikających z decyzji i realizuje potrzebę zagwarantowania bezpieczeństwa sytuacji prawnej obywateli. W doktrynie podkreśla się, że ustawodawca wychodzi z uzasadnionego praktycznie założenia, że pomijanie w sferze normatywnej wszelkich skutków prawnych wadliwej decyzji może prowadzić do niekorzystnych następstw społeczno-ekonomicznych, i dlatego przewidział możliwość następczej akceptacji niektórych skutków wadliwej decyzji ( zob. M. Kamiński, Nieważność decyzji administracyjnej. Studium teoretyczne, Warszawa-Kraków 2006, s. 243, pow. wskazane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. P 46/13, opubl. Opublikowano: OTK-A 2015/5/62).

Jednakże trwałość decyzji administracyjnych nie ma charakteru bezwzględnego. Ustawodawca wprowadził pewne odstępstwa dopuszczające możliwość wzruszenia decyzji w postępowaniach nadzwyczajnych, którym jest również postępowanie zmierzające do wznowienia postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Stosownie zaś do przepisu art. 145aa k.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji. W takiej sytuacji skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Wspomniany przepis został przywołany przez Spółkę jako podstawa żądania wznowienia postępowania, które miało prowadzić do zmiany wcześniejszej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa. Przedmiotem Decyzji pierwotnej było umorzenie świadectw pochodzenia energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii elektrycznej w celu realizacji obowiązku, o którym stanowił art. 9a ust. 1 ustawy Prawo energetyczne za rok 2014 r. Świadectwa te stanowiły wyraz wsparcia dla wytwórców energii z odnawialnych źródeł, umożliwiających potwierdzenie pochodzenia energii oraz korzystanie z mechanizmów rynkowych wspierających produkcję energii zielonej, co znalazło potwierdzenie w decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 4944 final z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA. 37345 (2015/NN). W decyzji tej, chociaż Komisja Europejska uznała wskazany system za zgodny z rynkiem wewnętrznym, wyjaśniono jednocześnie, że jego wprowadzenie w życie w odniesieniu do okresu sprzed wydania decyzji jest sprzeczne z art. 108 ust. 3 TFUE.

Z uwagi na powyższe, odpowiadając na pytanie prejudycjalne, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2024 r. C-220/23 wskazał, że art. 4 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wymierzeniu przedsiębiorstwu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku stanowiącego część środka pomocy państwa wprowadzonego w życie przed wydaniem przez Komisję decyzji końcowej, stwierdzającej zgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli dane naruszenie nastąpiło w okresie poprzedzającym wydanie tej decyzji. Z orzeczenia tego strona wyprowadziła podstawę wznowienia postępowania i wzruszenia pierwotnej decyzji ostatecznej.

Powyższe wymagało oceny, czy orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji umorzeniowej, co ma miejsce wówczas, gdy w świetle orzeczenia TSUE winna zapaść decyzja o treści innej niż decyzja rzeczywiście wydana. Wznowienie postępowania oparte jest bowiem na elemencie związku orzeczenia TSUE z podstawą prawną rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną. Nie każde więc orzeczenie TSUE stanowi podstawę wznowienia, musi mieć ono bowiem wpływ na treść wydanej decyzji. Z takim wpływem mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy, od przyjętego w decyzji ostatecznej. Wadliwość ta ma być przy tym tego rodzaju, że uwzględnienie wykładni przedstawionej przez TSUE wymusiłoby wydanie odmiennego rozstrzygnięcia ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 301/21). Nie jest wystarczające stwierdzenie, że ostateczna decyzja została wydana na podstawie normy prawnej, która była przedmiotem orzeczenia TSUE, a konieczne jest stwierdzenie, że przyjęty w orzeczeniu TSUE sposób wykładni przepisów prawa unijnego wymusza rozstrzygnięcie odmienne od przyjętego w decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania jest przy tym dopuszczalne zarówno wówczas, gdy podstawą prawną wydania decyzji ostatecznej były przepisy prawa unijnego, jak i wówczas, gdy podstawę taką stanowiły przepisy prawa krajowego stanowiące implementację norm prawa unijnego ( tak P.M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX 2024, komentarz do art. 145aa, pkt 3, 6, 7).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, koniecznym było ustalenie, czy przyjęty w postanowieniu TSUE w sprawie C-220/23 sposób wykładni przepisów prawa unijnego wymusza rozstrzygnięcie odmienne od przyjętego w decyzji ostatecznej?

Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości zostało wydane w odpowiedzi na przedstawione pytanie dotyczące zgodności z prawem Unii kary pieniężnej wymierzonej przedsiębiorstwu, które nie wywiązało się w szczególności z obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia dla całości energii elektrycznej jaką sprzedało, który to obowiązek – zgodnie z decyzją końcową Komisja Europejskiej z dnia 2 sierpnia 2016 r. – bezspornie stanowi cześć tego samego systemu pomocy państwa (pkt 23 motywów postanowienia). Zakres udzielonej odpowiedzi został zatem ograniczony do problematyki systemu kar, który przewiduje kary pieniężne lub inne środki przymusu w celu zapewnienia wykonania przepisów krajowych uznanych za sprzeczne z prawem Unii, który należy tylko z tego powodu uznać za sprzeczny z tym prawem. Przywołane postanowienie TSUE dotyczy zatem wprost niedopuszczalności nakładania kary pieniężnej za okres poprzedzający wydanie przez Komisję Europejską decyzji końcowej stwierdzającej zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, a nie jak podnosi strona obowiązku nabywania i przedstawiania Prezesowi URE do umorzenia świadectw pochodzenia energii elektrycznej z OZE, o którym mowa w art. 9a ust. 1 i 9 (początkowo ust. 8) Prawa energetycznego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pierwotnej decyzji.

Reasumując, orzeczenie TSUE stanowiące podstawę skargi dla wznowienia postępowania dotyczyło wymierzenia przedsiębiorstwu energetycznemu kary pieniężnej, a nie realizacji obowiązku umarzania świadectw pochodzenia energii z OZE, co w konsekwencji doprowadziło organ do słusznej konstatacji o braku podstaw do wznowienia postępowania na podstawie wskazanej przez Spółkę. TSUE nie zakwestionował natomiast polskiego systemu świadectw pochodzenia, ani nie stwierdził jego nieważności.

Trybunał Sprawiedliwości jasno odniósł się do przepisów przewidujących kary pieniężne i środki przymusu, a więc przepisów o charakterze represyjnym, które nakładają określone obowiązki lub sankcje w celu wymuszenia przestrzegania prawa. Nie odniósł się do przepisów, które z działaniem strony wiązały formalne stwierdzenie przez organ określonej sytuacji prawnej. Tymczasem Decyzja pierwotna, której wzruszenia domaga się Spółka, została wydana na jej wniosek, a celem jej wydania była realizacja obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1 Prawa energetycznego (w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania) za 2014 r., poprzez umorzenie stosownych świadectw pochodzenia.

Bezsprzecznie zatem Decyzja pierwotna dotyczyła odrębnego postępowania administracyjnego, aniżeli postępowanie, na kanwie którego zapadło postanowienie TSUE z 11 stycznia 2024 r. w sprawie C-220/23. Podstawą wydania Decyzji pierwotnej był art. 9e ust. 13, 14 - 16 w zw. z art. 9a ust. 1 i art. 30 ust. 1 Prawa energetycznego, a więc była to inna podstawa, aniżeli podstawa decyzji dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej. Konsekwentnie, zasadnie organ posługując się dyrektywą wykładni wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. uznał, że postanowienie TSUE, na które powołuje się Spółka, nie ma wpływu na pierwotną decyzję w rozumieniu art. 145aa § 1 k.p.a.

Dodatkowo, na co słusznie zwrócił uwagę Prezes Urzędu, orzeczenie TSUE, które ma stanowić podstawę wznowienia postępowania, powinno być orzeczeniem precedensowym, w sposób nowatorski zmieniającym dotychczasową wykładnię prawa unijnego. Chodzi zatem o takie orzeczenie, które jako pierwsze wskazuje na konieczność innej wykładni, a tym samym zastosowania przepisu krajowego stanowiącego podstawę wydania decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Przyjęcie, że podstawę wznowienia postępowania w oparciu o ten przepis może stanowić każde orzeczenie TSUE, także to, z którego wynika już utrwalone stanowisko Trybunału co do wykładni norm prawa unijnego, odwołujące się do wcześniejszych, analogicznych już orzeczeń tego Trybunału, rzutujących na rozumienie prawa krajowego, pozostawałoby w sprzeczności z wyjątkowością tej podstawy wznowienia postępowania ( tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2024 r. sygn. akt I FSK 966/21, z dnia 4 listopada 2022 r. sygn. akt II FSK 898/22, z dnia 26 maja 2023 r. sygn. akt I FSK 168/23).

Dlatego należy każdorazowo badać czy przedstawiono nowe spojrzenie na problem prawny, wymagającym zharmonizowania rozstrzygnięcia podjętego w określonej sprawie z danym orzeczeniem TSUE. Natomiast sam Trybunał Sprawiedliwości w pkt 19 motywów analizowanego orzeczenia wskazał, że zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli w szczególności odpowiedź na pytanie prejudycjalne można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem. Przepis ten został zastosowany.

W analizowanym postanowieniu Trybunał Sprawiedliwości przypominał, że art. 108 ust. 3 TFUE wprowadza prewencyjną kontrolę planów nowej pomocy. Celem tak skonstruowanej prewencji jest to, aby w życie była wprowadzana jedynie pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym. Aby zrealizować ten cel, wprowadzenie w życie zgłoszonego planu pomocy jest odroczone do czasu usunięcia wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym w drodze końcowej decyzji Komisji ( wyrok z dnia 5 marca 2019 r., W. B., C-349/17, EU:C:2019:172, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo). Obowiązek zgłoszenia pomocy stanowi jeden z podstawowych elementów systemu kontroli ustanowionego traktatem FUE w dziedzinie pomocy państwa. W sytuacji, w której Komisja wydała decyzję końcową w przedmiocie pomocy, która została wprowadzona w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE stwierdzającą zgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 TFUE, decyzja ta nie skutkuje konwalidacją aktów wykonawczych, które były nieważne z tego powodu, że zostały wydane z naruszeniem zakazu wprowadzania w życie przewidzianego w tym art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie. ( wyrok z dnia 24 listopada 2020 r., F. D., C-445/19, EU:C:2020:952, pkt 21). Dlatego system kar, który przewiduje kary pieniężne lub inne środki przymusu w celu zapewnienia wykonania przepisów krajowych uznanych za sprzeczne z prawem Unii, należy tylko z tego powodu uznać za sprzeczny z tym prawem ( wyrok z dnia 11 września 2003 r., E., C-13/01, EU:C:2003:447, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).

Powyższe oznacza to, że postanowienie w sprawie C-220/23 nie miało charakteru precedensowego, gdyż jedynie powielało utrwalone stanowisko, co do skutków notyfikacji w przedmiocie pomocy w odniesieniu do wcześniejszych aktów prawa wewnętrznego, oraz ich wpływu na możliwość kara za nieprzestrzeganie tych przepisów.

Stwierdzając zatem brak podstaw do uchylenia decyzji pierwotnej na podstawie art. 145aa § 1 k.p.a. Prezes URE w sposób prawidłowy orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art.151 § 1 ust. 1 k.p.a.). Skoro bowiem nie stwierdzono w niniejszej sprawie istnienia przesłanek pozytywnych wznowienia postępowania z formalnego punktu widzenia należało odmówić wznowienia postępowania (co zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. nastąpiło po zbadaniu przyczyn wznowienia postępowania). Twierdzenie zaś jakoby organ winien wydać decyzję stwierdzającą, że decyzja pierwotna została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na upływ czasu, jaki minął od dnia jej wydania jest chybione. Założenie to całkowicie pomija bowiem dyspozycję art. 151 § 2 k.p.a., który znajduje zastosowanie wówczas, gdy zastosowaniu art. 151 § 1 k.p.a. stoi na przeszkodzie przepis art. 146 § 1 k.p.a., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Mając na uwadze, przytoczone powyżej argumenty, Sąd uznał, że decyzja jest prawidłowa, a zatem odwołanie powinno podlegać oddaleniu na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023, poz. 1931 t.j.).

Sędzia SO Anna Maria Kowalik