Wyrok z 15 czerwca 2026, sygn. II Ka 450/25

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 450/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 1094/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

S. A. i S. G.

Biegły na podstawie przeprowadzonych badań produktów w postaci okularów przeciwsłonecznych, przedstawionych na zdjęciach dołączonych do akt sprawy, stwierdził, że oznaczenia znajdujące się na tych okularach odpowiadają graficznym znakom towarowym Unii Europejskiej: (...) oraz (...), a także krajowemu słownemu znakowi towarowemu (...).(...). Ponadto wskazał, że powyżej wskazane znaki towarowe są zarejestrowane i prawnie chronione, a ich właścicielem jest (...) S.p.A. z siedzibą w V. (P.). Z akt sprawy wynika, że znaki towarowe zostały użyte na badanych produktach bez zgody uprawnionego podmiotu, co oznacza, że doszło do naruszenia prawa wyłącznego wynikającego z rejestracji tychże znaków. Biegły podkreślił, że oznaczenia te podlegają ochronie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaś w wyniku porównania badanych produktów z oryginalnymi wyrobami oraz dokumentacją rejestracyjną znaków towarowych stwierdził, że oznaczenia umieszczone na przedmiotowych okularach przeciwsłonecznych stanowią podrobione znaki towarowe w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 305 ust. 2 ustawy Prawa własności przemysłowej. W ocenie biegłego badane okulary przeciwsłoneczne nie pochodzą od uprawnionego właściciela znaków towarowych, a świadczą o tym w szczególności następujące cechy: nieprawidłowa forma logotypu na soczewkach, w tym użycie czcionki odmiennej od stosowanej w oryginalnych produktach oraz niezgodnej z przedstawioną w dokumentach rejestracyjnych znaków towarowych, nieprawidłowy kształt elementów dekoracyjnych, zastosowanie naklejek, etui oraz tekturowych ulotek, które nie występują w oryginalnych wyrobach marki (...) F., ogólna jakość wykonania nieodpowiadająca standardom producenta. Dodatkowo biegły podniósł, że potwierdzeniem nieoryginalnego charakteru badanych produktów są wnioski pełnomocnika (...) S.p.A. z siedzibą w V. (P.), w tym wniosek z dnia 30 września 2023 r. (k. 1-2), które wskazują na brak pochodzenia towarów od uprawnionego podmiotu. Zdaniem opiniującego dokumenty te mają istotne znaczenie dowodowe dla potwierdzenia faktu podrobienia. W świetle powyższego U. W. (2) jednoznacznie stwierdził, że znaki umieszczone na oferowanych do sprzedaży i sprzedanych produktach wskazanych w akcie oskarżenia stanowią podrobione znaki towarowe, a ich użycie niewątpliwie narusza prawo własności intelektualnej, w szczególności prawo do wyłącznego używania znaków towarowych przysługujące (...) S.p.A. z siedzibą w V. (P.).

opinia biegłego U. W. (1) z zakresu własności przemysłowej i intelektualnej

980-996

2.

S. A. i S. G.

Biegły po ponownej analizie materiału dowodowego oraz treści zgłoszonych przez obrońców oskarżonych zastrzeżeń podtrzymał w całej rozciągłości wnioski zawarte w uprzedniej opinii. Zarzuty obrony nie wykazały błędów metodologicznych, ani merytorycznych, a w znacznej części opierały się na błędnym założeniu, że sporządzenie opinii z zakresu znaków towarowych oraz oceny oznaczeń na towarach wymaga każdorazowo fizycznego badania przedmiotu. Aczkolwiek – jak wskazał biegły – założenie takie nie znajduje potwierdzenia, ani w praktyce opiniodawczej w sprawach dotyczących naruszeń praw własności przemysłowej, ani w metodyce badawczej stosowanej w tego rodzaju analizach. Podstawowym przedmiotem opinii w niniejszej sprawie była analiza oznaczeń umieszczonych na okularach przeciwsłonecznych oznaczonych napisem (...) oraz ich porównanie z oznaczeniami stanowiącymi zarejestrowane znaki towarowe. W tym miejscu biegły podniósł, iż badanie takie polega na analizie identyczności lub podobieństwa oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej oraz znaczeniowej, zaś w celu przeprowadzenia takiej analizy nie jest konieczne badanie fizyczne produktu – jeżeli oznaczenie jest czytelne i możliwe do identyfikacji w materiale fotograficznym. Zdaniem U. W. (1) materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy taki był. Zatem w omawianym przypadku dokumentacja fotograficzna była w pełni wystarczająca do dokonania analizy specjalistycznej, dotyczącej użycia oznaczenia identycznego lub podobnego do zarejestrowanego znaku towarowego. Zaś kwestie dotyczące szczegółowej oceny technologii wykonania elementów okularów, materiałów, mikrostruktury grawerunku czy parametrów materiałowych nie odnosiły się do zasadniczego przedmiotu opinii. Zagadnienia te mogą mieć znaczenie pomocnicze przy fizycznym badaniu produktu, jednak nie stanowią warunku koniecznego do ustalenia faktu użycia oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego. W tym kontekście analiza znaków towarowych opierała się przede wszystkim na ocenie oznaczenia jako takiego, a nie na technologicznej analizie produktu. Ponadto biegły wskazał, iż próba przeniesienia przez obronę ciężaru opinii z zakresu własności przemysłowej na poziom badań materiałowych lub laboratoryjnych stanowi nieuprawnione rozszerzenie zakresu badania i nie ma znaczenia dla ustalenia identyczności lub podobieństwa oznaczeń. Biegły również podkreślił, iż jego rolą jest dokonanie analizy w granicach materiału dowodowego przekazanego mu przez Sąd, przy czym ograniczenia wynikające z zakresu tego materiału zostały w opinii wyraźnie wskazane. Nie stanowią one jednak podstawy do podważania wniosków opinii, ani jej wartości dowodowej. Ponadto dodał, że jego opinia nie jest oparta na przypuszczeniach, lecz na analizie oznaczeń znajdujących się na okularach przeciwsłonecznych przedstawionych w materiale dowodowym oraz na porównaniu tych oznaczeń z zarejestrowanymi znakami towarowymi. Analiza ta została przeprowadzona zgodnie z jego wiedzą specjalistyczną oraz zasadami stosowanymi w badaniach dotyczących naruszeń praw własności przemysłowej. Przedstawione przez obrońców oskarżonych argumenty polemiczne nie podważają wniosków opinii, lecz odnoszą się głównie do ograniczeń materiału dowodowego oraz do zagadnień pozostających poza zakresem przedmiotowym opinii. W świetle przeprowadzonej analizy opiniujący uzupełniająco podniósł, że oznaczenia umieszczone na okularach przeciwsłonecznych przedstawionych w materiale dowodowym są identyczne lub w wysokim stopniu podobne do zarejestrowanych znaków towarowych (...), a ich użycie w obrocie handlowym może wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia towaru oraz sugerować związek z uprawnionym producentem.

opinia uzupełniająca biegłego U. W. (1) z zakresu własności przemysłowej i intelektualnej

1036-1045

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---

---

---

---

---

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

opinie biegłego U. W. (1) z zakresu własności przemysłowej i intelektualnej

W toku postępowania odwoławczego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu własności przemysłowej, uznając, że dla prawidłowego rozpoznania wniesionych przez obrońców oskarżonych apelacji niezbędne jest uzyskanie wiadomości specjalistycznych. Biegły w sposób wyczerpujący i rzeczowy odniósł się do okoliczności podniesionych przez Sąd, a następnie też do pytań zgłoszonych przez obrońców oskarżonych – wydając opinię uzupełniającą. W uznaniu Sądu obie opinie stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy, bowiem są one sporządzone przez profesjonalistę, a więc nie budzą wątpliwości co do autentyczności. Opinie zostały sporządzone zgodnie z posiadaną przez biegłego wiedzą specjalistyczną i zawierają logiczne uzasadnienia przedstawionych wniosków. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, czy też zastosowanej przez biegłego metodologii oraz stwierdził, że opinie te spełniają wymogi o jakich mowa w art. 200 kpk i jako takie w pełni zasługują na uwzględnienie.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---

---

---

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW I WNIOSKÓW

Lp.

Zarzuty apelacji r. pr. R. Ł.

1

1. bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 kpk, prowadzącej do nieważności postępowania, tj. obrazę przepisów prawa procesowego z art. 17 § 1 pkt 10 kpk, polegającą na wszczęciu i prowadzeniu postępowania karnego, pomimo braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej;

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a)  art. 424 § 1 kpk, polegającą na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych kwestii mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - braku jakiegokolwiek stanowiska Sądu odnośnie podniesionych przez obrońców zarzutu, braku dowodu na okoliczność, że mamy do czynienia z podrobionymi okularami oraz niemożliwości stwierdzenia czy oferowane okulary były oznaczone podrobionym oznaczeniem, gdy zasady logiki oraz doświadczenie życiowego wskazują na brak możliwości określenia tych okoliczności na podstawie zdjęć ofertowych, a ponadto okoliczności, z powodów których Sąd przypisał oskarżonym sprawstwo czynu oraz winę w żaden sposób nie uzasadniają jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie odniósł się do prezentowanego przez obrońców stanowiska w zakresie popełnienia czynu;

b)  art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 kpk wyrażającą się w ustaleniu okoliczności faktycznych polegającą na wybiórczej, niekorzystnej dla oskarżonych i dowolnej ocenie zgromadzonego materiału sprawy, tj. istnienie posługiwania się podrobionym znakiem towarowym, okoliczności przyczynienia się i pomocnictwa oskarżonego S. G.- bez umotywowania takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku;

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku:

a)  poprzez niezasadne ustalenie na podstawie bliżej nieokreślonych faktów i dowodów, że został złożony prawidłowy wniosek o ściganie przez podmiot wskazany w akcie oskarżenia co doprowadziło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej;

b)  poprzez niezasadne ustalenie na podstawie bliżej nieokreślonych faktów i dowodów, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów, gdy materiał dowodowy w tym w szczególności brak jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że mamy do czynienia z okularami podrobionymi co doprowadziło do uznania sprawstwa i winny oskarżonych;

c)  poprzez niezasadne ustalenie na podstawie bliżej nieokreślonych faktów i dowodów faktu pomocnictwa oskarżonego S. G. jedynie na podstawie domniemywań Sądu I Instancji uporczywości działań sprawców co doprowadziło do uznania sprawstwa i winny oskarżonego bez żadnego materiału dowodowego;

d)  poprzez zmianę osoby prawnej pokrzywdzonego w wyroku z (...) S.A. na (...) S.P.A. co zdaniem obrońcy prowadzi nawet do wyjścia przez Sąd I Instancji poza granice oskarżenia co doprowadziło do uznania sprawstwa i winny oskarżonych oraz zasądzenia naprawienia szkody na podmiot niewystępujący w akcie oskarżenia;

e)  poprzez niezasadne ustalenie poprawności pełnomocnictwa oskarżyciela posiłkowego na podstawie orzeczenia, które nie mogło zapaść i jest nieznane przepisom kodeksu postępowania karnego - wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach II Kz 147/24 co doprowadziło do uznania sprawstwa i winny oskarżonego bez prawidłowego wniosku o ściganie złożonego przez uprawniony organ pokrzywdzonego;

f)  poprzez dowolne ustalenie wartości wysokości naprawienia szkody gdy Sąd w uzasadnieniu wprost wskazuje cytuje „kwestia wysokości szkody poniesionej przez pokrzywdzonego wymaga dodatkowego ustalenia które powinno być czynione na gruncie procesu cywilnego”;

g)  poprzez pominiecie dowodów zgłoszonych przez obrońców oskarżonych z opinii z prawa obcego co doprowadziło do błędnego i dowolnego ustalenia przez Sąd I instancji istnienia prawidłowego wniosku o ściganie w aktach sprawy.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonych nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś – zdaniem Sądu Odwoławczego – Sąd Rejonowy nie naruszył żadnych ze wskazanych przez skarżącego, w petitum środka odwoławczego, przepisów prawnych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie sposób było uznać zarzutu apelacji dot. bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 kpk. Kwestia skuteczności wniosku o ściganie była już przedmiotem oceny Sądu Okręgowego i została szczegółowo omówiona w postanowieniu z dnia 22 maja 2024 r. w sprawie o sygn. akt II Kz 147/24. Zaś obrońca oskarżonych nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę uprzednio zajętego stanowiska. W ocenie Sądu II instancji niewątpliwie wniosek o ściganie został złożony przez podmiot należycie umocowany do działania w imieniu pokrzywdzonej Spółki (...) S.p.A. z siedzibą w V. (P.). Jak wynika z akt sprawy adw. S. Z. już na etapie postępowania przygotowawczego przedłożył dokumenty potwierdzające tą okoliczność, w tym odpis dwujęzycznego pełnomocnictwa ogólnego i odpis z rejestru przedsiębiorców wraz z tłumaczeniem na język polski. Dokumenty te zostały uwierzytelnione zgodnie z art. 89 kpk w zw. z art. 88 kpc i art. 89 kpc przez adw. S. Z.. Jednakże mimo to został on zobowiązany do wykazania oryginału pełnomocnictwa szczególnego – co definitywnie wykluczyło wszelkie ewentualne wątpliwości dotyczące zakresu umocowania w/w. Ponadto z rejestru pokrzywdzonej Spółki (...) S.p.A. z siedzibą w V. (P.) jednoznacznie wynika, iż adw. S. Z. uprawniony jest do reprezentowania w/w spółki w sprawach związanych z ochroną jej praw majątkowych i własności intelektualnej, w tym do podejmowania czynności przed organami ścigania i wymiarem sprawiedliwości, a także do ustanawiania adwokatów czy doradców. Wobec czego mógł on ustanowić siebie, jako pełnomocnika w sprawie, a następnie mógł w imieniu spółki złożyć wniosek o ściganie. Co więcej, treść pełnomocnictw zgromadzonych w aktach sprawy nie pozostawia żadnych wątpliwości również co do woli pokrzywdzonej spółki doprowadzenia do ścigania i skazania sprawców przestępstw naruszających przysługujące jej prawa. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że postępowanie toczyło się pomimo braku wymaganego wniosku o ściganie, a tym samym nie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 9 kpk. Należy też podkreślić, że zmiana opisu czynu dokonana przez Sąd I instancji stanowiła wyeliminowanie błędnego omyłkowego oznaczenia podmiotu w akcie oskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że już od momentu złożenia wniosku w dniu 30 września 2022 roku pokrzywdzonym podmiotem była Spółka (...) S.p.A. z siedzibą w V..

Nie można również podzielić następnego z zarzutów apelacji obrońcy oskarżonych, a mianowicie dot. obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w art. 424 § 1 kpk. Wprawdzie nie jest ono dość mocno rozbudowane, jednak okoliczność ta pozostaje naturalną konsekwencją nieskomplikowanego stanu faktycznego oraz ograniczonego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż przepisy postępowania karnego nie wymagają od Sądu sporządzenia obszernych wywodów, lecz przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w takim zakresie, ażeby możliwa była kontrola instancyjna i w omawianym przypadku wymóg ten został spełniony. Uzasadnienie Sądu I instancji pozwala na prześledzenie toku rozumowania prowadzącego do wydanego rozstrzygnięcia, wskazuje dowody uznane za wiarygodne oraz te, którym Sąd Rejonowy odmówił takiego waloru. Ponadto Sąd meriti jasno i rzetelnie wyjaśnił podstawę prawną wyroku. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie Sądu Rejonowego – choć zwięzłe – w pełni spełnia kryteria określone w art. 424 § 1 kpk. Należy też wskazać, że rozważając postawienie zarzutu obrazy art. 424 § 1 lub 2, gdy uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie spełnia wskazanych tam warunków, należy zauważyć, że w art. 438 pkt 2 chodzi o naruszenie prawa procesowego, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Jednak sam fakt wadliwie sporządzonego uzasadnienia wyroku nie ma takiego wpływu, ponieważ uzasadnienie jest sporządzane już po jego wydaniu.

Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy, mając na względzie zarzuty podniesione w apelacjach obrońców oskarżonych oraz potrzebę wszechstronnego wyjaśnienia niniejszej sprawy, uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu własności przemysłowej i intelektualnej, a następnie z opinii uzupełniającej w/w, które to opinie potwierdziły prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Rejonowy. Należy podkreślić, że rolą Sądu jest dążenie do ustalenia prawy materialnej, a temu właśnie służyły czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego. W sprawie zaś nie mieliśmy do czynienia z procesem kontradyktoryjnym. Stwierdzić należy, że nie doszło też do naruszenia art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez Sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź że argumentacja zaprezentowana przez Sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Elementami, które decydują o zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów są m.in.: ujawnienie w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy zgodnie z regułami wskazanymi w art. 2 § 2 kpk, rozważenie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, argumentacja wyczerpująca i logiczna, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zawarta w uzasadnieniu orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2025 roku, sygn. akt II ZOW 2/25). Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, ażeby o przypisaniu oskarżonym sprawstwa decydowały domniemania, lecz zostało poparte to konkretnymi faktami. Odnosząc się wprost do pomocnictwa oskarżonego S. G. wskazać należy, iż kluczowe znaczenie miała kwestia, że konto na portalu Allegro o nicku „kkamil1988” za pośrednictwem, którego S. A. oferowała i wprowadzała do obrotu towar w postaci okularów przeciwsłonecznych – rzekomych (...) – należało do niego. Ponadto z kontem tym powiązany był nr telefonu oskarżonego, a co więcej jego nr rachunku bankowego, na który miały wpływać płatności za przedmiotowe okulary. Brak jest przy tym w aktach sprawy informacji, że z konta tego korzystała – bez wiedzy oskarżonego – inna nieustalona osoba. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości też, że podejmowane przez niego działania były umyślne – gdyż udzielił on oskarżonej dostępu do swojego konta na portalu Allegro, czym ułatwił S. A. ofertowanie i wprowadzenie do obrotu okularów przeciwsłonecznych oznaczonych podrobionymi znakami towarowymi (...). Powyższe, wzajemnie się uzupełniające okoliczności, a przy tym tworzące spójny materiał dowodowy, pozwoliły na przypisanie odpowiedzialności S. G..

Zaś jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., II AKa 171/15/0). Zatem nie sposób zaaprobować też ostatniego zarzutu apelacji, który w istocie stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego oraz jest konsekwencją wyżej już omówionych zarzutów apelacji. Skarżący nie wykazał bowiem, żeby Sąd meriti poczynił ustalenia sprzeczne z treścią zgromadzonego materiału dowodowego lub wyprowadził z niego wnioski pozostające w sprzeczności z zasadami logiki czy też doświadczenia życiowego. Przedstawiona w apelacji argumentacja obrońcy sprowadzała się do zaprezentowania własnej – korzystnej dla oskarżonych – interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż Sąd I instancji dowolnie ustalił wysokość wartości naprawienia szkody. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych w tym zakresie są ogólne i nie zostały rozwinięte w uzasadnieniu środka odwoławczego. Niewątpliwie ilość sprzedanych i oferowanych do sprzedania przedmiotów w odniesieniu do jednostkowej wartości okularów wskazanych przez pokrzywdzoną spółkę miała zasadniczy wpływ na wysokość zasądzonego naprawienia szkody, przy uwzględnieniu również, że tego typu czynu niosą za sobą osłabienie renomy znaku towarowego. Jednocześnie biegły w wydanej opinii wskazał, że powinna w zakresie naprawienia szkody obowiązywać zasada pełnej kompensacji szkody uwzględniająca również tzw. szkodę wizerunkową, co wynika z orzecznictwa SN i TSUE.

W realiach niniejszej sprawy – zdaniem Sądu II instancji – przeprowadzenie dowodu z opinii prawa obcego byłoby bezcelowe, albowiem kwestia skuteczności wniosku o ściganie została dostatecznie wyjaśniona na podstawie zgromadzonych dokumentów w aktach sprawy przez Sąd Rejonowy.

Konkludując stwierdzić należy, że argumentacja obrońcy oskarżonych nie znalazła oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a stanowiła jedynie polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, tym samym nie uzasadnia ingerencji Sądu Odwoławczego w zaskarżony wyrok. We wniesionym środku odwoławczym brak było zarzutu dotyczącego niewspółmierności pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego nie zaistniały także przesłanki z art. 440 kpk które uprawniałyby do ingerencji w tą cześć wyroku. Dlatego też, przy wyczerpującym wywodzie Sądu Rejowego w części dotyczącej kary, odstąpiono od zupełnie abstrakcyjnego omawiania tej kwestii w niniejszych rozważaniach, podzielając w tym względzie stanowisko proceduralne Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17 (Legalis Numer 1728581).

Na marginesie wskazać należy, że powyższe odnosi się również do apelacji obrońcy oskarżonych – r. pr. O. S., gdyż w/w podniósł tożsame zarzuty i argumentację w złożonym środku odwoławczym.

Wniosek

1. na podstawie art. 17 § 1 kpk o umorzenie postępowania, bądź uniewinnienie obojga oskarżonych;

2. na podstawie art. 427 § 1 kpk i art. 437 § 2 kpk o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

niezasadność zarzutów spowodowała niezasadność wniosków (powołana podstawa umorzenie jest nieprecyzyjna)

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

---

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 1094/23 – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

zarzuty apelacji okazały się bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

---

Zwięźle o powodach zmiany

---

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

---

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---

4.1.

---

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

---

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

---

---

6.  KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

z uwagi na nieuwzględnienie obydwu apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonej S. A. kwotę 1.408,12 złotych oraz od oskarżonego S. G. kwotę 1.108,12 złotych tytułem kosztów sądowych ( częściowe koszty wydania opinii przez biegłego) za postępowanie odwoławcze, zaś zwolnił ich od pozostałych wydatków, przejmując je w tej części na rachunek Skarbu Państwa

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonych – r. pr. R. Ł.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonych – r. pr. O. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana