Wyrok z 16 lipca 2026, sygn. II Ka 435/26

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 435/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

.  1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 grudnia 2025 r. w sprawie II K 399/25

.  1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

.  1.3. Granice zaskarżenia

.  1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

.  1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

.  1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

.  2.1. Ustalenie faktów

.  2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

.  2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

.  2.2. Ocena dowodów

.  2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

.  2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. (II a) naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k. w zw. z
art. 410 k.p.k. poprzez swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego co w konsekwencji doprowadziło do skazania obojga oskarżonych, podczas gdy dokonana z prawidłowym uwzględnieniem art. 7 k.p.k. analiza materiału dowodowego winna prowadzić do wyroku uniewinniającego i niezasadności aktu oskarżenia

2. (II b) art. 423 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegająca na niesporządzeniu uzasadnienia orzeczenia, co uniemożliwiło poznanie motywów decyzji sądu o skazaniu oskarżonych, tym samym uzyskanie koniecznej wiedzy o danych określonych w art. 424 § 1 i 2 kpk i poddanie wyroku kontroli merytorycznej i stanowi naruszenie prawa do obrony oskarżonych,

3. (II c) błędne ustalenia faktyczne, przez przyjęcie, że oskarżeni popełnili zarzucane im aktem oskarżenia przestępstwa, w sytuacji gdy Sąd I instancji nie podaje ani jednego dowodu na podstawie którego poczynił jakiekolwiek ustalenia faktyczne.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty obrony okazały się niezasadne. Odnosząc się do kwestii, która stała się przedmiotem przeważającej części wniesionej apelacji, a mianowicie braku sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku, należy wskazać, że jakkolwiek Sąd Rejonowy z przyczyn obiektywnych nie sporządził uzasadnienia wyroku, tak przedmiotowy brak, zdaniem Sądu Okręgowego, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, a równocześnie nie stwarza podstawy do przeprowadzenia na nowo w całości przewodu przed sądem pierwszej instancji i nie może być przyczyną skutkującą koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2019r., IV KS 39/19, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2024 r., V KS/23/24). Zgodnie z art. 455a kpk nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie, będące wobec tego wyroku czynnością następczą, nie spełnia wymogów określonych w art. 424 kpk. Brak uzasadnienia sam w sobie nie świadczy też o tym, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone nierzetelnie. Obrońca nie wskazał jednocześnie okoliczności, które świadczyłyby o konieczności powtórzenia wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie pierwszej instancji. Sąd odwoławczy był więc w takim układzie procesowym zobligowany do przeprowadzenia kontroli odwoławczej w granicach zaskarżenia i stawianych przez skarżącego zarzutów, co wynika wprost z art. 433 § 1 kpk., przy czym wskazane w tym artykule wypadki obligujące do rozpatrzenia z urzędu sprawy w szerszym zakresie, w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły.

Sąd Okręgowy dysponował całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyjaśnieniami oskarżonych, zeznaniami świadków i dowodami z dokumentów, pozwalającymi zweryfikować trafność zaskarżonego wyroku. W wyniku tej kontroli nie stwierdził uchybień, w szczególności tych podnoszonych przez obrońcę oskarżonych, które implikowałyby konieczność wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego bądź kasatoryjnego. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona w sposób zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, nie sposób więc stwierdzić, aby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 7 kpk. W wyniku tej oceny prawidłowo ustalono stan faktyczny. Nie można zatem zgodzić się z autorem apelacji, że wskutek braku uzasadnienia pierwszoinstancyjnego doszło do naruszenia wyartykułowanych przez niego przepisów proceduralnych, w tym prawa do obrony oskarżonego, mającego swe źródło w treści art. 6 kpk. Z treści apelacji wynika, że obrońca, choć napotkał pewne trudności w konstruowaniu zarzutów z uwagi na brak pisemnych motywów do wydanego orzeczenia, tak nie sprawiły one, że nie miał możliwości ich sformułowania. W ramach wniesionej apelacji zakwestionował bowiem ocenę zgromadzonego materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, a także poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne. Nie wskazał jednak na czym uchybienia proceduralne Sądu I instancji miałyby polegać i jaki był ich wpływ na treść wydanego orzeczenia. Skarżący obrońca miał możliwość wglądu do akt sprawy, zapoznania się z zeznaniami świadków, dokumentacją tam zawartą i odniesienia się do sposobu procedowania sądu orzekającego, w tym dokonanej oceny dowodów. W złożonej apelacji sformułował natomiast lakoniczne, ogólne zarzuty, bez żadnego ich uzasadnienia, nie podając dlaczego zgromadzonego dowody należało ocenić odmiennie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa do obrony należy podkreślić, że w toku postępowania oskarżeni posiadali profesjonalnego obrońcę, który reprezentował ich interesy. Oskarżeni, jak i obrońca mieli możliwość uczestniczenia w procesie i z tego prawa skorzystali, biorąc udział w rozprawie głównej. Obrońca wykazał się aktywnością w toku prowadzonego postępowania dowodowego, zadając pytania przesłuchiwanym w sprawie świadkom. Tym samym znana była im treść dowodów osobowych z fazy sądowej, a z tą, która została utrwalona procesowo na wcześniejszym etapie postępowania mogli się zapoznać wnosząc o udostępnienie im akt sprawy w każdym momencie, a więc również po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, a przed złożeniem apelacji. Nadto wyrazili swoje końcowe stanowisko w sprawie, wnioskując o uniewinnienie. C. B. i F. B., jak i ich obrońca nie wnosili również o uzupełnienie przewodu sądowego i nie domagali się przeprowadzenia dodatkowych czynności przed zamknięciem przewodu sądowego Należy podkreślić, że oskarżeni, jak też ich obrońca, mimo że przysługiwały im prawa do składania wniosków dowodowych, a także uczestniczenia w publikacji wyroku, z takich praw nie skorzystali, pozbawiając się tym samym możliwości inicjatywy dowodowej, a także zapoznania się z ustnymi motywami zapadłego wyroku. Z tych też powodów nie może być mowy o naruszeniu art. 6 kpk w przedmiotowej sprawie.

Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie podziela stanowiska obrońcy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do dowolnej oceny materiału dowodowego, a także błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w efekcie niesłusznego przypisania oskarżonym winy i sprawstwa czynu ujętego w zaskarżonym wyroku, wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 kk w zb. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk. Fakt popełnienia przez oskarżonych przypisanego im czynu wynika bowiem z zeznań E. E., J. D. (1), P. B., C. T. oraz Ś. O., a także dowodów z dokumentów, wymienionych we wniesionym przez prokuratora akcie oskarżenia, w szczególności zestawienia operacji bankowych (k. 6-9), które korelują ze sobą nawzajem, tworząc spójny obraz okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonym czynu. Z ich treści bowiem można wywieść, że C. B. zajmując się pokrzywdzonym jako jego opiekunka w GOPS w B., działając wspólnie i w porozumieniu z byłym mężem F. B. skłonili pokrzywdzonego do wypłacenia z jego rachunku bankowego kwoty 20 000 zł i przekazania im tych pieniędzy, jak również do wyrobienia karty bankomatowej, przy pomocy której systematycznie wypłacali środki pieniężne z tegoż rachunku bankowego, a także płacili za zakupy, obciążając też konto w niektórych przypadkach prowizjami. Czynili tak wykorzystując niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania, wynikającą z jego niepełnosprawności, wyrażającą się w naiwności i ograniczonej świadomości tego co wokół niego się dzieje, wprowadzając go tym samym w błąd co do rzeczywistych motywów takiego ich postępowania. Stan psychiczny K. D. i jego brak zdolności do oceny przedsiębranego działania wynika zarówno z zeznań świadków (J. D. (1), C. T., Ś. O., E. E.), jak też opinii wydanej w sprawie przez biegłą psycholog, która w całości zasługuje na obdarzenie jej wiarą. Biegła stwierdziła u pokrzywdzonego głębokie zmiany organiczne w Ośrodkowym Układzie Nerwowym i związane z tym znaczne zaburzenia umiejętności spostrzegania, koncentracji uwagi oraz pamięci świeżej. Zaopiniowała, że pokrzywdzony nie rozumie kierowanych do niego pytań, ma problemy z wysłowieniem się. Jest łatwowierny i podatny na sugestie (k.68-71). Okoliczności te znalazły potwierdzenie na rozprawie, na której był obecny K. D., w trakcie próby odebrania od niego zeznań. Sposób funkcjonowania pokrzywdzonego potwierdzili też świadkowie J. D. (1), C. T., Ś. O. i E. E.. W zeznaniach świadków nie sposób dostrzec cech konfabulacji, czy celowego przedstawiania okoliczności wydarzeń w sposób niezgodny z rzeczywistością. Nie podawali oni okoliczności, o których im nie było wiadomo, co potwierdza, iż nie dążyli do bezpodstawnego obciążenia oskarżonych, a w konkluzji wskazuje na słuszność decyzji o obdarzeniu ich depozycji przymiotem wiarygodności. Z kolei z uwagi na to, że wyjaśnienia oskarżonych w tej części, w której kwestionowali swe sprawstwo pozostawały sprzeczne z tymże wiarygodnym materiałem dowodowym, a nadto z zasadami logicznego rozumowania, jak również wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, słusznie pozbawiono ich w tej części wiary. Nie sposób bowiem uznać, że na utrzymanie miesięczne podopiecznego i posiadanych przez niego kotów potrzeba było tyle środków pieniężnych ile wskazano w opisie przypisanego im czynu. Zaznaczenia też wymaga, że jak wynika z dołączonego do akt sprawy wyciągu z rachunku bankowego, wypłaty w kwotach po 2000 złotych były dokonywane niemalże codziennie, aż do wyczerpania środków znajdujących się na koncie bankowym. Przeczy to twierdzeniom oskarżonych, aby pieniądze te były przeznaczane na potrzeby pokrzywdzonego i wskazuje w sposób jednoznaczny na działanie oskarżonych w celu przywłaszczenia tych środków. Podkreślić trzeba również, że z pierwszych wyjaśnień złożonych w sprawie przez C. B. (w których przyznała się do popełnienia przestępstwa) wynika wprost, że dysponowała zarówno kartą bankomatową, numerem PIN, jak też dowodem osobistym pokrzywdzonego. Przyznała, że wypłacała pieniądze z konta K. D., po 2 000 złotych, gdyż taki był dzienny limit wypłat, wykorzystując je na własne potrzeby – ubrania, paliwo, zakupy, naprawę samochodu (k.21v). Wyjaśnienia oskarżonej na kolejnych etapach postępowania ewoluowały, tłumaczyła ona wypłaty gotówki potrzebami pokrzywdzonego, utrzymaniem kotów, sugerowała też, że bliżej nieokreślone osoby odwiedzały K. D. i mogły pożyczać od niego pieniądze lub je zabierać. Te wyjaśnienia, w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak też zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, są niewiarygodne. Są one zmienne, niespójne i zdaniem Sądu odwoławczego, stanowią przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Wskazują na to także zeznania J. D. (1), która opisała zachowanie oskarżonej i jej męża po ujawnieniu przez nią i jej męża wypłaty środków pieniężnych z konta pokrzywdzonego. Wskazała ona, że tłumaczenia C. B. były zmienne, towarzyszyło im nerwowe zachowanie. Podobnie zachowywał się F. B., przemilczając kierowane do niego pytania o powody wypłaty pieniędzy, jak też tłumacząc m.in., że zakupił pokrzywdzonemu węgiel, w sytuacji, gdy świadek nie stwierdziła, aby był on na posesji K. D.. Z kolei świadek Ś. O. – pracownik socjalny, podała, że C. B. tłumaczyła jej, że być może ktoś pożyczył pieniądze od pokrzywdzonego. F. B. w trakcie tej rozmowy dzwonił do oskarżonej i tłumaczył jej co ma robić. Wszystkie te okoliczności wskazują na to, że Sąd Rejonowy słusznie odmówił wiary wersji prezentowanej przez oskarżonych. Prawidłowo też przyjął, że po tym, jak C. B. dowiedziała się o kwocie zdeponowanej na rachunku bankowym pokrzywdzonego (co sama przyznała), wraz z F. B. postanowili pozbawić K. D. tych środków pieniężnych i przywłaszczyć je, przeznaczając na własne potrzeby. W tym celu, wykorzystując niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania i wprowadzając go w błąd co do swoich motywów udali się z nim do placówki banku, skłonili do wypłacenia kwoty 20 000 złotych i przekazania im tych pieniędzy, jak też do wyrobienia karty bankomatowej, którą od niego przejęli, aby następnie, pokonując elektroniczne zabezpieczenia dokonywać wypłat gotówki, płacić za zakupy i obciążać konto prowizjami. Wina umyśla oskarżonych nie budzi wątpliwości Sądu. Towarzyszył im zamiar bezpośredni, kierunkowy. Zdaniem Sądu Okręgowego udowodniono też działanie obojga oskarżonych wspólnie i w porozumieniu. Działali oni, jak uprzednio zaznaczono, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie udali się z pokrzywdzonym do banku, wyłudzając od niego kwotę 20 000 złotych oraz przejmując kartę do bankomatu w celu dokonywania wypłat środków pieniężnych z rachunku bankowego pokrzywdzonego. Chociaż do dokonywania wypłat przyznała się jedynie C. B., to F. B. obejmował swoją świadomością całość przestępczego działania, a korzystając z tych pieniędzy był współsprawcą dokonywanego „na raty” przestępstwa. Świadczy o tym również jego późniejsze zachowanie, pokrętne tłumaczenia, że pieniądze pokrzywdzonego przeznaczył na zakup węgla do ogrzewania jego domu, naprawy dachu, itp.

Za prawidłową uznać należy kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonym. C. B. i F. B. niewątpliwie wykorzystali stan psychiczny pokrzywdzonego i jego brak zdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Wykorzystując jego naiwność, łatwowierność, wprowadzili go w błąd co do motywów wypłaty gotówki z jego konta, jak też wyrobienia i przekazania im karty bankomatowej, w ten sposób wyłudzili należące do niego pieniądze, zaś dokonując wypłat przy użyciu tej karty, pokonując elektroniczne zabezpieczenia, dokonywali kradzieży środków pieniężnych, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w warunkach art. 12 § 1 kk.

Wobec powyższego uznanie Sądu Rejonowego o wypełnieniu przez oskarżonych znamion przypisanego im czynu należało uznać za prawidłowe, toteż nie było podstaw do uznania zasadności podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który w zasadzie opierał się jedynie na braku wskazania dowodów, które Sąd przyjął za podstawę orzeczenia. Konstruując w ten sposób zarzut, przy braku wykazania wpływu na treść orzeczenia, skarżący nie mógł liczyć na to, że zostanie on uwzględniony.

Kary wymierzone oskarżonym są, zdaniem Sądu odwoławczego, adekwatne do stopnia winy sprawców, jak też stopnia społecznej szkodliwości czynu, które są znaczne. Oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sposób zaplanowany. Wykorzystali ułomności psychiczne starszego, schorowanego człowieka, nad którym C. B. miała sprawować opiekę. Kwota przywłaszczonych przez nich pieniędzy jest znaczna. Brak jest okoliczności, które w tej sprawie przemawiałyby na korzyść sprawców. Z uwagi na dyspozycję przepisu art. 57b kk, który miał zastosowanie w tej sprawie, Sąd zobligowany był wymierzyć oskarżonym kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Takie też kary, w minimalnym możliwym wymiarze, zostały orzeczone wobec oskarżonych. Z tych względów nie sposób uznać, aby były one rażąco surowe. Nie ma więc podstaw do ingerowania w ich wymiar w postępowaniu odwoławczym.

Wniosek

o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

ewentualnie

o uniewinnienie oskarżonych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność wywiedzionych przez obrońcę zarzutów skutkowała niezasadnością wniosków, z którymi wystąpił.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

.  5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

.  1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 grudnia 2025 r. w sprawie II K 399/25 – w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonych okazała się niezasadna. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w skarżonym orzeczeniu uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

.  5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

.  1.

Przedmiot i zakres zmiany

. 

Zwięźle o powodach zmiany

.  5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

.  5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

.  5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

.  5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonych C. B. i F. B.:

- na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. D. (2) po 420 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu związanych z udziałem jej pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118),

- na rzecz Skarbu Państwa po 310 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana