Wyrok z 9 października 2024, sygn. XVII AmE 256/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 09 października 2024 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia SO Małgorzata Wiliński
Protokolant:	sekr. sąd. Dominika Zajdowska

po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania S. G.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 28 marca 2023 r. znak (...)

I.  oddala odwołanie;

II.  zasądza od S. G. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

SSO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 256/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 09 października 2024 r.

Decyzją z 28 marca 2023 r. Nr (...) (...): (...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej jako: ,, Prezes URE, pozwany”), na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 tj., dalej jako: „k.p.a.”) i art. 116 § 1, 2 i 4 oraz w związku z art. 108 § 1 i art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 t.j.) w związku z art. 30 ust. 1 i art. 56 ust. 7a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz.479, t.j.) w wyniku przeprowadzonego postępowania, wszczętego z urzędu orzekł o solidarnej odpowiedzialności S. G. (dalej jako: „ powód”), tj. Prezesa Zarządu spółki (...) Sp. z o. o. (dalej jako: „ Spółka”) za następujące należności:

1.  za zaległą karę pieniężną wymierzoną Spółce (...) Sp. z o. o. decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 20 stycznia 2020 r. nr: (...) w wysokości 10 000 zł. (słownie: dziesięć tysięcy złotych);

2.  za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej wskazanej w pkt 1 naliczane od dnia 17 marca 2020 r. do dnia wydania niniejszej decyzji w kwocie: 3 191 zł. (słownie: trzy tysiące sto dziewięćdziesiąt jeden złotych).

(decyzja Prezesa URE z dnia 28 marca 2032 r. k. 5-7v akt)

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. G.. Powód nie podał zakresu zaskarżenia ani nie przytoczył zarzutów. Uzasadnił, m.in. iż był prezesem i współwłaścicielem spółki (...) Sp. z o. o. do 26 kwietnia 2021 r.

(odwołanie z 12 kwietnia 2023 r. k. 9 akt)

Pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. odwołujący sprecyzował, iż wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji z 28 marca 2023 r.

(odwołanie z 4 grudnia 2023 r. k. 16 akt)

Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(odpowiedź Prezesa URE na odwołanie z dnia 8 marca 2024 r. k. 25-29 akt sąd.)

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sad Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Prezes URE decyzją z dnia 20 stycznia 2020 r. wymierzył (...) Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł.

(decyzja Prezesa URE z dnia 20 stycznia 2020 r. k. 1-3v akt adm.)

Na skutek domniemania doręczenia decyzja stała się prawomocna. Do dnia 29 marca 2021 r. spółka nie dokonała wpłaty na poczet nałożonej kary, a następnie skierowano do niej upomnienie z 9 czerwca 2021 r. 16 marca 2022 r. został wystawiony na Spółkę tytuł wykonawczy, a 25 kwietnia 2022 r. przekazano go do windykacji.

(Pismo prezesa URE z 2 lipca 2020 r. k. 5 akt adm., pismo Naczelnika US z dnia 29 marca 2021 r. k. 6 akt adm., upomnienie k. 20 akt adm. tytuł wykonawczy k. 25-26 akt adm., pismo z 25 kwietnia 2022 r. k. 29 akt adm. )

Po podjęciu czynności na podstawie tytułu wykonawczego (...) z dnia 16 marca 2022 r. obejmującego ww. zaległość spółki 14 grudnia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku spółki, z uwagi na bezskuteczność egzekucji na skutek braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

(postanowienie z 14 grudnia 2022 r. k. 30 akt. adm.)

Prezes URE ustalił, iż Uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia 2 stycznia 2003 r. S. G. został powołany do zarządu spółki i objął funkcję prezesa zarządu. Informacja o powyższym została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 01 marca 2004 r.

(okoliczność bezsporna, uchwała zgromadzenia wspólników z 2 stycznia 2003 r. k. 64 akt adm., postanowienie z 1 marca 2004 r. k. 117 akt adm.)

Pismem z 26 kwietnia 2021 r. S. G. złożył rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w Spółce. Postanowieniem z 10 czerwca 2021 r. dane zostały wykreślone z rejestru.

(okoliczność bezsporna, rezygnacja z 26 kwietnia 2021 r. k. 737 akt adm., postanowienie z 10 czerwca 2021 r., k. 152 akt adm.).

Zawiadomieniem z dnia 17 lutego 2023 r. Prezes URE wszczął z urzędu postępowania administracyjne w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności powoda należności wynikających z decyzji z dnia 20 stycznia 2020 r. solidarnie ze spółką. Prezes URE zawiadomił powoda, że w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. zawiadomienia oczekuje ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień powoda. Jednocześnie zawiadomił powoda, iż w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy pozwalający na podjęcie decyzji. Pouczył również, iż ma prawo do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zawiadomienie doręczono powodowi w dniu 27 lutego 2023 r.

(zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 27 lutego 2023 r. k. 160-163v akt adm.)

28 lutego 2023 r. powód wniósł o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień do 31 marca 2023 r. oraz o uchylenie kary, twierdząc o utracie płynności finansowej.

(pismo z dnia 28 lutego 2023 r. k. 164, 170 akt adm.)

Prezes URE wydał zaskarżoną decyzję w dniu 28 marca 2023 r.

(decyzja Prezesa URE z dnia 28 marca 2023 r. k. 187-190v akt adm.)

Powyższy stan faktyczny, który nie był sporny pomiędzy stronami Sąd oparł ustalenia na ustaleniach będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji i dokumentach zebranych w sprawie. Nie były one kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 176 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, kary pieniężne, o których mowa w art. 168 oraz w art. 172, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Natomiast w myśl art. 2 par. 1 pkt. 1 ) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r., egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , dalej jako o.p.

W dziale III Ordynacji podatkowej, ogólne zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określają przepisy art. 107 - 109. Stosownie do treści art. 107 § 1 o.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale 15 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie.

Art. 107 § 2 o.p., stanowi, iż jeżeli dalsze przepisy ordynacji podatkowej nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za:

1.  podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2.  odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3.  niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek;

4.  koszty postępowania egzekucyjnego.

Wspomnieć należy, iż o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1 o.p.).

Ponadto, zgodnie z art. 116 § 1 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1.  nie wykazał, że:

a.  we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub

w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2022 r. poz. 243 i 326) albo

zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

b.  niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

2.  nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zaś art. 116 § 2 o.p. stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Przepisy o odpowiedzialności członka zarządu stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji (art. 116 § 4 o.p.).

W świetle powyższych regulacji należy przyjąć, że w art. 116 o.p. zawarto przesłanki pozytywne odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe sp. z o. o., których wykazanie stanowi obowiązek organu podatkowego tj. pełnienie obowiązków członka zarządu (tu Prezesa Zarządu spółki) w czasie kiedy upływał termin do spłaty zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność (w całości bądź w części) egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony, ww. przepis zawiera przesłanki negatywne, których zaistnienie zwalnia członka zarządu od odpowiedzialności. Do tych przesłanek zalicza się wykazanie, że w odpowiednim czasie został zgłoszony wniosek o upadłość spółki, czy zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne bądź czy wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy lub czy wskazał mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazać należy, iż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, Legalis nr 1625266).

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż materiał dowodowy niniejszej sprawy potwierdza zaistnienie przesłanek pozytywnych, zaś nie wskazuje na wystąpienie przesłanek wykluczających odpowiedzialność solidarną powoda jako członka zarządu ze spółką.

Z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego ( odpis pełny KRS spółki na dzień 28 grudnia 2022 r. k. 32-37 akt adm.) wyraźnie wynika, iż powód był jedynym członkiem zarządu spółki (jej Prezesem), zarówno w dacie wydania w dniu 20 stycznia 2020 r. decyzji przez Prezesa URE o wymierzeniu kary pieniężnej spółce jak i w terminie płatności ww. kary, który upłynął w dniu 16 marca 2020 r., a nawet później tym Prezesem Zarządu pozostawał. W związku z powyższym, należało przyjąć, że powód był członkiem zarządu spółki w dacie wymagalności kwoty kary pieniężnej wymierzonej spółce przez Prezesa URE.

Z kolei egzekucja z majątku spółki okazała się, zdaniem Sądu, bezskuteczna. W powyższym kontekście zasadne jest powołanie się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r. o sygn. III FSK 1571/22, w którym to Sąd stwierdził, że przesłanka bezskuteczności egzekucji (na gruncie przepisów ordynacji podatkowej) jest rozumiana jako brak możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego w toku wszczętej i przeprowadzonej przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki. W tym miejscu należy powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że znajduje to potwierdzenie w wykładni językowej art. 116 § 1 OrdPU, z którego nie wynikają żadne wymogi co do formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji stwierdza się na podstawie okoliczności wynikających z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok SN z 6 czerwca 2013 r., II UK 329/12). Stwierdzenie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, może nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, obejmującego zaległości podatkowe podatnika, a postępowanie egzekucyjne winno być prowadzone w stosunku do całego majątku spółki, jej wszystkich aktywów ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 1571/22, Legalis nr 2927568). Odnosząc się do powyższego, należy uznać w niniejszej sprawie, że skoro Prezes URE wystawił tytuł wykonawczy celem wszczęcia egzekucji należności wynikających z decyzji Prezesa URE o wymierzeniu spółce kary pieniężnej i na tej podstawie Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął czynności, co wynika ze zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów, toteż bez wątpienia postępowanie egzekucyjne zostało w tym przypadku wszczęte. Z tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w dniu 14 grudnia 2022 r. wydał postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Decyzja w tym przedmiocie była podyktowana tym, że w trakcie prowadzonej egzekucji podjęto m.in. próbę zajęcia rachunków bankowych spółki lub dokonano takiego zajęcia ale zajęcie okazało się nieskuteczne. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał zatem postanowienie na podstawie art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym to ostatnio wymienionym przepisem, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego świadczy o tym, że egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna, przy czym brak jest podstaw do weryfikowania tego stanowiska. Tym samym należało przyjąć bezskuteczność egzekucji z majątku spółki w świetle art. 116 § 1 o.p.

W konsekwencji Sąd stwierdził, iż zaszły obydwie przesłanki pozytywne z art. 116 o.p. implikujące przeniesienie odpowiedzialności za zaległości spółki na powoda.

Tymczasem nie wystąpiła żadna przesłanka uwalniająca powoda od odpowiedzialności.

Po pierwsze, powód w momencie upływu terminu płatności opłaty był członkiem zarządu. Po drugie, egzekucja z majątku spółki okazała się nieskuteczna. Po trzecie, powód nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Po czwarte, powód nie wskazał również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Mimo nieuregulowania przez spółkę wymagalnej kwoty kary pieniężnej wymierzonej spółce, w sytuacji nieustalenia przez organ egzekucyjny składników mienia spółki, z których mógłby wyegzekwować zaległości, w sprawie niniejszej nie przedłożono dowodów jakoby powód złożył we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Jednocześnie należy dodać, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (dalej jako: „p.u.”), które należy stosować w odpowiednim zakresie wobec braku stosownych unormowań w ordynacji podatkowej, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Przy czym zgodnie z art. 10 p.u. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, zaś wedle art. 11 ust. 1 p.e. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ponadto, w myśl art. 11 ust 1a p.u. domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące.

W niniejszym przypadku, powód twierdzi, iż nie było warunków skutkujących ogłoszeniem upadłości, dalej twierdząc, iż „ nawet gdybym chciał ogłosić upadłość , to ze względu na prowadzone postępowanie sądowe nie mógłbym tego przeprowadzić nie narażając spółki na utratę możliwości odzyskania należności” (patrz pismo pozwanego z dnia 4 grudnia 2023 r. k. 16-17 akt), natomiast pismem z 28 lutego 2023 r. wskazał jednoznacznie, iż brak zapłaty od kontrahenta i prowadzenie postępowań o zapłatę do końca 2019 r. spowodował utratę płynności finansowej (pismo k. 170 akt. adm.). Z końcem 2019 r. rozpoczął swój bieg 3-miesięczny termin, po upływie którego można domniemywać, że spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W konsekwencji, powód, z początkiem 2020 r. powinien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości.

Natomiast, odnosząc się do zarzutu braku podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, w czasie, w którym funkcję prezesa zarządu spółki pełnił powód to nie przedstawił on dowodu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w określonym terminie. W orzecznictwie wskazuje się, że Stan niewypłacalności dłużnej spółki prawa handlowego występuje w razie utraty zdolności do wykonywania wymagalnych wierzytelności pieniężnych choćby jednego z wierzycieli, które zasługują i wymagają ochrony prawnej w razie wykazanej przez wierzyciela bezskuteczności egzekucji z majątku dłużnej spółki, jeżeli zarządzający nią członkowie zarządu (…) nie wskazywali żadnego mienia, z którego znana im, bo prowadzona przez organ rentowy egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie wierzytelności składkowych w znacznej części (…). Oznacza to, że wierzyciel nie musi poszukiwać innych wierzycieli dla uzyskania ochrony prawnej swoich wymagalnych wierzytelności pieniężnych spółki prawa handlowego, która trwale utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub od członków jej nieprofesjonalnego zarządu, którzy nie złożyli wniosku o upadłość niewypłacanej spółki we właściwym czasie ( patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I USK 463/21). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, iż powód miał obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki bądź wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu jej upadłości w czasie pełnienia funkcji członka zarządu. Powód twierdził, iż w chwili zaprzestania pełnienia funkcji (prezesa zarządu spółki), spółka była w dobrej kondycji finansowej – posiadała środki trwale znacznej wartości, nieruchomości gruntowe oraz środki pieniężne w kasie, jednakże, twierdzenie to stoi w sprzeczności z twierdzeniami o utracie płynności finansowej (pismo k. 170 akt adm.). Natomiast, jak zostało ustalone przez wyspecjalizowany podmiot – organ egzekucyjny to spółka m.in. nie posiadała nieruchomości, nie prowadziła też działalności gospodarczej od ponad dwóch lat pod adresem rejestracyjnym, z zajętych rachunków bankowych nie udało się temu podmiotowi uzyskać kwot pozwalających na zaspokojenie należności pozwanego (k. 30v akt adm.). W ocenie Sądu, powód przytoczył niepoparte żadnymi dowodami twierdzenia.

Nie można zatem przyjąć, iż powód nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o upadłość spółki. Jakkolwiek nie wskazał również żadnego majątku spółki mogącego umożliwić zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Wobec powyższego Sąd przyjął, że nie zaszły żadne okoliczności wyłączające odpowiedzialność powoda jako członka zarządu spółki na zasadzie art. 116 o.p., w szczególności powód takowych nie wykazał, a zatem wystąpienie przesłanek pozytywnych skutkowało solidarną odpowiedzialnością powoda ze spółką.

Co do złożonego wniosku o rozłożenia należności na raty, to zdaniem Sądu w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 320 k.p.c. Przepis ten dotyczy zasądzonych przez sąd cywilny świadczeń o charakterze cywilnoprawnym. Natomiast w tym wypadku mamy do czynienia z karą pieniężną, nałożoną decyzją administracyjną ( zob. wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt XVII AmE 71/14, opubl. Legalis). Dodatkowo wskazać należy, że to stosowany odpowiednio przepis art. 67a Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość rozłożenia należności objętej decyzją Prezesa Urzędu na raty. W tym zakresie wydawane jest odrębne rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu do Sądu Ochrony Konkurencji i Kosnumentów. W tej sytuacji stosowanie przez Sąd regulacji art. 320 k.p.c. podczas rozpoznania odwołania od decyzji głównej prowadziłoby do ominięcia wskazanej szczególnej regulacji o płatności ratalnej oraz wkroczenie w kompetencje zastrzeżone ustawowo dla organu regulacyjnego.

Mając na uwadze powyższe względy, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie wniesione przez powoda.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na nieuwzględnienie odwołania, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804 ze zm.).

Sąd nie znalazł podstaw dla nieobciążania tymi kosztami strony odwołującej. S. G. została przesłuchany na okoliczność jego obecnej sytuacji majątkowej. Posiadane przez niego zasoby pieniężne nie pozwalały na skorzystanie ze szczególnej instytucji regulowanej art. 102 k.p.c.

21.10.2024 r.

SSO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 256/23

ZARZĄDZENIE

(...)

21.10.2024 r.

SSO Małgorzata Wiliński