sygn. IX P 952/24 17 lipca 2026 Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie

Zarządzenie z 17 lipca 2026, sygn. IX P 952/24

Data orzeczenia 17 lipca 2026
Sąd Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
Wydział IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

UZASADNIENIE

Powódka B. W. (1) w pozwie skierowanym przeciwko pozwanemu S. w T. domagała się ostatecznie, po sprecyzowaniu żądania pozwu, odszkodowania w kwocie 19 419,21 zł w związku z nieuzasadnionym wypowiedzeniem umowy o pracę na czas określony, a nadto kosztów procesu wraz z odsetkami.

Uzasadniając swoje żądanie powódka wskazała, iż przyczyny wskazane w wypowiedzeniu umowy są w dużej mierze nieprawdziwe i pozorne, a współpraca stron układała się prawidłowo. Powódka wskazała, że starała się właściwie i rzetelnie wykonywać spoczywające na niej obowiązki, zaś pozwany wcześniej nie zgłaszał zastrzeżeń odnośnie do jakości wypełnianych przez nią obowiązków pracowniczych. Powódka odniosła się kolejno do przyczyn wskazanych wypowiedzeniu umowy o pracę, tj. co do:

odmowy wykonywania zleconych pacjentom badań – badania nie były wykonywane z uwagi na brak odpowiednich narzędzi psychologicznych, tj. testów psychologicznych do badania funkcji poznawczych, placówka nie dysponowała takimi testami, co było sygnalizowane przez powódkę przełożonej, zaś w kontekście ewentualnych psychoterapii indywidualnych powódka informowała pacjentów o możliwości poszukiwania tej terapii w innych placówkach z uwagi na nierealizowanie tych usług w miejscu jej pracy,

braku rejestrowania w systemie (...) zrealizowanych wizyt – powódka wskazała, że zajmuje się tym osoba z rejestracji, nadto w rejestracji rejestratorka rejestruje osoby ze skierowaniem na psychoterapię indywidualną, mimo że ta poradnia takich usług nie świadczy; nierzadko miało się zdarzać, widocznością skierowań; mimo wolnych miejsc pacjenci nie byli rejestrowani lub byli rejestrowani w ten sam dzień do dwóch różnych psychologów na tę samą godzinę; ponadto rejestratorka czasami rejestrowała pacjenta bez konsultacji z powódką lub odmawiała rejestracji wskazując na brak miejsca;

częstego anulowania i przekładania umówionych wizyt pacjentów bez uzasadnionej przyczyny – w przypadku nieobecności pacjenta o ustalonej godzinie powódka kontaktowała się z pacjentem celem ustalenia czy stawi się na wizytę, czasami rejestratorka uzyskiwała polecenie zmiany terminu wizyty z uwagi na przebieg rozmowy z pacjentem; zdarzać się miało podwójne odnotowywanie wizyt w rejestracji; czasami anulowanie wizyt następowało w związku z ich wcześniejszym zrealizowaniem lub z winy pacjenta;

wprowadzenia nieobowiązujących w Poradni (...) metod weryfikacji godności pacjentów wyłącznie na podstawie dokumentu tożsamości, m.in. prawa jazdy, legitymacji, e-dowodu, paszportu, co w konsekwencji doprowadzało do rezygnacji przez pacjentów z wizyt – powódka wskazywała, iż pomimo deklarowanej przez rejestratorkę weryfikacji pacjentów dokonywała tego samodzielnie w gabinecie i nie zwracano uwagi powódce na nieprawidłowości z tym związanych;

wyjść służbowych/prywatnych bez uzyskania zgody dyrektora szpitala – powódka wskazywała, iż takich wyjść nie było, zaś po uzyskaniu zgody zawsze odpracowywała nieobecność;

skarg pacjentów odnośnie do sposobu prowadzenia zajęć – powódka wskazała, że nie posiada wiedzy w tym zakresie, zaś opinie o których ma wiedzę były pozytywne;

nieprzestrzegania zakazu palenia wyrobów tytoniowych na terenie S. w T., wbrew art. 5 ust. l pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 19995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych – powódka wskazała, że sytuacje te miały miejsce sporadycznie, wykorzystując przerwy pomiędzy pacjentami i ze względu na stresującą sytuację panującą w placówce, nadto powódka nigdy nie otrzymała kary porządkowej z tym związanej;

skarg współpracowników – powódka wskazała, iż ma wiedzę jedynie co do skargi rejestratorki, z którą współpracowała, a która to była wobec powódki arogancka także przy pacjentach, zaś jej relacje z personelem medycznym i administracyjnym były prawidłowe;

nierespektowania poleceń bezpośredniego przełożonego – powódka wskazała, iż nie zostało to wyjaśnione dostatecznie, przy czym ewentualna jej odmowa następowała tylko w przypadku, gdy przedmiotowe polecenie nie dotyczyło pracy bądź było sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę;

utraty zaufania spowodowanej wskazanymi powyżej nieprawidłowościami oraz brakiem poprawy pomimo podjęcia rozmów dyscyplinujących – powódka wskazała, że jest to związane z ogólną oceną pracodawcy, która jest oceną błędną z uwagi na nieprawdziwość wskazywanych przez pozwanego okoliczności mających stanowić podstawę wypowiedzenia umowy, przy czym odbywane rozmowy z przełożonymi w ramach ewentualnych nieprawidłowości kończyły się przychyleniem się powódki do ich sugestii.

Pismem z dnia 7 maja 2026 r. pełnomocnik powódki rozszerzył powództwo (k. 87-89) do kwoty 24 584,73 zł (tj. o kwotę 5 165,52 zł).

Pozwany wniósł o oddalenie całości powództwa i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że zastrzeżenia do pracy powódki były sygnalizowane powódce już w marcu 2024 r., zaś w kwietniu 2024 r. w piśmie zatytułowanym „(...) zespołu” widnieje notatka, w której powódka została określona jako osoba: niepotrafiąca wyrażać swoich myśli, nieumiejąca słuchać innych członków zespołu, generująca konflikty z zatrudnionym personelem a także – co szczególnie niepokojące – realizująca własne cele związane z pozyskiwaniem pacjentów poradni do własnej prywatnej praktyki psychoterapeutycznej. Zastrzeżenia wobec zachowania Powódki były jej również przekazywane ustnie przez współpracowników na bieżąco, w ramach codziennej współpracy, co dodatkowo potwierdza, że powody wypowiedzenia nie były nagłe ani nieuzasadnione. W kontekście braku odpowiednich narzędzi psychologicznych do badania funkcji poznawczych strona pozwana wskazała, że powódka od początku zatrudnienia w Poradni (...) odmawiała wykonywania poszczególnych badań psychologicznych pacjentom, mimo że badania takie – obejmujące m.in. diagnozę osobowości oraz ocenę funkcji poznawczych – należą do standardowych zadań psychologa w ramach świadczeń udzielanych w poradni; narzędzia diagnostyczne w postaci oryginalnych testów psychologicznych były dostępne w poradni, a ich stosowanie przez osoby zatrudnione na stanowisku psychologa nie wymagało dodatkowego przeszkolenia i każdy psycholog zatrudniony w poradni miał prawo i obowiązek posługiwać się nimi w ramach realizacji powierzonych zadań. Nadto pozwany podkreślił, iż informacja o dostępnych narzędziach testowych oraz zasadach ich stosowania została przekazana powódce w pierwszych dniach jej zatrudnienia. Pozwany wskazał także, że brak rejestrowania w (...) zrealizowanych wizyt dotyczył wpisów w dokumentację medyczną prowadzoną w (...), informacji o stanie zdrowia pacjentów; powódka nie rozliczała na bieżąco wizyt, a w konsekwencji Szpital nie mógł ich sprawozdawać na bieżąco do NFZ, co skutkowało brakiem zapłaty za udzielone świadczenia. Pozwany wskazał również, iż zakres możliwych do realizacji świadczeń był powódce znany, był jej wielokrotnie wyjaśniany przez Lekarza Kierującego Poradnią (...) dr E. Z., która wprost informowała ją, że brak kontraktu na psychoterapię nie wyklucza możliwości przyjęcia pacjenta i udzielenia mu porady psychologicznej (także w związku z psychoterapią indywidualną, do której odnosiła się powódka). W odniesieniu do skarg pacjentów pozwany wskazał, że pismem z dnia 30 lipca 2024 r. (...) Oddziału (...) Psychiatrycznego wystosowali do Dyrektora Szpitala prośbę o zmianę osoby prowadzącej zajęcia z uwagi na niezrozumiały sposób prowadzenia zajęć, mało komunikatywny, męczący, wskazując na jednostronny charakter jej wypowiedzi, bez możliwości konwersacji, że powódka swoją osobą wprowadza chaos, zamęt i zdenerwowanie, sposób powódki miał być agresywny, co powodowało u pacjentów brak chęci udziału w zajęciach. Pacjenci wskazali również na niestosowny ubiór powódki w trakcie zajęć. Podawali, że nie czuli się komfortowo i bezpiecznie w czasie wizyt u powódki, gdyż weryfikowała ich tożsamość, pomimo uprzedniego zweryfikowania przez rejestratorkę, nadto że zdarzył się przypadek, że pacjentka opuściła gabinet powódki z płaczem, roztrzęsiona. W kontekście naruszanego zakazu palenia papierosów pozwany wskazał, że zakaz ten obowiązuje wszystkich pracowników, bez względu na ich indywidualne odczucia czy trudności. Jednocześnie co do skarg współpracowników pozwany wskazał, że zastrzeżenia co do zachowania powódki zgłaszał szeroki krąg pracowników, w tym zarówno członkowie personelu medycznego, jak i pracownicy administracyjni. Powódka nie respektowała poleceń służbowych swojej przełożonej, przejawiała trudności we współpracy z zespołem specjalistów, w którym pracowała. Jej postawa miała cechy zachowania bierno-agresywnego, była podejrzliwa wobec współpracowników, reagowała nieuprzejmie na próby nawiązania kontaktu i często interpretowała wypowiedzi rozmówców w sposób dowolny, zgodnie z własnymi przekonaniami, przypisując im znaczenia, które nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistej treści komunikatów. Taka postawa w istotny sposób utrudniała funkcjonowanie zespołu i miała negatywny wpływ na atmosferę w pracy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

B. W. (1) była zatrudniona w S. w T. na stanowisku psychologa w Poradni (...) (dalej: (...)) oraz w oddziale dziennym psychiatrycznym – najpierw na podstawie umowy o pracę na czas określony od 1 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2024 r., następnie od 1 maja 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. Praca świadczona była w placówce przy ul. (...) Polskiej w T..

Za porozumieniem zmieniającym z dnia 6 sierpnia 2024 r., od 1 lipca 2024 r. miesięczne wynagrodzenie zasadnicze powódki ustalono na kwotę 7 298,59 zł. Do wynagrodzenia powódki doliczano dodatek stażowy, który na dzień rozpoczęcia pracy wynosił 8% wynagrodzenia zasadniczego, a nadto premię regulaminową 5% wynagrodzenia zasadniczego, zgodnie z regulaminem wynagradzania z 6 grudnia 2023 r.

Szczegółowy zakres obowiązków powódki stanowił załącznik do umowy i obejmował m.in. dokładne, terminowe, fachowe, sumienne, bezstronne i zgodne z obowiązującymi przepisami oraz zakresem powierzonych obowiązków służbowych wykonywanie obowiązków i poleceń przełożonego, wykazywanie inicjatywy w pracy, szczegółowa znajomość i przestrzeganie przepisów, instrukcji, zarządzeń dyrektora dotyczących powierzonego odcinka pracy, przestrzeganie dyscypliny pracy, przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, Regulaminu Pracy Jednostki i wyznaczonego czasu pracy, przestrzeganie zasad współżycia społecznego, noszenie w godzinach pracy ubioru służbowego, dbałość o wygląd zewnętrzny i estetykę miejsca pracy, przestrzeganie kodeksu etyczno-zawodowego psychologa m.in. w zakresie pomocy innej osobie w rozwiązywaniu trudności życiowych, przestrzegania zasad kontaktu psychoterapeutycznego, zakazu innych form relacji z pacjentem niż terapeutyczna, kształtowanie pracy w zespole, prowadzenie dokumentacji zgodnie z obowiązującymi rozporządzeniami, prowadzenie terapii indywidualnej i grupowej, wykonywanie innych poleceń przełożonego nieobjętych zakresem obowiązków, wsparcie psychologiczne i realizacja programów zdrowotnych dla funkcjonariuszy służb mundurowych, zapewnienie wsparcia psychologicznego nad pacjentem.

Niesporne, a nadto:

- świadectwo pracy z 30 września 2024 r. – nienumerowana pierwsza karta za koszulką z dokumentami cz. C akt osobowych powódki,

- umowa o pracę na czas określony z 25 stycznia 2024r. – k.12b cz. B akt osobowych powódki,

- umowa o pracę na czas określony z dnia 30 kwietnia 2024 r. – k. B27 cz. B akt osobowych powódki,

- porozumienie zmieniające z dnia 6 sierpnia 2024 r. – nienumerowana karta umieszczona przed k. B30 cz. B akt osobowych powódki,

- zakres obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności k.B29 cz. B akt osobowych powódki,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102.

Bezpośrednim przełożonym B. W. (1) była E. Z., pełniąca funkcję dyrektora medycznego szpitala MSWiA oraz kierownika (...).

Prowadzone przez B. W. (1) konsultacje miały charakter indywidualny, a niekiedy także grupowy.

Niesporne, a nadto:

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102.

W placówce, w której pracę wykonywała B. W. (1), mieści się przychodnia rodzinna oraz (...). W ramach obu działały osobne rejestracje, przy czym zdarzały się sytuacje zastępstw osób obsługujących rejestracje. Rejestracje (...) oraz przychodni rodzinnej posiadały osobne stanowiska. Rejestracji pacjenta, w tym weryfikacji jego danych osobowych, a także odwoływanie wizyt, dokonywała wyznaczona osoba w rejestracji. Wobec pacjentów stałych, znanych personelowi poradni, nie zachodziła potrzeba ich każdorazowej weryfikacji przy pomocy dokumentu tożsamości. Weryfikacja danych osobowych z dokumentem tożsamości ani faktu posiadania ubezpieczenia przez pacjenta nie należało do obowiązków psychologa.

B. W. (1) odmawiała przyjęcia pacjenta, który nie mógł potwierdzić swojej tożsamości w gabinecie lub wobec którego stwierdzono w systemach brak ubezpieczenia.

Niesporne, a nadto:

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. O. (2) – k. 96-98,

- zeznania świadka P. D. (1) - k. 98-100,

- zeznania świadka O. C. – k. 100-101.

Grafik wizyt pacjentów u danego psychologa sporządzany był z wykorzystaniem programów dostosowanych przez informatyków szpitala MSWiA. W pierwszych miesiącach pracy B. W. (1), wobec ówczesnej pracy w placówce innych psychologów, którzy zakończyli tam pracę, grafiki uwzględniały wizyty u psychologów, którzy pracę tamże zakończyli. Zdarzały się sytuacje nieodpowiednio przygotowanych grafików w zakresie godzin wizyt, niepowodujące jednak niemożności realizacji usług przez psychologa.

Dowód:

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka P. D. (1) k. 98-100.

(...) działająca przy S. w T., w której świadczyła pracę B. W. (1), świadczy usługi w ramach konsultacji psychologicznej, nie ma natomiast kontraktu na świadczenie usług w ramach psychoterapii. Pacjent ze skierowaniem na psychoterapię indywidualną mógł jednak zostać przyjęty i otrzymać pomoc w postaci porady psychologicznej, co sygnalizowane było B. W. (1) przez Kierownik (...).

B. W. (1) odmawiała części pacjentów porady psychologicznej w związku z przedstawianymi przez nich skierowaniami na psychoterapię indywidualną. Kwestia odmowy porad psychologicznych była omawiana z B. W. (1) przez kierownik E. Z.. Przełożona oczekiwała od B. W. (2) udzielania pacjentom tego typu porad.

Niesporne, nadto:

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96.

W ramach wizyt pacjentów psycholog prowadzący konsultację winien odnotowywać w dedykowanym systemie (...) poszczególne informacje, w tym co do stanu psychicznego pacjenta, informacje o uzależnieniach. Informacje te są niezbędne, także celem weryfikacji prawidłowości udzielania świadczeń zdrowotnych zarówno przez dyrekcję, jak i przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Na tej podstawie generowany jest w dalszej kolejności dokument rozliczeniowy.

B. W. (1) nie dokonywała w systemie (...) wpisów w zakresie stanu psychicznego pacjenta, niekiedy jej wpisy dotyczące pacjentów były niepełne lub niedokładne. Jej notatki z konsultacji często dokonywane były w zeszycie i były zrozumiałe tylko dla niej. Na tę okoliczność prowadzono rozmowy, w tym rozmowę z udziałem B. W. (1) i E. Z., a także inspektora danych osobowych oraz radcy prawnego.

Nadto B. W. (1) nie wykonywała części badań, w tym badania funkcji poznawczych, wskazując przełożonej na konieczność posiadania testów, których (...) nie posiadała. Kierownik (...) wskazywała na posiadanie innych testów, z użyciem których można było przeprowadzić to badanie, jednakże B. W. (1) nie stosowała się do tych wytycznych stojąc konsekwentnie na swoim stanowisku co do niemożności przeprowadzenia takich badań.

Niesporne, nadto:

- notatka służbowa z 25 czerwca 2024 r. – nienumerowana szósta karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. O. (1) – k. 96-98.

B. W. (1) odbywała rozmowy z P. O. (1) w zakresie funkcjonowania programu (...), zasad rejestracji wizyt i podstawowych informacji przez cały okres zatrudnienia.

Dowód: zeznania świadka P. O. (1) – k. 96-98.

Każdorazowe wyjście z pracy w celach służbowych lub prywatnych powinno być odnotowane na tzw. karcie wyjść służbowych i prywatnych. Na wyjście powinna być udzielona pracownikowi zgoda dyrektora naczelnego oraz kierownika, ewentualnie w przypadku zastępstwa dyrektora – jedynie kierownika.. O zgodę należało występować pozostawiając ją na biurze podawczym szpitala przy ul. (...), co było dopuszczalne także z wykorzystaniem kierowcy służbowego.

B. W. (1) często wychodziła z pracy, także bez odpowiedniego zgłoszenia tej okoliczności przełożonym, w tym E. Z. z uwagi na jej nieprzebywanie w czasie pracy w placówce przy ul. (...). Zdarzało się udzielanie zgody B. W. (1) po fakcie jej wyjścia z pracy.

Nadto zdarzały się sytuacje odwoływania wizyt w związku z wyjściem z pracy B. W. (1). Odpracowywanie wyjść prywatnych przez B. W. (1) następowało także po godzinach przyjęcia pacjentów.

Niesporne, nadto:

- druki zgód w związku z wyjściem prywatnym z dnia 14 lutego 2024 r. i z dnia 7 marca 2024 r. - nienumerowane karty umieszczone wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. O. (1) – k. 96-98,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100.

W związku z prowadzonymi przez B. W. (1) konsultacjami psychologicznymi część pacjentów odmawiała dalszych wizyt lub dokonywała zmiany psychologa w placówce skarżąc się na dotychczasowy ich przebieg i osobę samej psycholog.

W ramach prowadzonych konsultacji B. W. (1) często spóźniała się na umówione na konkretną godzinę wizyty pacjentów. Zdarzało się, że pacjent rezygnował z wizyty z tego powodu.

Dowód:

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. O. (1) – k. 96-98,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100,

- zeznania świadka I. B. (1) – k.101-102.

B. W. (1) niejednokrotnie udawała się po odbytym spotkaniu z pacjentem na przerwę zapalić papierosa pomimo obowiązującego zakazu w tym zakresie.

Kierownik (...) upominała w tym przedmiocie B. W. (1). Jednocześnie nie zastosowano wobec niej żadnej z kar porządkowych.

Niesporne, nadto:

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100.

W okresie od 1 lutego do 13 marca 2024 r. odwołanych zostało 115 wizyt pacjentów B. W. (1) z różnych przyczyn.

Dowód:

- pismo P. D. (1) z dnia 14 marca 2024 r. – nienumerowana karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- wydruk listy zaplanowanych terminów z dnia 14 marca 2024 r. - nienumerowana karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki.

Opinie osób współpracujących z B. W. (1) w (...) już w kwietniu 2024 r. obejmowały takie wnioski odnośnie psycholożki, jak brak umiejętności wyrażania swoich myśli oraz słuchania innych członków zespołu, brak zdolności efektywnego działania z innymi współpracownikami, brak zdolności dzielenia się wiedzą i pomysłami, brak umiejętności aktywnego słuchania i empatii. Wskazywano także, że B. W. (1) generuje konflikty z zatrudnionym personelem, jest nieelastyczna i z nieadaptacyjnym podejściem do zmiennych warunków pracy, jest osobą prezentującą zachowania o charakterze mobbingu, szczególnie wobec jednego pracownika, realizuje własne cele związanie z pozyskiwaniem pacjentów poradni do własnej prywatnej praktyki psychoterapeutycznej, nie respektuje poleceń przełożonych. Nadto wyrażono wobec niej brak zaufania i widoków na dalszą współpracę.

W kontaktach między współpracownikami sposób komunikacji B. W. (1) odbierany był jako agresywny i nieprzyjemny, współpracę oceniano jako ciężką. B. W. (1) denerwowała się na poszczególne okoliczności, które jej zdaniem dezorganizowały jej pracę, w tym w zakresie grafiku przyjęcia pacjentów.

Zdarzały się sytuacje gdy B. W. (1) izolowała się od wszystkich, zamykała się w swoim gabinecie, trzaskała drzwiami i szufladami, zaś uwagi kierowane do niej odbierała jako atak.

Współpraca z B. W. (1) określana była przez personel jako trudna.

Dowód:

- pisma P. D. (1) z 25 marca 2024 r. i B. W. (1) z 20 marca 2024 r. - nienumerowane karty umieszczone wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- opinia zespołu z dnia 10 kwietnia 2024 r. – ostatnia karta dok. B26 cz. B akt osobowych powódki,

- zeznania świadka P. O. (1) – k. 96-98,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100,

- zeznania świadka I. B. (2) – k. 101-102.

Współpraca B. W. (1) z rejestratorką P. D. (1) nie zawsze się układała i dochodziło do różnych nieporozumień. Zarówno B. W. (1), jak i P. D. (1) zgłaszały problemy we współpracy kierownik E. Z.. Konflikt pomiędzy psycholog i rejestratorką skutkował m.in. płaczem i rozstrojem zdrowia P. D. (1). P. D. (1) korzystała ze zwolnienia lekarskiego przez 2 miesiące w związku z napiętą relacją pomiędzy nią a B. W. (1). Nadto następowała wymiana korespondencji obu pań z przełożonymi na temat pracy B. W. (1) i P. D. (2) oraz wzajemnej współpracy.

Dowód:

- pismo B. W. (1) do Dyrektora T. O. oraz Dyrektora (...) E. Z. z dnia 20 marca 2024 r. - nienumerowana karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- pismo P. D. (1) do Zastępcy Dyrektora ds. Medycznych E. Z. oraz Kierownik I. (...) I. Ł. z dnia 25 marca 2024 r. - nienumerowana karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100,

- zeznania świadka I. B. (2) – k. 101-102.

W ramach jednych z zajęć grupowych z psychoedukacji, pacjenci grupy B „rehabilitacyjnej” wskazywali na nieodpowiedni ubiór B. W. (1) oraz na jej nieodpowiednie zachowanie. Wówczas pacjenci skierowali prośbę do Dyrektora S. w T. o zmianę psycholog prowadzącej zajęcia w osobie B. W. (1). Rozmowę dyscyplinującą w tym przedmiocie B. W. (1) odbyła z kierownik E. Z..

Dowód:

- pismo z 30 lipca 2024 r. - nienumerowana karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100.

W okresie zatrudnienia B. W. (3) pojawiały się sygnały namawiania przez nią pacjentów do korzystania z prywatnego gabinetu.

Dowód:

- zeznania świadka E. Z. - k. 94-96,

- zeznania świadka P. O. (1) – k. 96-98,

- zeznania świadka P. D. (1) – k. 98-100.

W ramach zaistniałych zastrzeżeń do pracy B. W. (1) podejmowano próby ich wyjaśnienia i ewentualnej korekty, co odbywało się zarówno drogą pisemną, jak i w ramach rozmów. Sugestie co do poszczególnych kwestii, w tym opisywania danych wizyt w poradni, wysuwała P. O. (1). Rozmowy przełożonej E. z B. W. (2) odbywały się także w obecności świadków, w tym P. O. (1).

Nadto w związku z nieprawidłowościami co do etyki pracy występującymi po stronie B. W. (1) sporządzano notatki służbowe doręczane przełożonym. Notatki obejmowały swoją treścią takie kwestie, jak: nagłe informacje B. W. (1) o skorzystaniu z urlopu wypoczynkowego pomimo umówionych wizyt kilkudziesięciu pacjentów, próśb pacjenta o zmianę psychologa prowadzącego, odwoływanie wizyt przez pacjentów, nieodpowiedni strój B. W. (1) w ramach zajęć na Psychiatrycznym Oddziale Dziennym, odmowa wykonywania badań, brak odnotowywania niezbędnych danych w systemie (...).

Dowód:

- pisma E. Z. z dnia 14 i 18 marca 2024 r. - nienumerowane karty umieszczone wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- notatki służbowe z 9, 11, 29 lipca, 9 i 30 sierpnia 2024 r. – nienumerowane karty umieszczone wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- zeznania E. Z. - k. 94-96,

- zeznania P. O. (1) – k. 96-98.

Skargi na sposób prowadzenia zajęć docierały do B. W. (1) od personelu (...).

Dowód: przesłuchanie powódki – k. 92-94, 101-102.

Informację o zamiarze rozwiązania za wypowiedzeniem umowy o pracę z B. W. (1) przekazano do Zarządu Zakładowego Związku Zawodowego (...) przy (...) MSWiA w T. za pismem z 23 sierpnia 2024 r. ze wskazaniem powodów ujętych w późniejszym wypowiedzeniu umowy. W odpowiedzi Zarząd Związku Zawodowego za pismem z 26 sierpnia 2024 r. poinformował o pozostawieniu decyzji w sprawie rozwiązania stosunku pracy z B. W. (1) w gestii Dyrekcji.

Dowód:

- pismo z 23 sierpnia 2024 r. I. do Zarządu Zakładowego (...) pierwsza karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki,

- pismo z 26 sierpnia 2024 r. Zarządu Zakładowego (...) do I. – druga karta umieszczona wraz z plikiem dokumentów w koszulce cz. C akt osobowych powódki.

Stosunek pracy został rozwiązany z B. W. (1) za pismem z 27 sierpnia 2024 r. z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia do dnia 30 września 2024 r. B. W. (1) podpisała oświadczenie w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy w dniu następnym, tj. 28 sierpnia 2024 r.

W piśmie wskazano poszczególne przyczyny rozwiązania umowy o pracę, tj. kolejno: odmowa wykonywania zleconych pacjentom badań, brak rejestrowania w systemie (...) zrealizowanych wizyt, częste anulowanie oraz przekładanie wizyt umówionych pacjentów bez uzasadnionej przyczyny, wprowadzanie nieobowiązujących w (...) metod weryfikacji godności pacjentów wyłącznie na podstawie dokumentu tożsamości, m.in. prawo jazdy, legitymacja, e‑dowód, paszport, co w konsekwencji doprowadziło do rezygnacji przez pacjentów z wizyt; wyjścia służbowe/prywatne bez uzyskania zgody Dyrektora Szpitala; skargi pacjentów odnośnie sposobu prowadzenia zajęć, nieprzestrzeganie zakazu palenia wyrobów tytoniowych na terenie SP ZOZ (...) w T., wbrew art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych; skargi współpracowników; nierespektowania poleceń bezpośredniego przełożonego; utrata zaufana spowodowana wskazanymi powyżej nieprawidłowościami oraz brakiem poprawy pomimo podjęcia rozmów dyscyplinujących.

Niesporne, a nadto: rozwiązanie umowy o pracę z 27 sierpnia 2024r. – k. 13.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu.

Podstawę żądania powódki w zakresie odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę stanowił przepis art. 45 § 1 k.p., w myśl którego w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Wynikający z art. 45 § 1 k.p. wymóg zasadności wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony implikuje ustanowienie z mocy art. 30 § 4 k.p. obowiązku wskazania przez pracodawcę w pisemnym oświadczeniu woli o rozwiązaniu stosunku zatrudnienia konkretnej przyczyny owego wypowiedzenia. Wskazanie tejże przyczyny lub przyczyn przesądza o tym, iż spór przed sądem pracy może się toczyć tylko w ich granicach. Okoliczności podane pracownikowi na uzasadnienie decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, a następnie ujawnione w postępowaniu sądowym, muszą być takie same, zaś pracodawca pozbawiony jest możliwości powoływania się przed organem rozstrzygającym spór na inne przyczyny mogące przemawiać za słusznością wypowiedzenia umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 1999 r., sygn. akt II PK 306/09, Lex 602696). Dobitnie powyższe stanowisko potwierdzone zostało w wyroku Sądu Najwyższego z 19 lutego 1999 r., sygn. akt I PKN 571/98, Lex 39556, gdzie stwierdził, że pracodawca nie może wykazać zasadności wypowiedzenia umowy o pracę w oparciu o inną przyczynę, niż wskazaną w wypowiedzeniu.

Odnosząc się zaś w następnej kolejności do wagi przyczyny wskazać należy, że w ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego, wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem jej rozwiązania. W tym przypadku uzasadnioną przyczyną mogą być okoliczności leżące po stronie pracownika, choćby wynikały ze względów obiektywnych i nie były przez niego zawinione. Przyczynami dotyczącymi pracownika są, na przykład, okoliczności związane ze sposobem wykonywania przez niego pracy oraz z jego osobą. Przyczyny dotyczące pracownika mogą być niezawinione przez niego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. I PK 152/10, Lex nr 1120329, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. II PK 108/08, Lex nr 738347, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2007 r., sygn. I PK 79/07, Lex nr (...), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. I PKN 715/00, Lex nr 55358).

Pozwany w wypowiedzeniu umowy o pracę z B. W. (1) powołał się na szereg nieprawidłowości dostrzeżonych w toku jej pracy, przywołanych kolejno w pozwie, odpowiedzi na pozew oraz na rozprawie. Przyczyny te w głównej mierze sprowadzały się do cech osobistych i sposobu bycia powódki oraz wykonywania przez nią pracy.

Nie ma jednolitego, powszechnego wzorca prawidłowego wskazania pracownikowi przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Ocena, czy przyczyna ustania zatrudnienia została wskazana pracownikowi właściwie, to jest w sposób przewidziany w art. 30 § 4 k.p., będzie wymagała rozważenia wszelkich okoliczności każdego konkretnego przypadku, w tym także, czy podane pracownikowi okoliczności są dla niego dostatecznie zrozumiałe (por. Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lutego 2025 r., III PSK 159/24). W ocenie Sądu jakkolwiek przyczyny wskazane w wypowiedzeniu umowy o pracę i podnoszone w niniejszym postępowaniu mogłyby być w większym stopniu skonkretyzowane, tak nie sposób tracić z pola widzenia, że mimo wszystko były one, lub powinny być, dla powódki zrozumiałe, a w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, także rzeczywiste – o czym poniżej.

Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie poczynione zostały w oparciu o niekwestionowane przez strony dowody z dokumentów, korespondujące z nimi zeznania świadków oraz powódki. Sąd uznał je za wiarygodne, przy czym całokształt ustalonych okoliczności w sprawie nie pozwalał uznać jako zasadnego stanowiska powódki, jakoby wypowiedzenie jej umowy o pracę było nieprawidłowe i z tego tytułu należałoby się jej odszkodowanie. Zeznania świadka w osobie rejestratorki poradni rodzinnej O. C. w zasadzie nie miały istotnego znaczenia z uwagi na brak wiedzy co do pracy powódki oraz wobec braku regularnej współpracy z powódką, Zeznania świadka w sobie psycholog I. B. (1) jedynie w części okazały się być przydatne z uwagi na stosunkowo krótki czas pracy w okresie zatrudnienia powódki – choć jak sama świadek wskazała jej współpraca z obsługującą ją rejestratorką P. D. (1) oraz pozostałymi osobami odbywa się w sposób prawidłowy – co natomiast ma znaczenie dla ustalonego stanu faktycznego i rozważań w sprawie. Świadek I. B. (1) wskazała także na okoliczność podjęcia pacjentów po powódce, którzy się na powódkę uskarżali, choć jak sama stwierdziła takie sytuacje się zdarzają. Zeznania natomiast kierownik (...) E. Z., rejestratorki P. D. (1), psycholog P. O. (1) oraz samej powódki wzajemnie się uzupełniały i dały całościowy obraz przebiegu zatrudnienia powódki przez pozwanego.

Istotną okolicznością na kanwie niniejszej sprawy był fakt braku należytej współpracy i prawidłowych relacji pomiędzy powódką a personelem poradni, zarówno z osobami z rejestracji (w tym z P. D. (1), z którą powódka pozostawała skonfliktowana), innymi psychologami (P. O. (1)) oraz bezpośrednią przełożoną (E. Z.). Powódka wskazywała, iż nie są dla niej zrozumiałe przyczyny rozwiązania z nią umowy o pracę, nie dopatrując się po swojej stronie winy – pomimo kilkukrotnych rozmów dotyczących zarzucanych jej uchybień. Oczekiwania obu stron co do warunków i sposobu świadczenia pracy przez powódkę rozmijały się.

Sąd podziela przytoczone wcześniej poglądy Sądu Najwyższego, że wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania zobowiązaniowego stosunku prawnego Wynikający z treści art. 45 k.p. wymóg zasadności wypowiedzenia chroni pracownika przed arbitralnością pracodawcy. Dlatego przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę musi być konkretna i rzeczywista. Nie znaczy to, iż ma być o wadze szczególnej, nadzwyczajnej doniosłości, wyjątkowym znaczeniu. Te ostatnie są bowiem podstawą do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia. Uzasadniać wypowiedzenie może zarówno jednorazowe zdarzenie ważące negatywnie na ocenie rzetelności i sumienności pracownika oraz właściwego wykonywania przez niego obowiązków, jak też wielokrotne, powtarzalne jego naganne „drobne” zachowania, które u obciążonego ryzykiem pracodawcy, powodują utratę zaufania do pracownika. Niewłaściwe wykonywanie obowiązków pracowniczych wynikające z niewiedzy, czy też tylko niedostatku wiedzy (kompetencji) potrzebnej do prawidłowego ich wykonywania, brak oczekiwanej dbałości, staranności i uwagi w wykonywaniu czynności przypisanych zajmowanemu stanowisku (pewien rodzaj „nonszalancji pracowniczej”) uzasadniają wypowiedzenie. Bez znaczenia dla oceny zasadności wypowiedzenia są przyczyny (źródła) nagannych zachowań pracownika. O zasadności wypowiedzenia decydują obiektywnie stwierdzone fakty nieprawidłowego wykonywania obowiązków pracowniczych. W niniejszej sprawie natomiast ustalono, iż przyczyny wypowiedzenia pojawiały się cyklicznie i w ilości znacznej, a jednocześnie zdaniem Sądu nie można ocenić ich jako pozorne lub błahe.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że u podstaw wypowiedzenia powódce umowy o pracę legły przyczyny realne i faktycznie uzasadniające decyzję w tym przedmiocie. Odnosi się to przede wszystkim do kwestii: odmowy prowadzonych konsultacji z pacjentami (pomimo iż w dotychczasowej praktyce poradni nie dostrzegano takich problemów, jakie sygnalizowała powódka), jakości tych konsultacji i ich efektów (skutkujących m.in. rezygnacją pacjentów z udziału w nich i skargami na powódkę), naruszania reguł zakazujących palenia papierosów na terenie obiektu (przejawiających się de facto jako ignorowanie przez powódkę pouczeń w tym zakresie i tłumaczenia się przez nią problemami rodzinnymi), niezgłaszanych wyjść z pracy powódki (co było przez nią również potwierdzone na rozprawie) oraz ogólnej nieprzyjemnej atmosfery w pracy wobec oceny zachowań powódki przez innych pracowników (co potwierdzać ma m.in. sporządzona na temat powódki opinia zespołu (...) w kwietniu 2024 r. co do przejawianych przez nią zachowań). Pracodawca miał prawo oczekiwać od powódki określonego zachowania zgodnie z wymaganym wzorcem, w tym co do realizowanej praktyki jako psycholog, prowadzenia dokumentacji - tym bardziej uwzględniając dotychczasowy niezakłócony rytm pracy całej poradni. Informacje o nieprawidłowościach ze strony powódki w zakresie jej zachowania oraz pracy z pacjentami docierały do przełożonych dość szybko licząc od dnia jej zatrudnienia, biorąc pod uwagę jej zatrudnienie od stycznia 2024 r. i sporządzoną w kwietniu tego samego roku opinią zespołu (...).

Powódka w zakresie dokumentacji sporządzanej w ramach odbywanych z pacjentami wizyt sama wskazywała, iż pewnych okoliczności (jak np. stan psychiczny pacjenta) nie opisywała. Ta natomiast okoliczność jako potencjalnie istotna dla innych lekarzy specjalistów, ale również ze względów proceduralnych wypełniania umów z NFZ, mogła być kluczowa, jak wskazywała inna zeznająca w sprawie psycholog, tj. świadek P. O. (1), a także kierownik (...) E. Z..

Jako fakt mający znaczenie dla niniejszej sprawy należało uznać okoliczność dostrzegalnego konfliktu pomiędzy pracownikiem działu rejestracji, P. D. (1), a powódką. Potwierdzone to zostało zarówno dokumentacją pisemną wymienianą przez wyżej wskazane osoby z kierownictwem szpitala, a zawartą w aktach osobowych powódki, ale także w drodze zeznań samej powódki i świadków P. D. (1), P. O. (1) i I. B. (1). Jednocześnie sąd stanął na stanowisku, iż konflikt ten na linii lekarz – personel rejestracji zaistniał jedynie w ramach współpracy z powódką i nie występował po stronie innych psychologów. Z zeznań świadków wynika, że powstanie nieporozumień spowodowała powódka poprzez swoje podejście do planowanych wizyt pacjentów oraz dodatkowymi wymogami ich identyfikacji.

Z zeznań świadka E. Z. jednoznacznie wynika, że powódka poprzez nierzetelne prowadzenie dokumentacji medycznej łamała ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, zakłócała współprace z innymi pracownikami Poradni, odmawiała wykonywania testów psychologicznych, których przeprowadzania pracodawca wymagał. Jednocześnie nie reagowała na uwagi przełożonej, w tym dotyczące mniej istotnej kwestii palenia papierosów pomiędzy sesjami, Świadek wskazywała na odwoływanie przez pacjentów wizyt ze względu na postawę powódki, jaj spóźnienia i sposób kontaktu z pacjentem oraz namawianie ich na wizyty w prywatnym gabinecie.

Okoliczności te potwierdzała świadek P. O. (1), która wskazywała na agresywne nastawienie powódki w komunikacji ze współpracownikami. Świadek wskazała, że starała się wytłumaczyć powódce, jakie są zasady współpracy w Poradni i jakie testy psychologiczne ma jako pracownik wykonywać. Świadek zwracała uwagę na lekceważenie tych uwag przez powódkę i trudności z komunikacją z powódką. Ponadto wskazywała na spóźnianie się powódki do pracy i liczne wyjścia prywatne, nie zawsze zgłaszane osobom zainteresowanym. Świadek sygnalizowała również na prowadzenie przez powódkę zajęć w sposób stresujący dla pacjentów, niestosowny ubiór oraz tworzenie atmosfery napięcia przez powódkę tworzoną przez jej sposób bycia i zbędną dodatkową weryfikację tożsamości pacjentów. Świadek potwierdziła brak zawierania przez powódkę istotnych informacji o stanie psychicznym pacjentów w dokumentacji medycznej, co dyskwalifikowała o jej użyteczność. Uwagi przełożonej nie przynosiły zmian w tym zakresie. Świadek zauważyła, że wiele wizyt pacjentów było przez nich anulowanych z wnioskiem o zmianę psychologa. Tłumaczyli, ze czują się u powódki jak na przesłuchaniu. Świadek potwierdziła, że powódka zapraszała pacjentów na psychoterapie do prywatnego gabinetu.

Świadek P. D. (1) opisała powódkę jako osobę kontrowersyjną i trudną we współpracy. Zwróciła uwagę na chaotyczne prowadzenie grafiku wizyt pacjentów przez powódkę, co dezorganizowało prace Poradni. Świadek potwierdziła, że pacjenci skarżyli się na przebieg wizyt (forma przesłuchania) i często anulowali kolejne wizyty u powódki. Wskazała, że często domagała się od powódki właściwie wypełnionej dokumentacji psychologicznej, co powódka traktowała jako atak na jej osobę. zauważyła, że powódka spóźniała się na wizyty, choćby z powodu palenia papierosów pomiędzy spotkaniami. Świadek stwierdziła, że powódka dezorganizowała pracę placówki poprzez częste wyjścia prywatne i wnoszenie bezzasadnych skarg na współpracowników. Jednocześnie zauważyła, że odpracowywanie przez powódkę godzin poświęconych na wyjścia prywatne poza godzinami pracy Poradni nie miało większego sensu.

Powódka zarówno w złożonym pozwie, jak i na rozprawie nie wykazywała zrozumienia dla argumentów formułowanych przez pracodawcę, także w zakresie dokumentacji medycznej jaką powinna była prowadzić zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak ustalono, wszelkie rozmowy korygujące jej postępowanie lub dyscyplinujące były z nią odbywane na bieżąco. Nadto sama powódka nie zaprzeczała poszczególnym przejawom jej nieprawidłowego zachowania – jak np. palenie papierosów na terenie placówki pomimo zakazu lub wychodzenie z pracy w sposób nierejestrowany. Zarzucane powódce działania oraz ich skala były powtarzalne, cykliczne, zaś upomnienia nie przynosiły efektów. Nadto otwarty konflikt powódki z osobą pracującą w rejestracji, pomimo braku takich konfliktowych sytuacji rejestratorki z innymi członkami (...), pozwala stwierdzić o problemie istniejącym raczej po stronie samej powódki. W toku postępowania ustalono także, iż powódka nie stosowała się do przyjętej praktyki pracy w poradni, pomimo rozmów z kierownik E., jak i posiadającej dłuższy staż pracy psycholog P. O. (1). Symptomatycznym jest fakt wypisywania się ze spotkań z powódką jej pacjentów z uwagi na jej sposób prowadzenia konsultacji, a którzy to pacjenci następnie trafiali także w tej samej poradni do innych psychologów – w tym do P. O. (1) i I. B. (1). W zakresie skali odwoływanych wizyt podnoszono ich liczbę wynoszącą 115, przy czym nawet uwzględniając ewentualne inne okoliczności poza niezadowoleniem pacjenta lub nieobecności powódki w pracy (jak np. ewentualne nieprawidłowości w zakresie samej rejestracji wizyty) z pola widzenia nie może zejść fakt, iż skala ta dotyczyła stosunkowo krótkiego, ok. 1,5‑miesięcznego, przedziału czasu pracy powódki w danej placówce, tj. od 1 lutego do 13 marca 2024 r.

Wszystkie te okoliczności w zakresie wątpliwej atmosfery w pracy, relacji powódki z pozostałymi osobami, w tym pacjentów, i w rezultacie sprowadzające się do niezadowolenia pracodawcy z efektów pracy jego pracownika, zostały zdaniem Sądu potwierdzone w postępowaniu dowodowym i nie pozwalają stwierdzić braku zasadności rozwiązania z powódką stosunku pracy. Nadto w ocenie sądu powódka nie sprostała dowodzeniu co do nieprawdziwości lub pozorności przyczyn rozwiązania z nią stosunku pracy za wypowiedzeniem. Sąd uznał, że powódka swoim zachowaniem lekceważyła panujące u pozwanego reguły pracy, do których jako pracownik powinna się zastosować. Sąd uznał, ze stawiane powódce wymogi, których nie zamierzała spełniać, były adekwatne do rodzaju i zadań placówki zatrudniającej. Powódka winna była reagować na uwagi przełożonej i współpracowników i odpowiednio korygować sposób wykonywania obowiązków. Tak się jednak nie stało. W rezultacie Sąd doszedł do wniosku, że jako pracownik nie realizowała zadań w sposób oczekiwany przez pracodawcę między innymi poprzez zachowania opisanej w wypowiedzeniu umowy o pracę, co pozwoliło Sądowi za uznanie tego wypowiedzenia za uzasadnione.

W konsekwencji powództwo oddalono.

O kosztach procesu w punkcie drugim wyroku Sąd orzekł w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu przewidzianą w art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. Na koszty te składało się wynagrodzenie radcy prawnego zastępującego pozwanego, którego minimalna stawka na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118) wynosiła 360 zł.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)