Wyrok z 28 kwietnia 2026, sygn. XXIII Zs 26/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy i Zamówień Publicznych w składzie:

Przewodniczący: Sędziowie:	sędzia Arkadiusz Kucharski Anna Janas Sylwia Paschke
Protokolant:	Weronika Banach

po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego

z udziałem

odwołującego: (...) sp. z o.o. w Z.

zamawiającego: Gmina Ż.

na skutek skargi zamawiającego

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w Warszawie

z dnia 19.12.2025 r., sygn. akt KIO 4872/25

1.  oddala skargę,

2.  zasądza od Gminy Ż. na rzecz (...) sp. z o.o. w Z. 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się niniejszego rozstrzygnięcia do dnia zapłaty tytułem kosztów postępowania skargowego.

Anna Janas Arkadiusz Kucharski Sylwia Paschke

Sygn. akt XXIII Zs 26/26

UZASADNIENIE

W wyroku z dnia 19 grudnia 2025 r. (sygn. akt: KIO 4872/25) Krajowa Izba Odwoławcza (dalej także jako: „Izba” lub „KIO”) w pkt 1 uwzględniła odwołanie
w zakresie zarzutów opisanych w odwołaniu pod numerem 1 i 3 i nakazała zamawiającemu - Gminie Ż. zorganizowanie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w przedmiocie usług zagospodarowania odpadów z zastosowaniem przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej jako: „PZP”).

W pozostałym zakresie odwołanie podlegało oddaleniu (pkt 2 wyroku).

Kosztami postępowania odwoławczego KIO w całości obciążyła zamawiającego w części ½ i odwołującego – w części (pkt 3 wyroku).

W związku z tym, że rozpoznawana przez Sąd Okręgowy w Warszawie skarga dotyczy tylko fragmentu orzeczenia KIO z pkt 1 wyroku to poniżej zostanie zrelacjonowana tylko ta właśnie cześć przedmiotowego wyroku KIO.

Powyższy wyrok został wydany w następstwie odwołania wykonawcy (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. (dalej także jako: „odwołujący”), w którym zarzucono zamawiającemu naruszenie:

I.  art. 513 pkt 3 w zw. z art. 214 ust. 1 pkt 11 w zw. art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 w zw. z art. 16 poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na podstawie PZP pomimo, że zamawiający był i jest do tego zobowiązany, co wynika z tego, że zamawiający, nie mając faktycznego i prawnego uzasadnienia dla korzystania ze zwolnienia z obowiązku stosowania się do przepisów PZP, w tym wobec braku zaistnienia przesłanek wynikających z art. 214 ust. 1 pkt 11 PZP, zaniechał stosowania przepisów ustawy do zakupu usług na zagospodarowanie odpadów pochodzących z terenu Gminy Ż.. Ponadto zaniechanie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia w jednym z trybów konkurencyjnych, w szczególności w trybie przetargu nieograniczonego, rażąco narusza zasady uczciwej konkurencji równego traktowania wykonawców;

II.  art. 265 ust. 1 PZP przez zaniechanie przekazania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia do publikacji Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej, ewentualnie
z daleko posuniętej ostrożności, gdyby Izba stwierdziła, że do zamówienia będącego przedmiotem umowy stosuje się przepisy działu III PZP - art. 309 ust. 1 PZP przez zaniechanie zamieszczenia w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia o wyniku postępowania zawierającego informację o udzieleniu zamówienia

III.  art. 513 pkt 3 PZP w zw. z art. 16 PZP w zw. z art. 83 w zw. z art. 8 w zw. z art. 58 kc poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na podstawie PZP, pomimo że zamawiający jest do tego zobowiązany, ponadto zamawiający czyni to bez wskazania ku temu jakiegokolwiek uzasadnienia oraz bez wykonania uprzednio spoczywającego na nim obowiązku przeprowadzenia analizy potrzeb i wymagań, a to wszystko
w celu ominięcia przepisów prawa, realizując zamiar nieuprawnionego ominięcia przepisów PZP. Powyższe stanowi jednocześnie naruszenie zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, gdyż odbiera możliwość działającym na rynku wykonawcom do uzyskania zamówienia publicznego;

IV.  art. 102 i 106 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 16 pkt 1 PZP w zw. z art. 513 pkt 3 PZP oraz w zw. z art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2022 r., poz. 1233 j.t. ze zm., dalej: „Uokik") w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 6 Uokik, poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia, w sytuacji, gdy nie istniały ku temu podstawy, a samo działanie zamawiającego w warunkach niniejszej sprawy jest sprzeczne z zasadą zapewnienia uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców, co prowadzi do wniosku, że zamawiający nie wszczynając postępowania przetargowego nadużył swojej pozycji dominującej.

Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania w całości oraz nakazanie zamawiającemu:

1) ogłoszenie postępowania przetargowego w trybie konkurencyjnym, np. w trybie przetargu nieograniczonego, które miałoby dotyczyć świadczenia usługi polegającej na zagospodarowaniu lub odbieraniu i zagospodarowaniu odpadów komunalnych
z terenu Gminy Ż. stosownie do postanowień ustawy z dnia 13 września 1996 r. utrzymaniu czystości i porządku w gminach;

2) ujawnienia i udostępnienia odwołującemu dokumentów potwierdzających stan prawny i faktyczny przedstawiony w odwołaniu, zobowiązanie zamawiającego do przedstawienia wskazanych w odwołaniu informacji i dokumentów.

W ramach uzasadniania odwołania wskazano, że Gmina Ż. jest zamawiającym publicznym, a w konsekwencji każdy zakup usług, w tym usługi dotyczący zagospodarowania odpadów, wymaga zachowania procedury wynikając z PZP. Odwołujący wskazał przy tym, że nie była sporna pomiędzy stronami okoliczność, że roczna wartość usług kupowanych przez Gminę Ż., których przedmiotem jest zagospodarowanie odpadów, jest wyższa niż 130 000 zł. Z tych przyczyn, zdaniem odwołującego, Gmina Ż. zobowiązana jest do stosowania procedury zakupowej tych konkretnie usług w ramach trybów wskazanych w PZP. Odwołujący zwrócił nadto uwagę, że dnia 02 stycznia 2012 r. Gmina Ż. ze spółką (...) sp. z o.o. w M. utworzyły spółkę, której przedmiotem działalności miało być prowadzenie działalności gospodarczej, usługowej i handlowej oraz osiąganie zysków z tej działalności w celu realizacji przedsięwzięcia publiczno-prawnego,
m.in. w zakresie budowy zakładu odzysku odpadów komunalnych i rozbudowy istniejącego składowiska odpadów położonego w miejscowości W.. Jednocześnie odwołujący zwrócił uwagę, że Gmina Ż. dysponuje 20% głosów na zgromadzeniu wspólników (...) sp. z o.o. w M. przez co brak jest przesłanek do stosowania tzw. trybu z wolnej ręki wskazanego w art. 214 ust. 1 pkt. 11 PZP.

Odwołujący zarzucił także Zamawiającemu, że pomimo obowiązku stosowania przepisów PZP przy kupowaniu usług na zagospodarowanie odpadów nie realizuje tego obowiązku. Odwołujący wskazał przy tym, ze Gmina Ż. z pominięciem przepisów PZP zleca realizacje tej usługi firmie (...) sp. z o.o. na podstawie cyklicznie zawieranych w sposób dorozumiany umów (umowy nie są pisemne). Jak zauważył odwołujący, sposób dorozumiany polega na tym, że Gmina Ż. rzeczywiście dostarcza do instalacji (...) Sp. z o.o. odpady do zagospodarowania za co zobowiązana jest dokonać zapłaty na rzecz (...) sp. z o.o. w wysokości określonej wg cen z cennika obowiązującego w czasie przywiezienia odpadów.

W odwołano wskazano także, że fakt zawarcia przez Gminę Ż. w dniu 2 stycznia 2012 r. umowy z (...) sp. z o.o. w M. o partnerstwie publiczno-prywatnym nie stanowi przesłanki uprawniającej zamawiającego publicznego, jakim jest Gmina Ż., do zaniechania stosowania przepisów PZP. Tym samym, w ocenie odwołującego, Gmina Ż. rażąco naruszyła powołane w odwołaniu przepisy PZP. Odwołujący zwrócił nadto uwagę na okoliczność, że zamawiający nie może przygotowywać i prowadzić postępowania w sposób, który narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w tym reguły konkurencji określone w UOKiK. W tym kontekście odwołujący wskazał, że zamawiający ma pozycję dominującą na rynku usług właściwych, za który należy uznać rynek organizowania usług zagospodarowania odpadów komunalnych z terenu gminy Ż.. Jest bowiem jedynym podmiotem, który odpowiada za organizację usług użyteczności publicznej z zakresu gospodarki odpadami
w W.. Zgodnie zaś z regulacjami UOKiK zakazane jest nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez przedsiębiorcę poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji. Tymczasem Zamawiający,
w ocenie odwołującego, ustalając zamówienie z pominięciem trybów przewidzianych w PZP uniemożliwia lub co najmniej utrudnia działalność innych wykonawców, przez stworzenie barier wejścia na rynek lub rozwoju podmiotów już działających na rynku.

Zamawiający, w odpowiedzi na odwołanie wniósł o odrzucenie odwołania. Wniosek ten podlegał oddaleniu przez Izbę. Ta wskazała bowiem, że nie zostały spełnione przesłanki odrzucenia odwołania, o których mowa w art. 528 pkt 1 PZP.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Izby wynika, że zarzut nr 1 zasługiwał na uwzględnienie. Argumentując swoje stanowisko Izba w szczególności wskazała, że nie było sporne pomiędzy stronami, że usługa zagospodarowania odpadów jest usługą odpłatną. Płatność następowała na podstawie cennika ustalanego przez firmę (...) sp. z o.o. Nie było również okolicznością sporną, że wartość zamówienia dotyczącego zagospodarowania odpadów przekracza kwotę 130 000 złotych. Tym samym zamawiający jako jednostka sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 4 pkt 1 PZP był zobowiązany do stosować przepisy PZP dla realizacji usługi zagospodarowanie odpadów. Brak zaś zastosowania przepisów PZP stanowi naruszenie wymienionych przez odwołującego w zarzucie nr 1 przepisów.
W uzasadnieniu swojego stanowiska Izba w szczególności wskazała, że spółka (...) sp. z o.o. nie jest spółką gminną, nie jest podmiotem zależnym gminy Ż., gdyż Zamawiający posiada zaledwie 20 % udziałów w tej spółce. Okoliczność zaś, że (...) sp. z o.o. nie jest ani podmiotem własnym, ani podmiotem zależnym zamawiającego powoduje, że Gmina Ż. nabywa odpłatnie usługi zagospodarowania odpadów od podmiotu niezależnego od niej, a zatem jest zobowiązana do przeprowadzić postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego.

Izba zwróciła także uwagę, że w realiach niniejszej sprawy zamawiający dotychczas dokonuje płatności na rzecz podmiotu trzeciego, który ustala opłaty za zagospodarowanie odpadów. Co więcej, jak wskazywano w trakcie rozprawy
z udziałem stron, wysokość opłat z tytułu zakupu usługi zagospodarowania odpadów jest źródłem sporu pomiędzy Gminą Ż. a spółką (...) sp. z o.o.

Izba wskazała nadto, że żadna z ustaw nie zawiera wyłączenia stosowania PZP wobec spółek powstałych w ramach umowy o partnerstwie publiczno – prywatnym. Jak podkreśliła przy tym Izba, gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie takich spółek spod reżimu PZP, to takie postanowienie znalazłoby się w treści ustawy.

Z powyższych względów Izba uwzględniła stanowisko odwołującego uwzględniając odwołanie w zakresie zarzutów opisanych w odwołaniu pod numerem 1 i 3. Izba wskazała jednak, że nie ma podstaw do wskazania konkretnego trybu postępowania, który miałby zostać zastosowany pozostawiając go zamawiającemu.

Skargę od powyższego orzeczenia wniosła Gmina Ż. (dalej także jako „skarżący”), która wskazał, że zaskarża przedmiotowy wyrok KIO w zakresie wskazanym w pkt I sentencji wyrok.

Skarżący zarzucił wyrokowi KIO naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

a) art. 1 pkt 1-2 PZP w zw. z art. 2 pkt 1) PZP w zw. z art. 4 pkt 1 PZP w zw. w zw. z art. 7 pkt 32) PZP w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1) u.g.k. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5) u.g.k. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1) u.k.r.u. w zw. z art. 1 ust. 2 u.p.p.p. w zw. z art. 4 ust 2 u.p.p.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek stosowania przez skarżącą przepisów PZP wyłącza lub ogranicza swobodę w zakresie wyboru formy i sposobu prowadzenia gospodarki komunalnej, w konsekwencji czego Izba uznała, że Gina Ż.musi dokonać zlecenia usług zagospodarowania odpadów przeprowadzając postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego z zastosowaniem przepisów PZP, podczas gdy art. 4 ust. 1 pkt 1) u.g.k. ustanawia swobodę
w zakresie wyboru przez gminę jako jednostkę samorządu terytorialnego, sposobu i formy prowadzenia gospodarki komunalnej, w tym w zakresie zagospodarowania odpadów, w ramach której to swobody skarżąca od dekady dokonuje zagospodarowania odpadów w instalacji komunalnej zlokalizowanej w miejscowości W. Gmina Ż.”, obejmującej składowisko oraz Zakład odzysku odpadów, wybudowanej w ramach realizacji umowy z dnia 2 stycznia 2012 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym zawartej w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji na: Wybór koncesjonariusza (Partnera Prywatnego) do realizacji przedsięwzięcia dotyczącego „Budowy zakładu odzysku odpadów komunalnych wchodzącego w skład planowanego regionalnego zakładu unieszkodliwiania odpadów komunalnych w miejscowości W. gmina Ż.”, w oparciu
o postanowienia tejże umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym,

b) art 6d ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 1 pkt 1-2 PZP poprzez ich nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżąca jest zobowiązana do przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego
w przedmiocie usług zagospodarowania odpadów z zastosowaniem przepisów PZP, podczas gdy przepis art. 6 d ust. 1 u.c.p.g. obliguje do udzielenia zamówienia publicznego wyłącznie na usługi, których przedmiotem jest: (a) odbiór albo (b) odbiór i zagospodarowanie odpadów,
a nie sam odbiór odpadów,

2. przepisów prawa procesowego:

a) art. 513 pkt 3) PZP w zw. z art. art. 528 pkt 1) PZP poprzez jego błędną wykładnię skutkująca przyjęciem, iż przekazanie przez Skarżącą odpadów komunalnych z terenu Gminy Ż. do Instalacji komunalnej PPP celem ich zagospodarowania stanowi czynność zamawiającego, na którą przysługuje odwołanie zgodnie z normami PZP i w konsekwencji zaniechanie odrzucania wniesionego przez Przeciwnika Skargi, pomimo iż w sprawie nie miały zastosowania przepisy PZP;

b) art. 528 pkt 3 PZP w zw. z art. 515 ust. 3 pkt 1) PZP poprzez zaniechanie odrzucenia odwołania Przeciwnika Skargi, pomimo iż zostało złożone po pływie określonego w PZP terminu na jego wniesienie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w, wyroku w zakresie uwzględniającym Odwołanie i odrzucenie Odwołania, ewentualnie o zmianę wyroku
i oddalenie odwołania w całości. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów.

Przeciwnik skargi wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania skargowego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Skarga nie była zasadna.

Poniżej Sąd skomentuje jej zarzuty, wg. numeracji tam użytej.

Zarzut nr 1 a) nie był zasadny.

Skarżący, w jego ramach, eksponuje fakt, iż zagospodarowanie odpadów stanowi zadanie własne gminu. Sąd podziela to stanowisko, niemniej okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Podobnie jak podnoszona przez skarżącego kwestia swobodnego wyboru co do sposobu prowadzenia działalności komunalnej. Skarżący nie bierze bowiem pod uwagę okoliczności, że w przypadku, gdy podmiot publiczny (zamawiający) zdecyduje się zlecić prowadzenie gospodarki komunalnej podmiotowi zewnętrznemu (wykonawcy), to w myśl regulacji prawa zamówień publicznych i ustawy o gospodarce komunalnej stosowanie przepisów PZP jest obligatoryjne w sytuacji, gdy wartość zamówienia przekracza próg 130 000 tysięcy złotych. Skora zaś spółka (...) sp. z o.o. nie jest spółką komunalną ani spółką zależną w rozumieniu in-house to nie ma podstaw do uznania, że Gmina Ż. prowadzi samodzielnie gospodarkę odpadami. Z samej bowiem konstrukcji zamówienia in-house wynika, że zamówienia te udzielane są podmiotom zależnym, które w ujęciu funkcjonalnym stanowią element struktury władzy lokalnej (samodzielną realizacją zadania) – tak m.in. w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. akt XXIII Zs 127/25. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Jeżeli zatem dochodzi do zlecenia ww. czynności podmiotowi trzeciemu o wartości powyżej ww. progu to jedynym prawnie dopuszczalnym rozwiązaniem jest przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Umowa zawarta w trybie partnerstwa publicznego nie zwalnia zaś zamawiającego z tego obowiązku. Żaden bowiem przepis ustawy z 19.12.2008 r. o partnerstwie publiczo-prawnym nie zawiera generalnej klauzuli, która wyłączałaby zastosowania przepisów prawa zamówień publicznych wobec spółek powstałych w wyniku umowy partnerstwa publiczno-prywatnego. Co zaś warte podkreślenia skarżący próbuje budować swoją argumentację na podstawie zapisów umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, podczas gdy w ramach odwołania nawet jej nie złożył jako dowodu (dokumentu). Takie działanie nie mogło zyskać aprobaty, o czym Sąd wskazał w dalszej części swoich rozważań. Nawet jednak, gdyby wniosek dowodowy w zakresie przedmiotowej umowy nie był spóźniony, to i tak nie zmieniłby zapatrywania tutejszego Sądu bowiem umowa partnerstwa publiczno-prywatnego została zawarta ze spółką (...), zaś spółka (...) powstała jako spółka celowa, a jej głównym celem była budowa zakładu odzysku odpadków i zarządzenie nim, a nie gospodarka odpadami. Nie ma przy tym znaczenia, że (...)zobowiązała się do przyjmowania odpadów także od Gminy Ż. skoro przejęcie odpadów następuje odpłatnie, tj. na komercyjnych zasadach, zgodnie z ogólnym cennikiem. W konsekwencji zarzut nr 1 a) nie mógł zostać uwzględniony.

Brak jest także, w ocenie Sądu, podstaw do uwzględnienia zarzutu nr 1 b) skargi. Należy bowiem mieć na uwadze, że art. 6d ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przewiduje dwa przypadki, gdzie udzielenie zamówienia publicznego jest obligatoryjne i to niezależnie od progów. Chodzi o odbiór odpadów oraz odbiór połączony z ich zagospodarowaniem. Brak jest przy tym konieczności udzielenia zamówienia publicznego na samo zagospodarowanie odpadami. W ocenie Sądu okoliczność ta nie powoduje jednak, że dochodzi do wyłączenia obowiązku udzielenia zamówienia publicznego w sytuacji, gdy jest on konieczny zgodnie z prawem zamówień publicznych. Tym bardziej, że ww. przepis
w ogóle nie dotyczy wyłączenia stosowania ustawy PZP, ale narzucenia jej stosowania jako jedynej formy wykonywania usług (odbioru i zagospodarowania odpadów albo samego odbioru odpadów) wyłączając w tym zakresie możliwość organizacji przez gminę tych usług z wykorzystaniem własnych podmiotów, tj. spółek, zakładów budżetowych - w trybie publicznoprawnym (zob. wyrok TK z 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12). Z kolei z PZP wynika jednoznacznie, że każda usługa zlecona przez podmiot publiczny, przy przekroczeniu ustawowego progu, podlega tej ustawie. A skoro tak, to również dotyczy to usługi zagospodarowania odpadami komunalnymi. Skarżący próbuje zaś odwoływać się do orzecznictwa i doktryny pomijając tę okoliczność z czym nie sposób się zgodzić. Skoro bowiem Gmina Ż. jest podmiotem publicznym, to z mocy prawa stosuje się do niej PZP, gdyż żaden przepis ustawy
o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wyłącza stosowania PZP. Cytowane zaś przez skarżącego w treści odwołania wyroki nie potwierdzają jego stanowiska, gdyż w żadnym z zacytowanych fragmentów orzeczeń nie znalazło się twierdzenie, aby brak było podstaw do zastosowania PZP dla usługi zagospodarowania odpadów w sytuacji analogicznej jak w niniejszym postępowaniu (gdy są przekroczone progi ustawowe z PZP). Powołane przez skarżącego orzeczenia przedstawione w odpowiedzi na odwołanie oraz w skardze na wyrok KIO dotyczą nadto innego, nawet niezbliżonego stanu faktycznego, a zatem nie mogą stanowić uzasadnienia dla zaniechań zamawiającego w stosowaniu PZP. Tym samym zamawiający winien się do tych przepisów stosować, a w konsekwencji jego stanowisko wyrażone w skardze nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zarzut nr 2 a) także nie zasługiwał na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 528 pkt 1) PZP Izba odrzuca odwołanie, jeżeli stwierdzi, że
w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy. Oznacza to, że w takich okolicznościach Izba winna wydać postanowienie o odrzucenia odwołania. Taka sytuacja, wbrew temu co chciałby skarżący, nie miała miejsca w realiach niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 513 pkt 3) PZP odwołanie przysługuje na zaniechanie przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia lub zorganizowania konkursu na podstawie ustawy, mimo że zamawiający był do tego obowiązany. Złożone w sprawie odwołanie nie dotyczy zaś tego, że Gmina Ż. przekazuje odpady, ale tego, że przez swoje zaniechania narusza ww. art. 513 pkt 3 PZP. Przepis ten daje Izbie podstawę prawną do rozpoznania odwołania w sytuacji, gdy zamawiający zaniecha zastosowania przepisów PZP. Skoro zatem – jak wskazano wyżej – zamawiający nie miał podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia postępowania
w trybie PZP, to logiczną konsekwencją jest możliwość rozpoznania odwołania przez Izbę w związku z naruszeniem przez zamawiającego art. 513 pkt 3) PZP. Zamawiający w realiach niniejszej sprawy nie działa bowiem w ramach jakiejkolwiek innej procedury, a na pewno nie w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego. Tym bardziej, że wbrew stanowisku skarżącego, spółka celowa nie jest stroną umowy zawartej w oparciu partnerstwo publiczno-prywatne. Stronami takiej umowy jest bowiem podmiot publiczny i prywatny. Spółka celowa jest zaś wyłącznie instrumentem służącym partnerowi prywatnemu i podmiotowi publicznemu do wykonania zobowiązań stron określonych w tej umowie (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z 22.01.2026 r., sygn. akt ICSK 3119/24). Izba prawidłowo ustaliła zatem, że odwołanie nie podlega odrzuceniu, a zamawiający winien udzielić zamówienia w tym konkretnym przypadku w trybie przewidzianym w ustawie PZP.

Także zarzut nr 2 b) nie zasługiwał w ocenie tutejszego Sądu na uwzględnienie. Z art. 528 pkt 3 PZP wynika, że Izba odrzuca odwołanie, jeżeli stwierdzi, że zostało wniesione po upływie terminu określonego w ustawie. Oznacza to, że odwołanie podlega odrzuceniu, gdy odwołujący uchybi terminowi na jego złożenie,
o którym mowa w art. 515 PZP. Termin ten ma bowiem charakter prekluzyjny i nie podlega przywróceniu (zob. P. Wójcik [w:] A. Gawrońska-Baran, E. Wiktorowska, A. Wiktorowski, P. Wójcik, Prawo zamówień publicznych. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 528.). Mając powyższe na uwadze godzi się wskazać, że na etapie trwania postępowania przed KIO, skarżący nie podnosił kwestii rzekomego wniesienia odwołania po terminie. W konsekwencji za niezrozumiałe należy uznać zarzucanie Izbie rozpoznania odwołania rzekomo po terminie dopiero na etapie postępowania skargowego. Jeżeli bowiem skarżący uznał, że odwołanie zostało złożone po terminie, to winien na tę okoliczność wskazywać już przed KIO. Niemniej jednak, należy zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o upływie terminu na złożenie odwołania w rozumieniu art. 515 PZP. W realiach niniejszej sprawy brak jest bowiem pisemnej umowy, w oparciu o którą zamawiający przekazuje odpady do (...). Nadto przekazanie odpadów następuje w systemie ciągłym wg aktualnego cennika. Oznacza to, że zaniechanie w ogłoszeniu przetargu na tę usługę trwa na bieżąco. Skoro tak, to w ocenie Sądu brak jest daty, od której możliwe byłoby wyliczenie terminu ustawowego, o którym mowa w art. 515 PZP. W konsekwencji nie można mówić o tym, że odwołanie jest spóźnione w rozumieniu art. 528 pkt 3 PZP.

W związku z powyższym należało uznać, że żaden z zarzutów skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na rozprawie z dnia 28.04.2026 r. Sąd pominął wniosek dowodowy skarżącego w postaci umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Sąd uznał bowiem ten wniosek za spóźniony w rozumieniu art. 381 k.p.c. w zw. z art. 579 ust. 2 PZP. W ocenie Sądu nie zostało wykazane, ażeby przedmiotowa umowa nie mogła zostać przedstawiona w trakcie postępowania odwoławczego. Nadto wniosek ten jest w ocenie Sądu wadliwy, gdyż skarżący ani nie dołącza do skargi umowy partnerstwa publiczno-prywatnego (nie wymienia jej też w załącznikach skargi), ani nie wnioskuje
o zobowiązanie do jej złożenia (art. 248 k.p.c.). Przemawia to zatem za uznaniem tego wniosku nie tylko jako spóźnionego, ale także jako wadliwie skonstruowanego.

W związku z powyższym zarzutami skarga, jako bezzasadna, zgodnie z art. 588 ust. 1 PZP, podlegała oddaleniu.

Sąd Okręgowy o kosztach postępowania skargowego orzekł stosownie do treści art. 589 ust. 1 PZP statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik sporu i tym samym obciążył skarżącego kosztami postępowania w całości jako stronę przegrywającą.

Koszty postępowania wywołanego wniesieniem skargi, poniesione przez (...) sp. z o. o. w Z. sprowadzają się do kwoty wynagrodzenia reprezentującego ją radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty.

Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy - Sąd Zamówień Publicznych orzekł jak w sentencji wyroku.

Anna Janas Arkadiusz Kucharski Sylwia Paschke