Wyrok z 27 maja 2026, sygn. I C 532/25

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 maja 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego Z. B.

po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 roku w L.

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w D.

przeciwko M. U.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 532/25

UZASADNIENIE

Powód – (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł pozew przeciwko M. U. o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 7.061,79 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 10 lipca 2024 roku strona pozwana zawarła z kredytodawcą (...) umowę numer (...). Zgodnie z postanowieniami tej umowy kredytodawca udzielił pozwanemu kredytu płatniczego wysokości 4.000,00 złotych. Całkowita kwota kredytu została w całości udostępniona stronie pozwanej na karcie kredytowej. Pozwany wykorzystał udostępniony na karcie kredytowej limit kredytowy, składając dyspozycję wypłaty środków z karty kredytowej, między innymi poprzez płatności karta kredytową lub przelewy z karty kredytowej na wskazane przez siebie rachunki bankowe, wykorzystując kwotę w wysokości 3.999,00 złotych.

Powód zaznaczył, że strona pozwana naruszyła postanowienia umowy dotyczące wpłaty minimalnych kwot, co skutkowało wypowiedzeniem umowy. w wyniku tego zobowiązania stało się wymagalne w dniu 7 września 2024 roku. Korespondencja była kierowana na adres wskazany przy zawieraniu umowy.

Powód podkreślił, że zobowiązanie kredytobiorcy względem strony powodowej na dzień wytoczenia powództwa wynosiło 7.061,79 złotych i obejmowało niespłaconą kwotę wykorzystanego limitu kredytowego – 3.900,00 złotych, niespłacone odsetki od wykorzystanego limitu kredytowego w wysokości 229,61 złotych, opłaty z tytułu udzielenia i administrowania limitem kredytowym oraz inne opłaty dodatkowe naliczone zgodnie z postanowieniami umowy wraz z Tabelą opłat, stanowiącą integralny załącznik do umowy w wysokości 2.210,00 złotych oraz skapitalizowane odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie w wysokości 722,18 złotych.

Powód wskazał również, że udzielenie pozwanemu kredytu zostało dokonane wobec podjęcia przez niego kontaktu z kredytodawcą, na skutek założenia konta klienta na platformie elektrycznej kredytodawcy, prowadzonej za pośrednictwem operatora telekomunikacyjnego (...) S.A. pełniącego funkcję świadczącego usługi (...), służącej do rejestrowania, wysyłania dokumentacji i potwierdzania odbioru elektronicznych dokumentów. Weryfikacja danych i zapisów zawartej umowy zakresie zgodności wniosku o udzieleniu finansowania, została dokonana przez powyższy podmiot, działający w charakterze zaufanej osoby trzeciej. Powód zaznaczył, że powyższy fakt znalazł odzwierciedlenie w przedłożonym materiale dowodowym w postaci dołączonych do pozwu certyfikatu komunikacji elektronicznej – do wygenerowania którego niezbędne było przesłanie skanu swojego dowodu osobistego oraz potwierdzenie dokonania rzeczonej czynności za pomocą kody weryfikacyjnego wysłanego na numer telefonu kredytobiorcy.

Powód podniósł, że strona pozwana została poinformowana o wszystkich kosztach związanych z kredytem i karta kredytową – zarówno poprzez publikację informacji na stronie internetowej, jak i poprzez szczegółowy formularz informacyjny, którego zapoznanie się potwierdza certyfikat komunikacji elektronicznej. Proces zawarcia umowy wymagał wyraźnej akceptacji jej warunków oraz potwierdzenia prawdziwości danych, co jednoznacznie świadczy, że strona pozwana miała pełną możliwość zapoznania się z postanowieniami umowy, ich analizy oraz ewentualnego odstąpienia od zawarcia umowy.

Powód wskazał, że w dniu 18 lutego 2025 roku została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej spółce (...), na mocy której powód stał się następcą prawnym, a tym samym uprawnionym do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi L. względem strony pozwanej. strona pozwana została zawiadomiona o sprzedaży wierzytelności, tym samym dochowano warunków przewidzianych art. 509 kc, co powodowało że umowa cesji jest w pełni skuteczna wobec roszczenia objętego pozwem.

Pozwany – M. U. nie stawił się na termin rozprawy, nie zajął stanowiska w sprawie i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, pomimo pouczenia go o skutkach takiego postępowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W systemach pożyczkodawcy – (...) w oparciu o opracowany przez niego wzorzec umowny utworzona została umowa o udzielenie Limitu Kredytowego Z. (...) (2) nr (...) zawarta w dniu 6 lipca 2024 roku w miejscowości L..

W treści wzorca umowy jako kredytodawcę wskazano (...), zaś kredytobiorcę – M. U. oraz oznaczono numer PESEL oraz numer dokumentu tożsamości kredytobiorcy, jego adres zameldowania i zamieszkania, numer telefonu oraz adres e-mail. Umowa została zawarta na czas nieokreślony i okres spłaty kwoty wykorzystanego limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie mógł być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego oraz, że po całkowitej spłacie całkowitego zobowiązania kredytobiorca ma prawo do ponownego wykorzystania limitu kredytowego w pełnej wysokości. Całkowite zobowiązanie kredytobiorcy obejmowało wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, należne odsetki, prowizję za udzielenie limitu kredytowego oraz odsetki za opóźnienie, jeżeli były naliczane, a także opłaty za korzystanie z karty wskazane w taryfie, o ile znajdowały zastosowanie ((...)). Począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym kredytobiorca po raz pierwszy skorzystał z limitu kredytowego, zobowiązany był do spłat co najmniej 20%wykorzystanej kwoty według danych na ostatni dzień poprzedniego miesiąca , lecz nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania(„Minimalna kwota do zapłaty”). Kredytobiorca był zobowiązany do spłaty minimalnej kwoty do zapłaty w okresie rozpoczynającym się pierwszego i kończącym się piątego dnia danego miesiąca („Okres płatności”). Niezależnie od powyższego kredytobiorca zobowiązany był do zapłaty pozostałej części całkowitego zobowiązania przed upływem 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z Limitu kredytowego.

Z treści postanowień umowy wynikało nadto, że przed podpisaniem umowy kredytobiorca powinien otrzymać od kredytodawcy standardowy formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego zawierający informację wymagane przez Ustawę o kredycie konsumenckim oraz powinien zapoznać się z treścią dokumentu i zrozumieć ją, tak aby w sposób świadomy podjąć decyzję o zawarciu umowy.

W treści umowy wskazano, że kredytodawca zobowiązał się udzielić kredytobiorcy kredyt w maksymalnej kwocie 4.000,00 złotych („limit kredytowy”) w formie przyznania linii kredytowej, z którego można było korzystać zgodnie z warunkami opisanymi w art. 3 i 4 umowy poniżej, a kredytobiorca zobowiązał się do korzystania z niego i jego spłaty zgodnie z postanowieniami umowy. Limit kredytowy stanowił całkowitą kwotę kredytu w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim. W związku z tym kredytodawca udostępniał kredytobiorcy instrument płatniczy w postaci karty kredytowej z wytłoczonym numerem umowy nr (...), numerem karty i imieniem i nazwiskiem kredytobiorcy, która powinna być wysłana przez kredytodawcę do kredytobiorcy w ciągu 2 dni roboczych od daty zawarcia niniejszej umowy na adres wskazany przez kredytobiorcę we wniosku o zawarcie umowy. Karta stawała się aktywna po otrzymaniu jej przez kredytobiorcę i skontaktowaniu się z kredytodawcą w celu jej aktywacji. Integralną częścią niniejszej umowy stanowił załącznik nr 1 do niniejszej umowy, to jest Warunki Korzystania z (...) Z. (...) (1), które zawierały również tabelę opłat za korzystanie z karty. Karta była ważna do upływu wskazanej na niej daty ważności, a w przypadku wygaśnięcia ważności karty w trakcie trwania umowy, kredytodawca zobowiązany był dostarczyć nową kartę kredytobiorcy, który był zobowiązany zwrócić kartę, której ważność wygasła. W celu dostarczenia nowo wydanej karty strony zobowiązane były zawrzeć aneks do niniejszej umowy.

W treści umowy wskazano również, że kredytobiorca oświadczył, iż otrzymał przed zawarciem umowy, na trwałym nośniku w formie pliku (...) umowę o udzielenie limitu kredytowego, warunki korzystania z (...) Z. (...) (1), taryfę i wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy oraz, że przeczytał i zapoznał się z treścią i warunkami zawartymi w umowie zamieszczonej na stornie internetowej oraz we wskazanych w powyżej dokumentach i były one dla niego zrozumiałe oraz jasne i wyraził zgodę na ich stosowanie pomiędzy kredytobiorcą a kredytodawcą. Ponadto, że kredytobiorca może korzystać w całości z maksymalnej kwoty limitu kredytowego niezwłocznie po aktywacji karty i wejściu w życie niniejszej umowy. Po pierwszym skorzystaniu z tej kwoty, kredytobiorca mógł korzystać z kwot przekraczających należny kapitał aż do maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy, pod warunkiem że karta nie została zablokowana. Wykorzystana kwota stanowiła kwotę wszystkich transakcji dokonanych przy użyciu karty do wysokości maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy, które nie zostały spłacone przez kredytobiorcę („Wykorzystana kwota”). Dostępny limit stanowił kwotę limitu kredytowego pomniejszonego o wykorzystaną kwotę („Dostępny limit”).

Z treści postanowień umowy wynikało, że całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorcę obejmowała wykorzystaną kwotę limitu kredytowego oraz całkowity koszt kredytu, kwotę dostępnego limitu.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk umowy o udzielenie Limitu Kredytowego Z. (...) (2) nr (...) z dnia 6 lipca 2024 roku k. 27 – 30.

W treści postanowień umowy zawarto również zapis, że spłaty limitu kredytowego wraz z wszelkimi odsetkami i opłatami dokonuje się na rachunek bankowy prowadzony przez (...) Bank (...) S.A. na rzecz (...) o numerze wskazanym w umowie oraz, że przelew powinien być zdefiniowany dla beneficjenta (...) o numerze podanym w umowie, tytułem (...). Natomiast umowa ulegała rozwiązaniu, między innymi, w wyniku rozwiązania je bez zachowania okresu wypowiedzenia przez kredytodawcę, w przypadku gdy kredytobiorca pomimo uprzedniego wezwania do zapłaty zalegał ze spłatą należności za co najmniej dwa okresy rozliczeniowe lub naruszył istotne zobowiązania wynikające z umowy, a także za dwumiesięcznym pisemnym wypowiedzeniem kredytodawcy wysłanym na adres kredytobiorcy podany w niniejszej umowie lub wysłanym za pomocą wiadomości e-mail na adres e-mail kredytobiorcy podany we wniosku o zawarciu umowy. Niezależnie od podstawy wypowiedzenia niniejszej umowy kredytobiorca zobowiązany był w ciągu 7 dni od daty rozwiązania umowy zwrócić kartę kredytodawcy, przesyłając ją listem poleconym do biura kredytodawcy na adres wskazany w umowie. W przypadku niewykonania zobowiązania kredytobiorca zapłaci kredytodawcy karę pieniężną w wysokości 5 złotych za każdy dzień opóźnienia, ale nie więcej niż 200,00 złotych. niezależnie od przyczyn rozwiązania umowy kredytobiorca zobowiązany jest spłacić całkowitą kwotę wykorzystanej kwoty limitu kredytowego, odsetki naliczone zgodnie ze stopą określoną w art. 10 umowy według stanu na dzień rozwiązania, odsetki za opóźnienie zgodnie z art. 13 umowy, prowizję za udzielenie limitu kredytowego zgodnie z art. 12 umowy, o ile zostały one naliczone. Po rozwiązaniu umowy kredytodawca przekaże nieodpłatnie kredytobiorcy dokument poświadczający rozliczenie przez strony wszystkich zobowiązań wynikających z umowy albo wskazujący na niewykonanie określonych obowiązków umownych.

dowód z innych wniosków dowodowych: umowa o udzielenie Limitu Kredytowego Z. (...) (1) B. nr (...) z dnia 6 lipca 2024 roku k.

Od dnia 2 lutego 2024 roku obowiązywały zmienione warunki korzystania z (...) Z. (...) (1) z dnia 18 lipca 2018 roku.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk nr 1 załącznika nr 1 do umowy o udzielenie limitu kredytowego nr (...) z dnia 6 lipca 2024 roku k. 35 -39v.

Kredytodawca – (...) sporządził aneks nr (...) do umowy o udzielenie limitu kredytowego, z którego wynikało, że zostały one zawarte w dniu 6 lipca 2024 roku pomiędzy pozwanym – M. U. a kredytodawcą. Pierwszy aneks dotyczył korzystania przez kredytobiorcę z akcji promocyjnej, natomiast drugi korzystania z usługi szybkiego przelewu bezgotówkowego z rachunku karty, w celu umożliwienia kredytobiorcy skorzystania z tej możliwości.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk aneksu nr (...) do umowy z dnia 6 lipca 2024 roku k. 31, wydruk aneksu nr (...) do umowy z dnia 6 lipca 2024 roku k. 31v.

Kredytodawca – (...) sporządził formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego Z. (...) (2), który zawierał informacje dotyczące kredytodawcy (adres (siedziba), numer telefonu, adres poczty elektronicznej, adres strony internetowej), opis głównych cech kredytu (rodzaj kredytu, całkowita kwota kredytu, terminy i sposób wypłaty kredytu, czas obowiązywania umowy zasady i terminy spłaty kredytu), koszty kredytu (stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany, rzeczywista roczna stopa oprocentowania, całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta, koszty w związku z umową kredytu), inne ważne informacje (odstąpienie od umowy, spłata kredytu przed terminem określonym w umowie, sprawdzenie w bazie danych, prawo do otrzymania projektu umowy o kredyt, czas obowiązywania formularza), dodatkowe informacje podawane w przypadku sprzedaży usług finansowych na odległość (dane kredytodawcy, dane dotyczące umowy).

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk formularza informacyjnego k. 32 – 34v.

Kredytodawca – (...) sporządził potwierdzenie zawarcia umowy pomiędzy nim a pozwanym, wskazując imię i nazwisko kredytobiorcy, jego adres i numer pesel oraz datę i godzinę zawarcia umowy.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk certyfikatu podpisania umowy k. 40v.

Kredytodawca – (...) wygenerował ze swojego systemu historię użycia i spłaty karty w okresie od dnia 10 lipca 2024 roku do dnia 25 lipca 2024 roku.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk historii k. 41 – 42v.

W dniu 10 lutego 2025 roku kredytodawca sporządził oświadczenie o rozwiązaniu umowy Z. (...) (1) o wydanie (...) karty kredytowej z limitem odnawialnymi limitem kredytowym adresowane do pozwanego – M. U., wskazując że w związku z zaprzestaniem wykonywania wymagalnych zobowiązań i naruszeniem istotnych zobowiązań wynikających z umowy, rozwiązuje umowę karty z limitem kredytowym, dla której wymagana spłata na dzień 1 lutego 2025 roku wynosił 6.456,73 złotych.

dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia oświadczenia z dnia 10 lutego 2025 roku k. 43.

W dniu 18 lutego 2025 roku (...) z siedzibą w B. zawarł z J. Wierzytelności Niestandaryzowanym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem była, między innymi, wierzytelność dotycząca M. U. w wysokości 6.456,73 złotych obejmującą kapitał (niespłacona wykorzystana kwota limitu kredytowego) – 3.900,00 złotych, odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego – 229,61 złotych, odsetki za opóźnienie – 117,12 złotych, prowizję za udzielenie limitu kredytowego/prowizja za limit kredytowy – 702,00 złotych i prowizję za udzielenie – limitu kredytowego – umowa/prowizja za administrowanie kartą w wysokości 1.508,00 złotych. Wierzytelność wynikała z aktywacji karty kredytowej w dniu 10 października 2024 roku, na podstawie numeru umowy/numeru klienta (...).

dowód z innych wniosków dowodowych: umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 18 lutego 2025 roku k. 15 – 16, załącznik – podsumowanie danych dla wierzytelności objętych cesją z dnia 18 lutego 2025 roku k. 26.

W dniu 4 marca 2025 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w D., działający na zlecenie (...) sp. z o.o. reprezentującym J. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w D., sporządził zawiadomienie adresowane do pozwanego – M. U., z którego wynikało, że zgodnie z art. 509 kc, na mocy umowy cesji z dnia 18 lutego 2025 roku J. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w D. nabył od (...) wierzytelność przysługującą pierwotnie (...) R. R. spółka prawa bułgarskiego z siedzibą w B..

Według przekazanych przez wierzyciela pierwotnego informacji saldo zadłużenia wynosiło kwotę 6.573,50 złotych, obejmującą należność w wysokości 6.456,73 złotych i odsetki w wysokości 116,77 złotych.

dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia zawiadomienia o przelewie wierzytelności z dnia 4 marca 2025 roku k. 44 – 44v.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, mimo że strona pozwana – M. U. nie złożył odpowiedzi na pozew, nie wypowiedział się co do twierdzeń podnoszonych przez powoda w uzasadnieniu pozwu doręczonym przed wydaniem wyroku. Zatem, w toku niniejszego procesu, skoro pozwany nie podjął obrony, zostały spełnione przesłanki do wydania wyroku zaocznego.

Zgodnie z treścią art. 339 § 1 i 2 k.p.c. Sąd może wydać wyrok zaoczny gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. Wówczas przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawartych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia bowiem domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Jednakże domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej sprawy i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego oraz zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Dlatego też ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 1972 r w sprawie (...) 539/71, Legalis).

Oznacza to, że sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 roku, w sprawie III (...) 30/72, 31 marca 1999 roku, w sprawie I CKU 176/97, 6 czerwca 1997 roku, w sprawie I CKU 87/97, 15 marca 1996 roku, w sprawie I (...) 26/96, 15 września 1967 roku, w sprawie III (...) 175/67).

Dlatego też obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 kpc. Brak jakichkolwiek dokumentów powoduje, że przytoczone okoliczności budzą wątpliwości co skutkuje oddaleniem powództwa - nawet przy biernej postawnie strony pozwanej - gdyż nie jest możliwym przyjęcie za prawdziwych twierdzeń pozwu. Tym bardziej, że z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

Strona powodowa powinna zatem udowodnić zarówno zasadność, jak i wysokość określonej wierzytelności. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W przedmiotowej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 18 lutego 2025 roku, w ramach której nabył on wierzytelność wobec pozwanego – M. U. wynikającą z umowy nr (...), wynikającą z aktywacji karty kredytowej w dniu 10 lipca 2024 roku, w wysokości 6.456,73 złotych, która obejmowała kapitał (niespłacona wykorzystana kwota limitu kredytowego) w wysokości 3.900,00 złotych, odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego – 229,61 złotych, odsetki za opóźnienie – 117,12 złotych, prowizję za udzielenie limitu kredytowego (prowizja za limit kredytowy) – 702,00 złotych i prowizję za udzielenie limitu kredytowego (prowizja za administrowanie kartą) – 1.508,00 złotych.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności o zaległe odsetki. Na skutek przelewu wierzytelność cedenta przechodzi na cesjonariusza w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Zasadniczo cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Przejście takie może być albo następstwem umowy albo bezpośrednim skutkiem działania ustawy. Jednakże warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu i rozporządzenia wierzytelnością jest to, aby była ona zindywidualizowana. Dlatego też winien zostać określony stosunek prawny, z którego ona wynika. Ważne jest zatem wskazanie stron tego stosunku, świadczenia jak również przedmiotu. Umowa cesji może być zawarta zasadniczo w dowolnej formie. Jedynie w przypadku, gdy wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew zgodnie z treścią art. 511 k.c. powinien być również pismem stwierdzony.

W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył wydruk umowy z dnia 6 lipca 2024 roku, załącznik, aneks nr (...), umowę sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikiem, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy i zawiadomienie o cesji wierzytelności.

W ocenie Sądu, zaoferowany w sprawie przez powoda materiał dowodowy, nie zdołał skutecznie wykazać roszczenia strony powodowej zarówno co do zasady, jak i wysokości, albowiem żaden z dokumentów przedłożonych przez powoda nie zawiera podpisu pozwanego ani poprzednika powoda. Wprawdzie przepisy prawa dopuszczają możliwość zawarcia tego typu umowy pożyczki (kredytu konsumenckiego) na odległość i do zawarcia umowy nie jest konieczna forma pisemna, albowiem wola zawarcia umowy mogła być przez pozwanego również wyrażona w inny sposób. Niemniej jednak powód powinien ten fakt wykazać - udowodnić, że faktycznie pozwany wyraził wolę związania umowy o takiej treści, a następnie, że tego samego dnia, w którym miała zostać ona zawarta, wyraził zgodę na zmianę jej postanowień. Faktów tych jednak, w ocenie Sądu, powód nie zdołał skutecznie udowodnić. Powód nie zaoferował bowiem ani jednego dokumentu, z którego by bezsprzecznie wynikało, że pozwany złożył oświadczenie woli związania umową, a nadto że założył konto klienta na portalu poprzednika oraz, że wnioskował o jej zawarcie i na takich właśnie warunkach.

Powód nie wykazał również, że pozwany faktycznie zapoznał się z warunkami umowy oraz, że otrzymał umowę i wymienione w niej dokumenty na trwałym nośniku w formie pliki PDF. W ocenie Sądu sam zapis w umowie, że pozwany oświadczył, iż otrzymał przed zawarciem umowy powyższe dokumenty i zapoznał się z treścią oraz warunkami zawartymi w umowie, absolutnie nie świadczą o tym, że pozwany faktycznie otrzymał te dokumenty, natomiast powód, pomimo zapisów umowie, dopełnił obowiązków informacyjnych dotyczących przedmiotowego zobowiązania. Ma to o tyle istotne znaczenie, że przedłożona przez powoda umowa stanowi wzorzec umowy.

Powód nie wykazał również aby pozwany, już po zawarciu umowy, otrzymywał jakiekolwiek informacje o stanie swojego zadłużenia, jakiekolwiek wyciągi, informacje dotyczące wykonania umowy, używania karty, miesięczne wyciągi. Tego typu dokumentów powód nie dołączył do akt i tym samym nie wykazał, że gdyby fatycznie doszło do zawarcia umowy, czego dowodem mogłoby być jedynie potwierdzenie wykonania przelewu, ale tylko na kwotę 3.900,00 złotych, mimo że z treści wzorca umowy wynika, iż przedmiotem umowy była to kwota 4.000,00 złotych. Należy również zauważyć, że z przedłożonych dokumentów nie wynika czy przelew kwoty 3.900,00 złotych został faktycznie przelany na rachunek, który należał do pozwanego, a tym samym czy kwota ta faktycznie została wykorzystana przez pozwanego i to w wysokości jakiej domaga się tego aktualnie powód w pozwie.

Ponadto powód nie wykazał z jakich przyczyn data rzekomego przelewu – 10 lipca 2024 roku nie jest tożsama z datą zawarcia umowy i aneksów, a mianowicie 6 lipca 2024 roku.

Należy również zauważyć, że nawet gdyby pozwanemu część środków została udostępniono w formie przelewu, chociaż umowa główna takiego sposobu nie przewidywała oraz brak jest jakichkolwiek przekonujących dowodów potwierdzających zawarcie aneksów i jeszcze tego samego dnia co umowa, to i tak powód nie wykazał aby udostępnił pozwanemu kartę kredytową (kiedy miałoby to nastąpić) i aby faktycznie, to pozwany w ogóle się nią posługiwał. Na tę okoliczności powód również nie dołączył żadnego dokumentu.

Należy nadto podkreślić, że samo przyznanie limitu, jak wynika z zapisów umowy, nie rodziło jeszcze obowiązku jego zwrotu poprzez kredytobiorcę, który był obowiązany do jego zwrotu, ale tylko w zakresie wykorzystanego limitu. Ponadto każda wpłata kwoty minimalnej powodowała wzrost dostępnego limitu wraz z kwotą spłaconego kapitału. Tym samym, to w jakiej wysokości pozwany rzeczywiście wykorzystał limit powinien również udowodnić powód, czego także nie zdołał uczynić. Z kolei od wykorzystanego limitu zależała wysokość należnych powodowi odsetek i prowizji, a których nie sposób ustalić bez właśnie tej wartości. Powód powinien wykazać, że pozwany wykorzystał przyznany limit, w jakiej wysokości, jak kształtowały się jego spłaty minimalne, następnie odsetki, jak limit się odnawiał i ostatecznie jakie było saldo. Tylko wtedy możliwe byłoby ustalenie jakie jest zadłużanie pozwanego i czy pokrywa się z kwotą jakiej domaga się powód.

Z treści wzorca umowy, co jest szczególnie istotne, nie wynika również czy i w jakiej kwotowo wysokości należy się powodowi prowizja czy odsetki. Wysokość prowizji i odsetek została wskazana przez powoda dopiero w podsumowaniu stanowiącym załącznik do umowy sprzedaży wierzytelności. Sąd analizując ten dokument powziął natomiast wątpliwości co do wysokości zarówno należności oraz poszczególnych kwot składających się na tą należność w postaci odsetek oraz dwóch prowizji. W konsekwencji Sąd nie miała możliwości zweryfikowania tych poszczególnych kwot, a w szczególności w zakresie sposobu ustalenia wysokości prowizji. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jak wynika z jednego z aneksów, kredytobiorca miał także otrzymać promocję na koszty w wysokości 100 % (k.31), miał nie ponosić kosztów kredytu.

Zaoferowane przez powoda dokumenty nie pozwalają także ustalić w jakiej wysokości pozwany miał być obwiązany do zwrotu kwoty minimalnej, jaki był termin płatności kwot minimalnych i tym samym jak kształtowały się również się odsetki, których powód żąda powód.

Należy również zauważyć, że zapisy odnoszące się od ustalania prowizji, odsetek czy nawet wysokości kwoty minimalnej mogą budzić wątpliwość i być niejasne dla przeciętnego konsumenta, który w momencie zawarcia umowy nie jest w stanie określić tak istotnych dla siebie parametrów jak chociażby wysokość kosztów jakie będzie musiał ponieść w związku z zawarciem umowy. Mogą one zatem być ocenione jako klauzule abuzywne (art. 385 ¹ k.c.).

Powód nie wykazał również wymagalności swojego roszczenia. W pozwie jako datę wymagalności powód podaje datę 7 września 2024 roku. Natomiast na podstawie zaoferowanego w sprawie materiału dowodowego Sąd nie ma możliwości zweryfikowania tej daty, albowiem do akt sprawy została dołączona jedynie kopia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy (nawet niepotwierdzona przez występującego w sprawie pełnomocnika) datowana na dzień 10 lutego 2025 roku, czyli sześć miesięcy po wskazanej dacie wymagalności, od której zatem błędnie naliczano odsetki karne. Ponadto powód nie dołączył potwierdzenia doręczenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pozwanemu. Sąd zatem nie jest w stanie ustalić, kiedy faktycznie roszczenie stało się wymagalne, przy czym trzeba zwrócić uwagę dodatkowo na to, że zgodnie z umową kredytobiorca był również obowiązany do zapłaty kwoty minimalnej miesięcznie a także uregulowania kwoty wykorzystanego kapitału najpóźniej w terminie 12 miesięcy od daty transakcji. Tym samym dla tych części roszczenia wymagalność kształtowałaby się różnie, a dopiero dla pozostałej części roszczenia - na skutek wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony. Te wszystkie okoliczności nie zostały jednak należycie przez powoda wykazane ani nawet wyjaśnione. Wobec czego powód nie udowodnił, iż jest uprawniony do żądania całej kwoty wynikającej z umowy a także naliczania odsetek karnych w taki sposób jak to uczynił.

Biorąc zatem pod rozwagę powyższe niejasności, Sąd nie mógł uznać, aby żądanie powoda zostało prawidłowo i skutecznie wykazane co do zasady, a w szczególności co do wysokości, dlatego też nie mogło zostać uwzględnione.

Wobec powyższego Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.