Wyrok z 12 maja 2026, sygn. V GC 367/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 maja 2026r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie SSR Maciej J. Naworski

po rozpoznaniu

dnia 12 maja 2026r. w Toruniu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy

z powództwa (...) sp. z o.o. w A. ( KRS (...) )

przeciwko (...) sp. z o.o. w A. ( KRS (...) )

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) (...)w A. na rzecz powoda (...) (...)w A. kwotę 17.677,60zł ( siedemnaście tysięcy sześćset siedemdziesiąt siedem złotych i sześćdziesiąt groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty:

- 15.453,60zł od dnia 8 lutego 2025r.,

- 2.214zł od dnia 23 maja 2025r.

do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.367zł ( cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastę-pstwa procesowego.

Sygn. akt (...)

UZASADNIENIE

(...) (...)w A. żądała od (...) (...) w A. 17.677,60zł ceny z odsetkami, ponieważ sprzedała jej piach, za który pozwana nie zapłaciła ( k. 3 – 4 ).

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa podnosząc, że nie ma dowodu zawarcia i wykonania umowy; w rezultacie zakwestionowała żądanie co do zasady i co do wysokości ( k. 37 ).

Sąd ustalił co następuje:

W 2025r. (...) (...). w A. sprzedała (...) (...) w A. piach za 27.453,60zł i za 2.214zł i wystawiła jej faktury, które kupująca zaksięgowała.

Dowody: faktury, k. 7 i 8,

zaświadczenie z Urzędu Skarbowego, k. 11.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

1. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dokumentów; nie budziły bowiem wątpliwości i nie były kwestionowane.

2. W tym miejscu należy zaznaczyć, że po pierwsze, proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.

Po drugie, ciężar dowodu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne ( ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c. ).

Po trzecie, dokument urzędowy stanowi dowód faktów wynikających z jego treści; dokumenty urzędowe sporządzają zaś powołane do tego organy władzy publicznej w zakresie swojej działalności ( art. 244 § 1 k.p.c. ). Ciężar wykazania, że dokument taki nie odpowiada prawdzie spoczywa na osobie zgłaszającej tego typu zarzut ( art. 252 k.p.c. ).

Po czwarte wreszcie, na zasadzie domniemania faktycznego, sąd może uznać za udowodnione określone fakty jeżeli wynikają a innych ustalonych okoliczności.

3. Powództwo było uzasadnione a, wbrew pozwanej, powódka dysponowała dowodami na zasadność swojego stanowiska.

Wprawdzie faktura jest dokumentem rozliczeniowym, ważnym z podatkowego punktu widzenia, który samodzielnie nie przesądza o istnieniu zobowiązania, jednak może być podstawą domniemania faktycznego w powiązaniu z innymi dowodami.

Powódka wykazała zaś zaświadczeniem uzyskanym od (...) w A., że pozwana zaksięgowała faktury dokumentujące sprzedaż piachu i zgłosiła je organom podatkowym. Takie zachowanie pozwanej świadczy zaś o prawidłowości wystawienia tych dokumentów a z tej okoliczności wynika z kolei jednoznacznie, że stro-ny zawarły umowy opisane przez powódkę. gdyby było inaczej, pozwana by ich przecież nie przyjęła i nie uwzględniła.

Zaświadczenie potwierdza przy tym nie tylko zasadę ale też wysokość dochodzonego roszczenia. Podatek od towarów i usług stanowi bowiem odpowiedni procent ceny.

Pomijając kwestię urzędowego charakteru zaświadczenia, obrona pozwanej ograniczająca się do zaprzeczania oświadczeniom powódki okazała się więc niewystarczająca.

Z kolei to, czy powódka wykonała umowę nie ma znaczenia z punktu widzenia obowiązku zapłaty ceny przez pozwaną; jej zobowiązanie było bowiem terminowe a nie złożyła żadnego oświadczenia tamującego zgłaszane przeciwko jej roszczenia. Na wypadek zaniechania powódki, pozwana ma natomiast całe spektrum własnych roszczeń. Nie należą one jednak do przedmiotu sporu, wobec czego Sąd się nimi nie zajmował.

4. W konsekwencji Sąd uwzględnił żądanie w całości na podstawie art. 535 § 1 k.c. oraz art. 7 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ( tekst j. Dz. U. z 2023r., poz. 1790 ).

8. Sąd orzekł o kosztach w myśl art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i 98 § 1 ¹ k.p.c.

9. Sąd rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 148 ¹ § 1 k.p.c. Przeprowadzenie rozprawy nie było potrzebne a strony nie złożyły wniosków w trybie art. 148 ¹ § 3 k.p.c.