Zarządzenie z 24 kwietnia 2026, sygn. V W 478/25

UZASADNIENIE WYROKU

Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 7 maja 2024 r. ok. godz. 12:35 w H. przy ul. (...) ujawniono wykroczenie polegające na postoju na chodniku dla pieszych w miejscu obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania”, popełnione przez kierującego samochodem marki E. o numerze rejestracyjnym (...), tj. czynu z art. 92 § 1 kw. W toku podjętych czynności wyjaśniających Straż Miejska ustaliła, że właścicielem pojazdu jest B. H., a następnie wezwała go do wskazania kierującego pojazdem lub jego użytkownika. B. H. pismem z dnia 28 maja 2024 r. (data stempla pocztowego) wskazał osobę, która ww. samochód prowadziła w ww. dniu i miejscu – był nim W. B..

W związku z powyższym pismem z dnia 19 czerwca 2024 r. (odebrane 11 lipca 2024 r.) Straż Miejska m. st. H. III Oddział Terenowy wystosowała do W. B. wezwanie do wskazania w terminie 7 dni użytkownika pojazdu, któremu powierzył dnia 7 maja 2024 r. ok. godz. 12:35 w H. przy ul. (...) pojazd do kierowania lub używania. W terminie 7 dni W. B. nie wskazał, komu powierzył do kierowania lub używania w przedmiotowym dniu.

Dowód: notatka urzędowa wraz ze zdjęciami, k. 1-2, wezwanie do wskazania użytkownika pojazdu, k. 4, 6a , (...), k. 5, 8, oświadczenie właściciela pojazdu, k. 6.

W dniu 07-05-2024 r. B. H. powierzył W. B. pojazd marki E. o nr rej. (...), ponieważ W. B. pracował dla B. H. jako kierowca w przedsiębiorstwie zajmującym się tynkowaniem maszynowym. W. B. na rozprawie stwierdził, że nie on kierował pojazdem i nie zna B. H..

Dowód: zeznania świadka B. H., k. 140, opinia sądowo-psychologiczna dot. B. H., k. 146-147, częściowe wyjaśnienia W. B., k. 66v.

W. B. ma 65 lat. Jest emerytem, deklaruje brak innego źródła dochodów.

Dowód: dane osobopoznawcze, k. 66.

Ocena dowodów:

Dowody z dokumentów w postaci informacji o popełnieniu wykroczenia, dokumentacji fotograficznej, wezwania wraz z potwierdzeniem odbioru, pozwoliły na ustalenie realizacji znamion wykroczenia z art. 96 § 3 kw. Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby wiarygodność dowodów z dokumentów. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Fragmentarycznie tylko podstawą ustaleń faktycznych okazały się wyjaśnienia W. B.. Wskazał on, że pojazd nie znajdował się w jego dyspozycji oraz że doszło do pomyłki. Podał także, że jego znajomość z właścicielem pojazdu B. H. miała charakter przelotny, a także wskazywał na jego problemy natury psychicznej. Wyjaśnienia obwinionego nie zostały uznane przez Sąd za wiarygodne. Poczytano je jako próbę uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. W tym zakresie Sąd oparł się bowiem na zeznaniach B. H. przesłuchanego z udziałem biegłej psycholog, która następnie wydała opinię dot. stanu psychicznego świadka. B. H. w ocenie Sądu złożył depozycje prawdziwe, opisał on charakter zatrudnienia obwinionego oraz to, w jaki sposób wszedł w posiadanie takich informacji jak PESEL obwinionego czy jego dokładny adres. Obwiniony zaś nie potrafił w sposób logiczny wyjaśnić, skąd „przelotny znajomy” miałby mieć takie informacje. Dodatkowo z opinii psychologicznej wynika, że świadek zachowywał się adekwatnie do sytuacji, rozumiał zadawane mu pytania. Biegła nie stwierdziła oznak konfabulacji, celowego zniekształcania treści wypowiedzi. W ocenie Sądu opinia ta jest transparentna, wewnętrznie niesprzeczna i spójna. Biegła uzasadniła swoją opinią i zdaniem Sądu może ona stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, co też uczyniono.

Ocena prawna:

W ocenie Sądu ujawnione i przeprowadzone dowody potwierdziły winę i sprawstwo obwinionego w zakresie czynu z art. 96 § 3 kw. Należy podkreślić, że w niniejszym postępowaniu niewątpliwe jest, że w dniu 7 maja 2024 r. ok. godz. 12:35 w H. przy ul. (...) ujawnione zostało wykroczenie drogowe wskazane w notatce ze zdarzenia polegające na postoju pojazdu marki E. o numerze rejestracyjnym (...) na chodniku dla pieszych w miejscu obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania”. Potwierdziły to zebrane w sprawie dowody w postaci dokumentacji fotograficznej.

Nie ulega również wątpliwości, że posiadacz pojazdu marki E. o nr rej. (...) W. B. został skutecznie wezwany przez Straż Miejską m. st. H. do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu. Wezwanie zostało odebranie osobiście w dniu 11 lipca 2024 r. (k. 8), mimo to obwiniony nie złożył oświadczenia zawierającego żądane informacje i nie wskazał w sposób umożliwiający identyfikację osoby kierującej pojazdem lub użytkownika pojazdu. Zauważyć należy, że obwiniony rozumiał treść tego pisma, wskazał do protokołu w dniu 28-10-2025 r., że świadomie nie odpowiedział (...) Miejskiej na wezwanie.

Zgodnie z art. 96 § 3 kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Wykroczenie (zgodnie z art. 6 § 1 kw) można popełnić nie tylko w zamiarze bezpośrednim ale także ewentualnym, tzn. przewidując możliwość popełnienia wykroczenia, godząc się na to.

W przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki wyłączające popełnienie wykroczenia. W niniejszej sprawie na obwinionym jako osobie, w którego posiadaniu pozostawał pojazd E. o nr rej. (...), ciążył obowiązek w zakresie uregulowanym w artykułach 96 § 3 kw i 78 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Powyższe regulacje oznaczają, że osoba zobowiązana wobec organu ma obowiązek posiadania danych na temat tego, kto użytkował jej pojazd i czynić to może w sposób dla siebie dogodny i przez siebie obrany, np. poprzez zwykłe zapamiętywanie tych faktów, bądź jeśli osoba nie przechowuje w pamięci takich danych – w inny korzystny dla niej sposób, tak by zgodnie z ustawą, móc efektywnie wywiązać się z obowiązku wobec organu, w sytuacji zwrócenia się o takie dane przez organ zgodnie z dyspozycją art. 96 § 3 kw. Brak zaś karnoprawnego zabezpieczenia art. 78 ust. 4 O. prowadziłby do tego, że obowiązek wskazania, komu został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, byłby powszechnie ignorowany, stając się martwą literą prawa (wyrok TK z 30 listopada 2004 r., sygn. SK 31/04).

Ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie prowadzą do wniosku, iż obwiniony mając świadomość ustawowego obowiązku określonego w art. 96 § 3 kw, świadomie zlekceważył ten obowiązek, nie udzielając (...) Miejskiej informacji, komu powierzył samochód marki E. o nr rej. (...) do kierowania lub użytkowania. Sąd pragnie zauważyć, iż posiadacz pojazdu zobowiązany jest każdorazowo udzielać odpowiedzi na wezwanie (...) Miejskiej, czego nie uczynił w przedmiotowej sprawie obwiniony. Obowiązek ten jest wyłączony jedynie wtedy, gdy pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu posiadacz lub właściciel nie mógł zapobiec. Niewykonanie tego obowiązku, zgodnie z art. 96 § 3 kw, stanowi wykroczenie zagrożone karą grzywny. Powyższe żądanie nie wiąże się z uprzednią koniecznością uruchomienia jakiegokolwiek działania przewidzianego w przepisach postępowania w sprawach o wykroczenia. Jeżeli zapytany udzieli żądanej informacji i wskaże, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, spełni prawny obowiązek. Dopiero konkretna odpowiedź osoby wyżej określonej lub jej brak skutkuje określonym działaniem straży miejskiej w kierunku jednego z czynów przewidzianych w kodeksie wykroczeń i uruchomieniem jednego z trybów przewidzianych w kpw co do określonej osoby. W postanowieniu z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt VIII KZ 444/12, Sąd Okręgowy w Białymstoku wskazał, że możliwość uchylenia się od tego obowiązku zachodzi jedynie w sytuacji łącznego spełnienia przesłanek polegających na użyciu pojazdu wbrew woli i wiedzy zobowiązanego, przez osobę nieznaną oraz braku możliwości zapobieżenia temu zdarzeniu. W niniejszej sprawie obwiniony nie wykazał, aby którakolwiek z powyższych przesłanek została spełniona. Jego twierdzenia o pomyłce oraz incydentalnym charakterze znajomości ze świadkiem nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym i pozostają w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadka B. H..

Mając na uwadze przytoczone argumenty, zdaniem Sądu należało uznać obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż jego zachowanie wyczerpuje znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 96 § 3 kw. Obwiniony miał świadomość, że Straż Miejska prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie czynu z dnia 7 maja 2024 r., otrzymał on szczegółowe pouczenie i oświadczenie do wypełnienia. Na otrzymane wezwanie nie udzielił odpowiedzi, w wyznaczonym do tego terminie, mając świadomość wynikających z tego konsekwencji prawnych. Wobec tego brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do realizacji przez W. B. znamion wykroczenia z art. 96 § 3 kw.

Wymierzając karę, Sąd rozważył przesłanki z art. 33 § 1 i 2 kw, a mianowicie ustawowe granice kary za wykroczenie, stopień społecznej szkodliwości czynu, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego. W szczególności, przy wymiarze kary, sąd bierze pod uwagę rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki i sposób działania obwinionego, stosunek do pokrzywdzonego (o ile takowy występuje), warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem wykroczenia i zachowanie po jego popełnieniu. Zgodnie z art. 47 § 6 kw przy ocenie społecznej szkodliwości wykroczenia bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 800 zł, zdaniem Sądu, jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego oraz stopnia zawinienia i stanowić będzie dolegliwość o charakterze represyjno - wychowawczym, zapobiegającym w przyszłości ponownemu łamaniu przez obwinionego porządku prawnego. Sąd jest zdania, iż poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny, zrealizowane zostaną tak cele prewencji indywidualnej, która ma na celu przede wszystkim powstrzymanie sprawcy od tego typu zachowań w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utwierdzanie jego prawidłowych postaw wobec prawa. Dodać należy, iż w sytuacji, gdy maksymalna sankcja karna za wykroczenie z art. 96 § 3 kw wynosi 30 000 zł, kara 800 zł grzywny nie jest karą surową. Obwiniony jest emerytem i jest w stanie zdaniem Sądu, jednorazowo lub po rozłożeniu ww. kwoty na miesięcznie raty, uiścić karę grzywny.

W pkt II i III sentencji wyroku Sąd zasądził od obwinionego koszty postępowania w wysokości 366,04 zł na rzecz Skarbu Państwa i kwotę 20 zł na rzecz miasta stołecznego H. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 119 § 1 kpw w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz art. 618 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw. Sąd wymierzył mu również opłatę w wysokości 80 zł na podstawie art. 119 § 1 kpw w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Nie ujawniły się przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od zasady obciążania kosztami procesu w przypadku skazania.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.

asesor sądowy Diana Szwejser

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć obwinionemu

Opublikować orzeczenie zgodnie z kartą kwalifikacyjną.

H., 24-04-2026 r.