Wyrok z 19 czerwca 2026, sygn. VI Ka 383/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 383/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 848/23

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒Zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

H. C.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Dopuszczenie się wykroczeń w ruchu drogowym

Problemy zdrowotne partnerki i rodziców oskarżonego. Przebywanie partnerki oskarżonego na wypowiedzeniu. Posiadanie przez oskarżonego i jego partnerkę dwojga dzieci. Prawidłowe funkcjonowanie w miejscu zamieszkania i pracy.

Powód zgłoszenia przez świadka N. P. przestępstwa popełnionego przez oskarżonego

Kierowanie pojazdem wbrew zakazom i zastrzeżenia do współpracy ze świadkiem N. P.

Karta karna - k. 271-274

Informacja e-(...) - k.242

Informacja - k.248-252

Wywiad środowiskowy - k.279-280

Dokumentacja - k.161-214v

Zeznania świadka N. P. - k.283-285

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego - k.285-286

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

H. C.

Kierowanie pojazdem wbrew zakazom z powodu konieczności zawiezienia do domu pracownika firmy, z którą współpracował, a który miał problem z dzieckiem, jak również celowe zorganizowanie wobec niego prowokacji w tym zakresie.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego - k.285-286

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Dopuszczenie się wykroczeń w ruchu drogowym

Problemy zdrowotne partnerki i rodziców oskarżonego. Przebywanie partnerki oskarżonego na wypowiedzeniu. Posiadanie przez oskarżonego i jego partnerkę dwojga małoletnich dzieci. Prawidłowe funkcjonowanie oskarżonego w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy.

Powód zgłoszenia przestępstwa popełnionego przez oskarżonego

Kierowanie pojazdem wbrew zakazom i zastrzeżenia do współpracy ze świadkiem N. P.

Karta karna

Informacja e-(...)

Informacja

Wywiad środowiskowy

Dokumentacja

Zeznania świadka N. P.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby i podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości.

Zeznania nie budziły żadnych wątpliwości. Świadek sam przyznał, że chciał odegrać się na nielubianym przez siebie oskarżonym i wykorzystał nadarzającą się okazję, kiedy zauważył jak prowadzi samochód wbrew zakazom, dzwoniąc na Policję. Jego intencje w tym kontekście nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tym bardziej, że oskarżony faktycznie kierował pojazdem, co sam przyznał.

Wyjaśnienia w tym zakresie zostały uznane za wiarygodne, znajdując potwierdzenie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym depozycjach świadka N. P..

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

Kierowanie pojazdem wbrew zakazom z powodu konieczności zawiezienia do domu pracownika firmy, z którą współpracował, a który miał problem z dzieckiem, jak również celowe zorganizowanie wobec niego „ustawki” w tym zakresie.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego - k.285-287

Wyjaśnienia w tym zakresie zostały uznane za niewiarygodne. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, żeby taki był powód prowadzenia pojazdu przez oskarżonego. Co więcej, byłoby to nielogiczne, albowiem w/w nie znał tego rzekomego mężczyzny, nie wiedział czy mówi prawdę i nie miał żadnego obowiązku, żeby mu pomagać. Tym bardziej w swojej sytuacji. Istniało szereg innych możliwości, w tym powiadomienie przełożonego tej osoby i zorganizowanie taksówki, nie wymagających kierowania samochodem. Zwłaszcza przez oskarżonego. W tym kontekście nie można zgodzić się z jego twierdzeniami, że doszło do „ustawki”. W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony próbował jedynie uniknąć poniesienia konsekwencji swojego postępowania.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisu prawa procesowego, art. 9 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk, mający wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a polegający na naruszeniu zasady bezpośredniości dowodu i zaniechanie przeprowadzenia bezpośredniego przesłuchania świadka V. B. (2), gdy tymczasem Sąd powołuje się na zeznania tego świadka jako podstawa skazania na karę bezwzględna pozbawienia wolności,

2. obrazę przepisu prawa procesowego art. 167 kpk, mającą wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez zaniechanie zlecenia wykonania względem oskarżonego wywiadu kuratorskiego, dla oceny sposobu jego aktualnego życia, sposobu zachowania, zgodności życia z normami społecznymi, skuteczności wymierzanych względem niego orzeczeń w kontekście prewencji szczególnej i ogólnej.

3. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę wydanego w sprawie orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na:

1. wadliwym ustaleniu, iż H. C. w sposób lekceważący podchodzi do prawa i permanentnie nie stosuje się do orzeczonych względem niego nakazów i zakazów, gdy tymczasem wydane w sprawie orzeczenie co prawda jest wydane w 2024r. i dotyczy czynu z 12 maja 2023r., niemniej jednak to poprzednie skazania H. C. są datowane na lata 2020 i 2021.

2. nie zachodzą po stronie oskarżonego żadne okoliczności łagodzące, gdy tymczasem oskarżony na stałe wykonuje pracę zarobkową, w tym i na rzecz Skarbu Państwa, jak dotąd skutecznie odbywał orzeczone względem niego kary w trybie SDE, posiada wyjątkowo dobre dane z wywiadu kuratorskiego, a także po jego stronie zachodzi szczególna okoliczność konieczności opieki nad konkubiną N. S., która boryka się z problemami natury onkologicznej.

4. z ostrożności procesowej rażąca niewspółmierność orzeczonej względem niego kary pozbawienia wolności, okresu zakazu prowadzenia pojazdów, a także środka w postaci świadczenia na rzecz FPPiPP.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zarzuty były niezasadne.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo zgromadził, a następnie ocenił materiał dowodowy, czyniąc prawidłowe ustalenia faktyczne i słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Wątpliwości nie budziły też inne rozstrzygnięcia, w tym co do kary, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego.

Jeśli chodzi o bezpośrednie przesłuchanie świadka V. B. (1), to choć Sąd Rejonowy od tego odstąpił, to było to słuszne. W/w jest funkcjonariuszem Policji, który otrzymał zgłoszenie o przestępstwie popełnionym przez oskarżonego, zauważył go w samochodzie i ustalił w rozmowie, że nim wcześniej kierował. Jego zeznania w postępowaniu przygotowawczym były krótkie i ogólnikowe. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, żeby jego ponowne przesłuchanie w postępowaniu sądowym wniosły coś nowego. Tym bardziej, że oskarżony przyznał się do prowadzenia pojazdu i tym samym złamania zakazów. Wynikało to również z zeznań świadka N. P.. Co więcej, ani oskarżony, ani jego obrońca nie wnosili o ponowne jego przesłuchanie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Ponadto na rozprawie apelacyjnej oskarżony cofnął wniosek dowodowy w tym zakresie (k.258). Być może skarżący miał na myśli nie świadka V. B. (1), ale świadka N. P., którego Sąd Okręgowy z urzędu uzupełniająco przesłuchał, umożliwiając zadawanie mu pytań i wyjaśniając wszelkie istotne okoliczności. W tym związane z powodem zawiadomienia Policji.

Odnośnie nie uzyskania przez Sąd Rejonowy wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania oskarżonego, to raz, że nie było to jego obowiązkiem - zwłaszcza wobec wielokrotnej karalności oskarżonego, w tym przede wszystkim za ten sam czyn i formalnej niemożności wymierzenia mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co mogłoby być rozważane - a dwa, że oskarżony miał możliwość przedstawienia swojej sytuacji i złożenia potwierdzających to dokumentów, czego jednak nie uczynił na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Dołączył je dopiero do apelacji. Niemniej, Sąd Okręgowy zlecił przeprowadzenie tego wywiadu i poczynił ustalenia w tym zakresie, które jednak nie pozwoliły uznać, że orzeczona wobec oskarżonego kara, jak również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenie pieniężne są rażąco niewspółmierne. W tym kontekście przypomnieć trzeba, że w/w instytucja oznacza znaczną dysproporcję pomiędzy wymierzoną karą, środkiem karnym lub nawiązką a taką represją, która powinna być wymierzona, aby w odczuciu społecznym uznana została za sprawiedliwą. Nie każda więc nietrafność wymiaru środka represji karnej uzasadnia zmianę orzeczenia.

Zarzut rażącej niewspółmierności jest zasadny wtedy, gdy kara, środek karny lub nawiązka wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności dotyczących sądowego ich wymiaru. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 143/20, rażąca niewspółmierność, zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd Sądu Apelacyjnego w Poznaniu zawarty w wyroku z dnia 3 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 211/20. Wskazano w nim, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 kpk ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”.

Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Tym samym dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary, a więc istnienia wyraźnej dysproporcji między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że oskarżony notorycznie narusza porządek sprawny, nie wyciągając żadnych wniosków z zapadających wobec niego wyroków i wymierzanych mu kar. W tym miejscu przypomnieć należy, że w ciągu zaledwie kilku lat oskarżony popełnił dwa czyny z art. 180a kk i - nie licząc tego będącego przedmiotem niniejszej sprawy - aż sześć czynów z art. 244 kk. Okoliczność, że oskarżony dopuszczał się tych przestępstw w odstępach czasowych była bez znaczenia. Tym bardziej, że nie były to odstępy znaczne. Co więcej, oskarżony nie wykorzystał kilkukrotnie dawanych mu szans poprzez wymierzanie mu kar grzywny czy ograniczenia wolności. Swojej postawy nie zmienił też wtedy, kiedy w końcu zaczęto mu wymierzać kary pozbawienia wolności i kiedy musiał skorzystać z instytucji dozoru elektronicznego. Powyższe oznacza, że oskarżony jest człowiekiem, który w dalszym ciągu nie rozumie tego, że nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i obowiązują go zakazy ich prowadzenia.

Potwierdzeniem tego jest, że złamał nie jeden ale aż pięć zakazów. Znamienne było również jego zachowanie po ogłoszeniu wyroku Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie. Nie tylko nie chciał słuchać ustnych motywów tego orzeczenia, ale oświadczył, że „ten wyrok to obraza dla państwa polskiego” i zaczął kierować się w stronę wyjścia. Następnie zapytał „czy ten wyrok oznacza więzienie?”, a gdy poinformowano go, że zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy, to odwrócił się i opuścił salę rozpraw, mówiąc „do zobaczenia”. Powyższe dowodzi, że treść jego karty karnej nie jest przypadkiem. Oskarżony wciąż, mimo realnie grożącego mu odbycia kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej, nie widzi nic złego w swoim postępowaniu i próbuje obarczyć tym wszystkich prócz ciebie. Wciąż nie ma też szacunku do sądu i jego orzeczeń, uważając że ktoś wyrządza mu i jego rodzinie niezasłużoną krzywdę. Tymczasem takim postępowaniem czyni to on sam, co w końcu powinien sobie uświadomić. W przeciwnym razie nadal będzie naruszał porządek prawny i nadal będzie karany. Coraz surowiej. Orzeczona kara 1 roku pozbawienia wolności jest ze wszech miar słuszna i sprawiedliwa.. Jednocześnie wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia, w tym długość zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (5 lat) i wysokość świadczenia pieniężnego (10.000 złotych).

Niezależnie od podniesionych zarzutów, które zamierzały do złagodzenia konsekwencji prawnych popełnionego przestępstwa, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się rażącej niesprawiedliwości zaskarżonego wyroku. Wersja oskarżonego, że chciał pomóc pracownikowi firmy, z którą współpracował, a który miał mieć problem z dzieckiem nie została potwierdzona innymi obiektywnymi dowodami. Co więcej, jest nielogiczna, albowiem oskarżony nie miałby żadnego obowiązku tego robić. Raz, że nie znał rzekomego mężczyzny, nie wiedział czy mówi prawdę i jeśli chciał mu w jakiś sposób pomóc, to powinien polecić mu udać się do swojego przełożonego i zorganizowanie transportu do domu, ewentualnie zamówić mu taksówkę. Po drugie, oskarżony doskonale wiedział, że jest wielokrotnie karaną za czyny z art. 244 kk i trudno wyobrazić sobie, żeby z takiego powodu ryzykował popełnienie kolejnego, a w konsekwencji wymierzenie kary pozbawienia wolności. Po trzecie, (...) (...) (...), w którym miał się znajdować i z którego miał wyruszyć, znajduje się w aglomeracji (...) i bardzo blisko (...). Nie było więc żadnego problemu, żeby skorzystać z komunikacji publicznej bądź prywatnej, w tym w szczególności taksówki. Po czwarte, z zeznań świadka N. P. wynikało, że nie widział w samochodzie nikogo więcej prócz oskarżonego. Po piąte, oskarżony przedstawił powyższą wersję dopiero w postępowaniu sądowym, dokładnie na rozprawie w dniu 19 listopada 2024., a więc po półtora roku od zdarzenia. Już sam ten fakt, nie licząc w/w okoliczności, przemawiał za jej podważeniem. Twierdzenia oskarżonego, że doszło do „ustawki”, które nie zostały potwierdzone, nie miały znaczenia dla przyjęcia, że dopuścił się przestępstwa.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny bądź ograniczenia wolności, wymierzenie stosownego okresu zakazu prowadzenia pojazdów, a także świadczenia pieniężnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów na uwzględnienie nie zasługiwał również związany z nimi wniosek.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 848/23

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Nie powtarzając obszernej argumentacji przedstawionej powyżej, zarówno wina, jak i wymierzona oskarżonemu kara nie budziły żadnych wątpliwości. Prawidłowe były też pozostałe rozstrzygnięcia.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

H. C.

II

Z uwagi na niezasadność apelacji należało, na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk, zasądzić od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i powstałymi w nim wydatkami. Wysokość w/w należności wynikała z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

7.  PODPIS

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika - 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 848/23

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒zmiana