Postanowienie z 19 maja 2026, sygn. I Ca 625/25

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2026 roku

Sąd Okręgowy w Krośnie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Tamara Piechnik

Protokolant: st. sekretarz sądowy Katarzyna Koperstyńska

po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 roku w C.

na rozprawie

sprawy z wniosku S. E. i L. E. (2)

z udziałem Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe Nadleśnictwo N., G. F. i I. L.

o zasiedzenie

w przedmiocie apelacji uczestnika Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe (...) N. od postanowienia Sądu Rejonowego w Lesku z dnia 28 sierpnia 2025 roku sygn. akt I Ns 182/22

p o s t a n a w i a

I.  oddalić apelację;

II.  zasądzić od uczestnika Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe (...) N. na rzecz wnioskodawców S. E. i L. E. (2) solidarnie kwotę 450 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sygn. akt I Ca 625/25

Uzasadnienie postanowienia

Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 19 maja 2026 roku

Wnioskodawcy S. E. i L. E. (1) wnieśli o:

1) stwierdzenie, że X. F. (1) s. B. i X. oraz S. F. c. E. i E. nabyli przez zasiedzenie na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej z dniem 2 października 2005 roku własność pasa gruntu nieruchomości położonej w H., złożonej z (...) objętej (...), którego przebieg i powierzchnie określi biegły geodeta sądowy,

2) stwierdzenie, że S. E. c. X. i S. oraz L. E. (1) s. X. i A. nabyli przez zasiedzenie na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej z dniem 2 października 2015 roku własność pasa gruntu nieruchomości położonej w H., złożonej z (...) objętej (...), którego przebieg i powierzchnie określi biegły geodeta sądowy.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawczyni S. E. jest właścicielem działek (...) oraz współwłaścicielem działki (...). Działki te sąsiadują z (...), które w znacznej części od lat znajdują się we władaniu wnioskodawczyni i jej poprzedników.

Uczestnik Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo (...) Państwowe Nadleśnictwo N. wniósł o oddalenie wniosku i zarzucił, że zasiedzeniu może podlegać jedynie część działki (...). Ponadto wnioskodawczyni nie wykazała następstwa prawnego po swoich rodzicach S. F. i X. F. (1).

Uczestnik Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo (...) Zarząd Gospodarki Wodnej w Ł. wniósł o oddalenie wniosku i wskazał, że zostały objęte nim wody płynące, które z mocy prawa nie mogą stanowić przedmiotu obrotu, a tym samym wykluczone jest nabycie ich przez zasiedzenie.

Uczestnik G. F. poparł wniosek.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2021 roku sygn. akt I Ns 160/20 Sąd Rejonowy w Lesku uwzględnił wniosek w całości.

Na skutek apelacji uczestników reprezentujących Skarb Państwa, Sąd Okręgowy w Krośnie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2022 roku wydanym w sprawie sygn. akt I Ca 399/21 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.

W trakcie ponownego postępowania przed Sądem Rejonowym w Lesku wnioskodawcy cofnęli wniosek, w stosunku do nieruchomości powstałych z podziału (...) nr (...) należących do uczestnika – Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa (...) Gospodarki Wodnej w Ł., w związku z czym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2025 roku umorzono postępowanie w tym zakresie. Jednocześnie Sąd rozliczył koszty pomiędzy zainteresowanymi uczestnikami.

Ponadto do udziału w sprawie wezwana została w charakterze uczestniczki I. L. /k. 268/, która już w trakcie postępowania apelacyjnego złożyła oświadczenie, że wie o sprawie i nie sprzeciwia się wnioskowi.

Ostatecznie – po uzupełnionym postępowaniu dowodowym Sąd Rejonowy w Lesku postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 roku, wydanym w sprawie sygn. akt I Ns 182/22 w punkcie pierwszym (pkt I) stwierdził, że X. F. (1) s. B. i X. oraz S. F. c. E. i E. na prawach małżeńskiej wspólności majątkowej nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005 roku własność położonej w miejscowości H. działki numer (...) o powierzchni 0,1075 ha powstałej z podziału (...) numer (...) objętej księgą wieczystą (...), który to podział został wpisany do ewidencji zasobu powiatowego Starosty (...) w dniu 2 marca 2021 r. numer P.(...).(...).144.

Natomiast w punkcie drugim (pkt. II) ustalił, że każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

Powyższe orzeczenie zapadło na kanwie następujących ustaleń faktycznych:

W (...), jako właściciel działki (...) położonej w H. Narodowym ujawniony jest Skarb Państwa Lasy Państwowe Nadleśnictwo N.. Powierzchnia tej działki wynosi 0,2035 ha. Po zmianach ustrojowych w 1989 roku działka nr (...) znajdowała się w zarządzie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a w 1999 roku została przekazana nieodpłatnie na rzecz Lasów Państwowych.

W latach 50-tych dziadkowie wnioskodawczyni B. F. i X. F. (2) przyjechali w H. jako osadnicy i objęli we władanie grunty położone w H.. W 1959 roku kupili od Skarbu Państwa gospodarstwo rolne o powierzchni ponad 10 ha. Gospodarstwo to składało się m. in z gruntów położonych w jednym, długim pasie, od drogi wiejskiej do kompleksu leśnego znajdującego się po północnej stronie wioski, przy czym za działką siedliskową pas ten przecinała rzeka C. oraz działka Skarbu Państwa (aktualnie numer 153). Cały teren, w tym działka (...), był wykorzystywany rolniczo. B. i X. F. (3) trzymali bydło, konie, trzodę chlewną. Część gruntów obsiewali zbożem, a resztę kosili i wypasali.

Najprawdopodobniej początkiem lat 70-tych na skutek długotrwałych ulew doszło do lokalnych podtopień, w efekcie których, w rejonie gospodarstwa wnioskodawców rzeka C. zmieniła bieg i oddaliła się kilkadziesiąt metrów w kierunku północnym. Od tej pory teren starorzecza (działka (...))wykorzystywany był przez dziadków wnioskodawców, którzy wyrównali go i wykorzystywali w celach rolniczych. Podobne działania podjęli właściciele sąsiednich gruntów, na skutek czego starorzecze przestało istnieć.

Od drugiej połowy lat 70-tych działka nr (...) oraz teren dawnego starorzecza był w wyłącznym posiadaniu rodziny wnioskodawców. Tylko oni korzystali z tego gruntu, częściowo uprawiali go rolniczo, ponadto składowali tam maszyny rolnicze, trzymali bydło, wybudowali studzienkę na działce (...) oraz składowisko obornika na działce (...).

W dniu 2 lutego 1981 roku własność gospodarstwa została przeniesiona na rzecz X. i S. F., którzy kontynuowali prowadzenie gospodarstwa. Kolejna zmiana właściciela nastąpiła w dniu 19 czerwca 2006 roku, gdy na podstawie umowy darowizny właścicielem gospodarstwa została wnioskodawczyni, a działki siedliskowej 139 wnioskodawczyni i jej brat G. F. po połowie.

Po przejęciu gospodarstwa wnioskodawczyni kontynuowała działalność rolniczą, która sprowadzała się przede wszystkim do hodowli bydła.

W 2020 roku (...) N. przeprowadziło kontrolę gruntów i granic leśnych. W ich wyniku złożyli do Sądu Rejonowego w Lesku kilkanaście wniosków o przeprowadzenie postępowania pojednawczego, w ramach którego zaproponowali osobom, które zajęły tereny leśne zawarcie umów dzierżawy gruntów. Wnioskodawczyni S. E. i uczestnik G. F. dopiero po otrzymaniu wniosku przeanalizowali mapy ewidencyjne i dowiedzieli się, że nie są właścicielem części posiadanych i użytkowanych przez nich gruntów. Dlatego nie wyrazili zgody na zawarcie ugody w sprawie sygn. akt I Co 46/20 i zdecydowali się wnieść niniejszą sprawę o zasiedzenie nieruchomości.

X. F. (1) zmarł w 2014 roku, a spadek po nim nabyły: żona S. F. i dzieci S. E., I. L. i G. F.. S. F. zmarła 25.09.2015 roku i pozostawiła te same dzieci co X..

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Sąd uznał wniosek za zasadny.

Ze względu na częściowe cofnięcie wniosku, przedmiotem rozstrzygnięcia była jedynie działka nr (...) powstała z podziału działki nr (...) będącej w zarządzie (...) Państwowe Nadleśnictwa N., a wcześniej Państwowego Funduszu Ziemi.

Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe dowiodło, iż wnioskodawczyni oraz jej poprzednicy prawni tj. rodzice X. F. (1) i S. F. oraz dziadkowie B. F. i X. F. (2) byli samoistnymi posiadaczami gruntu odpowiadającego dzisiejszej działce (...). Na tej nieruchomości przez kilkadziesiąt lat podejmowano czynności świadczące o tym, iż rodzina wnioskodawcy czuła się właścicielem całego terenu. Przede wszystkim gospodarstwo rolne składające się z kilku działek traktowane było jako jedna całość. Gospodarstwo składało się z działki siedliskowej, a następnie gruntów rolnych oraz lasu. Pomimo tego, że Skarb Państwa był ujawniony jako właściciel (...) nr (...), to nie wykonywał na niej żadnych prac ani zabiegów. Nie protestował również, gdy rodzina F. korzystała z gruntu rolniczo, wypasała go czy też kosiła. Od 1999 roku działka nr (...) znajdowała się w zarządzie Państwowego Gospodarstwa (...) Państwowe, jednakże nigdy nie została faktycznie przejęta we władanie przez ten podmiot. Po raz pierwszy, dopiero w 2020 roku Nadleśnictwo przeprowadziło kontrole stanu posiadania swoich gruntów i ustaliło, że działka (...) wykorzystywana jest przez rodzinę wnioskodawczyni.

Ze względu na to, że działka nr (...) stanowiła własność Skarbu Państwa, to przy ustalaniu czy nastąpiło zasiedzenie należało uwzględnić przepisy ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny (dz. U. Nr 55 poz. 331). Do dnia 1 października 1990 roku istniał stan prawny wyłączający możliwość zasiedzenia gruntów Skarbu Państwa. Dopiero powołana wyżej ustawa uchyliła ten zakaz (art. 177 kc) i jednocześnie w art. 10 przewidziała, że jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy istniał stan, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po wejściu w życie tej ustawy prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia wejścia jej w życie; jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę. Ustawa weszła w życie 1 października 1999 roku, a więc bieg terminu zasiedzenia rozpoczął się z tym dniem i po skróceniu trzydziestoletniego okresu posiadania o połowę zakończył z dniem 1 października 2005 roku.

Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 172 § 1i 2 kc oraz art. 176 §1 kc.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 520 § 1 kpc. Sąd uznał, że każda ze stron powinna ponieść koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, dlatego pomimo przegrania sprawy przez Skarb Państwa nie obciążono go kosztami poniesionymi przez wnioskodawców.

Apelację od postanowienia wniósł uczestnik – Skarb Państwa Państwowe (...) i zaskarżył go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów procedury, które skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, mającym z kolei wpływ na wynik sprawy tj. art. 232 w zw. z art. 609 § 1 kpc w zw. z art. 510 § 1 kpc polegające na uznaniu, że wnioskodawcy są spadkobiercami po zmarłej S. F., w sytuacji gdy ustalono, że po w/w zmarłej nie zostało przeprowadzone postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku, ani nie został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 w zw. z art. 176§ 1 w zw. z §2 oraz w związku z art. 922 §1, art. 1025§2 i art. 1027 Kodeksu cywilnego polegające na uznaniu, że wnioskodawcy są spadkobiercami po zmarłej S. F. , w sytuacji gdy ustalono, że po w/w zmarłej nie zostało przeprowadzone postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku, ani nie został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia;

3. naruszenie przepisów procedury tj. art. 520§1 w zw. z art. 520§2 kpc w zw. z art. 98 §1 kpc poprzez orzeczenie o ponoszeniu kosztów postępowania przez każdą ze stron, w sytuacji kiedy uczestnik złożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów, a interesy uczestników były sprzeczne w toczącym się postępowaniu.

Podnosząc powyższe zarzuty uczestnik wniósł o:

1. zmianę zaskarżone postanowienia Sądu pierwszej instancji:

a) w części obejmującej pkt I poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działkę (...) o powierzchni 0,1075 ha położonej w miejscowości H., powstałej z podziału (...) numer (...) objętej (...), który to podział został wpisany do ewidencji zasobu powiatowego Starosty (...) w dniu 2 marca 2021 roku numer P.(...).2021.144, oraz

b) w części obejmującej pkt II poprzez zasądzenie od wnioskodawców na rzecz uczestnika solidarnie zwrotu kosztów postępowania za pierwszą instancję;

2. zasądzenie od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania za drugą instancję.

W odpowiedzi na apelację wnioskodawcy S. E. i L. E. (1) wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie od odwołującego się uczestnika na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm prawem przewidzianych. Jednocześnie wnieśli o dopuszczenie dowodu z aktu poświadczenia dziedziczenia Ł. A numer (...) z dnia 17marca 2025 roku, na okoliczność następstwa prawnego S. E. po S. F., a tym samym poświadczenia przez wnioskodawczynię interesu prawnego w niniejszym postępowaniu.

Uczestnicy G. F. i I. L. nie ustosunkowali się do apelacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja podlegała oddaleniu, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw.

Sąd I instancji dokonał właściwej, całościowej oceny dowodów i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Sąd Odwoławczy ustalenia te akceptuje i uznaje za własne. Za trafną i zasługującą na aprobatę uznać należy również ocenę prawną dokonaną przez Sąd Rejonowy. Wysuwane w apelacji zarzuty skierowane przeciwko orzeczeniu Sądu pierwszej instancji stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego i właściwą ocenę dowodów.

Uczestnik podniósł zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, jednakże tak na prawdę skupiły się one na podważaniu wykazania, iż wnioskodawcy są spadkobiercami po zmarłej S. F., a co za tym idzie czy przysługuje im legitymacja czynna do wystąpienia z wnioskiem o zasiedzenie własności (...).

Kolejny zarzut dotyczył natomiast kosztów postępowania nieprocesowego, albowiem w ocenie uczestnika w sytuacji kiedy złożył on wniosek o zasądzenie kosztów, a interesy uczestników były sporne należało zastosować treść art. 520 §2 kpc w zw. z art. 98§1 kpc. Sąd natomiast orzekł na podstawie art. 520§1 koc o ponoszeniu kosztów postępowania przez każdą ze stron, co w ocenie apelującego stanowi naruszenie przepisów procedury.

Ustosunkowując się do pierwszej grupy zarzutów należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 609§ 1 kpc do zgłoszenia wniosku o stwierdzenie nabycia zasiedzenia własności uprawniony jest każdy zainteresowany. Z kolei w myśl art. 510§1 kpc zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania.

Sprawy o zasiedzenie toczą się w ramach postępowania nieprocesowego, w którym przymiot zainteresowania jest rozumiany w sposób bardzo szeroki.

Co istotne – żaden przepis prawa, orzecznictwo ani judykatura nie przewidują, aby osoba będąca obecnie samoistnym posiadaczem nieruchomości występując o jej zasiedzenie na rzecz swoich poprzedników prawnych musiała legitymować się stwierdzeniem nabycia spadku po takiej osobie zmarłej, czy też aktem poświadczenia dziedziczenia.

Ważne jest, aby wszystkie osoby będące potencjalnymi spadkobiercami brały udział w sprawie, jako uczestnicy postępowania.

Niezrozumiałe przy tym jest w jaki sposób poprzez uznanie, że wnioskodawcy są spadkobiercami po zmarłej S. F. bez przeprowadzenia po niej sprawy spadkowej miałoby dojść do naruszenia treści art. 6 w zw. z art. 176 §1 w zw. z §2 oraz w zw. z art. 922§1, art. 1025§2 i art. 1027 k.c.

Biorąc jednak pod uwagę, iż już w trakcie trwającego przed Sądem Okręgowym postępowania odwoławczego (przed uchyleniem pierwszego orzeczenia Sądu Rejonowego w Lesku) przedłożono postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po X. F. (1) /k. 229/, na rzecz którego między innymi, nastąpiło zasiedzenie (...) położonej w H., a jedną ze spadkobierczyń była wnioskodawczyni S. E., zarzuty uczestnika zawarte w apelacji stają się zupełnie bezpodstawne.

Gdyby bowiem przyjąć – zgodnie z koncepcją uczestnika – Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe (...) N. ( z czym nie zgadza się Sąd Okręgowy), że wnioskodawca musi legitymować się dokumentem stwierdzenia nabycia spadku lub aktem poświadczenia dziedziczenia po poprzedniku prawnym, na rzecz którego nastąpiło zasiedzenie, to bez wątpienia byłoby wystarczające, aby dotyczyło to następstwa prawnego po przynajmniej jednym z uczestników, na rzecz których nastąpiło na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej zasiedzenie własności nieruchomości.

Jednocześnie zarzuty uczestnika tracą zupełnie na znaczeniu w sytuacji zaistniałej w toku niniejszego postępowania, albowiem z przeprowadzonego postępowania dowodowego – na etapie apelacji – wynika że po S. F. (drugiej osobie na rzecz której stwierdzono zasiedzenie) wydano w dniu 17-09-2025 r. akt poświadczenia dziedziczenia /k. 377/, z którego wynika że spadek po niej nabyli (podobnie jak po jej mężu X. F. (1)) – córka S. E., córka I. L. oraz syn G. F. – po 1/3 części.

Dokumentacja ta wykazuje, że wnioskodawczyni S. E. jest spadkobiercą ustawowym zarówno po X. F. (1), jak i S. F. – na rzecz których nastąpiło zasiedzenie (...) nr (...), a postępowanie (po uchyleniu) toczyło się z udziałem wszystkich spadkobierców po tych osobach tj. I. L. i G. F.. Natomiast przymiot zainteresowania wnioskodawcy L. E. (2) wynika z tego, iż obecnie wspólnie z żoną S. E. są posiadaczami nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej.

Co istotne w rozpoznawanej sprawie, to to że apelujący nie negował ustaleń faktycznych, dat, oceny materiału dowodowego i prawnych rozważań dokonanych przez Sąd I instancji, starając się wykazać jedynie rzekome uchybienia proceduralne, które jednak nie miały miejsca. Tak na prawdę stan faktyczny, dotyczący (...) położonej w H. był właściwie bezsporny, co jest zrozumiałe w sytuacji, kiedy Skarb Państwa nie objął tego terenu nigdy w posiadanie, a Nadleśnictwo N. dopiero w 2020 roku – przy okazji przeprowadzonej kontroli stanu posiadania - ustaliło, że grunt ten użytkuje wnioskodawczyni z mężem.

Jeżeli natomiast chodzi o zarzuty naruszenia przepisów odnośnie kosztów postępowania (art. 520§1 w zw. z art. 520§2kpc, w zw. z art. 98§1 kpc) należy zauważyć, że biorąc pod uwagę wynik postępowania, to orzeczenie wydane przez Sąd Rejonowy było korzystne dla uczestnika, podkreślającego że w przedmiotowej sprawie możemy mówić o sprzeczności interesów, albowiem wbrew tezie zawartej w treści art. 520§2 i §3 kpc Sąd stwierdził, że każdy z uczestników ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 520§1 kpc).

Na koniec należy podkreślić, że Sąd Rejonowy zastosował się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 26 kwietnia 2022 roku uchylającego orzeczenie Sądu I instancji.

Sąd Rejonowy po ponownym rozpoznaniu sprawy zawarł w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 sierpnia 2025 roku ustalenia, co do zakresu przedmiotowego podziału (...) położonej w H. i doszedł do wniosku, że wnioskiem o zasiedzenie jest objęta nowoutworzona działka oznaczona (...).

Po dokonanej analizie materiału dowodowego, poczynione zostały ustalenia, które nie były kwestionowane i podważane przez żadnego z uczestników niniejszego postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, apelacja uczestnika Skarbu Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne – (...) Państwowe (...) N., jako bezzasadna – w myśl art. 385 w zw. z art. 13§2 kpc podlegała oddaleniu.

Jednocześnie Sąd w oparciu o treść art. 520§3 kpc, mając na uwadze wynik postępowania i sprzeczność interesów uczestników zasądził od uczestnika składającego apelację na rzecz wnioskodawców solidarnie kwotę 450,00 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Na powyższą kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika wnioskodawców obliczone stosownie do § 10 ust 1 pkt 1 w zw. z §5 pkt 1 przy zastosowaniu §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22.10.2015 roku (tj. Dz. U. z 2026, poz. 215). O odsetkach orzeczono w myśl art. 98 §1 ¹ kpc.