Wyrok z 22 maja 2026, sygn. II Ka 227/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Sędziowie:

SO Paweł Mądry

SO Agata Kowalska (spr.)

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 227/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie II K 323/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Obrońca oskarżonego podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że:

- pomiędzy oskarżonym a C. B. (2) została zawarta umowa o charakterze pracowniczym, rodząca po stronie oskarżonego obowiązki w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że czynności wykonywane przez C. B. (1) odbywały się w ramach pomocy sąsiedzkiej, nie miały charakteru zorganizowanego, bez relacji podporządkowania, bez wynagrodzenia,

- C. B. (1) przyjeżdżając do oskarżonego, miał u niego wykonywać drobne prace, w sytuacji gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w zeznaniach świadków A. B. i I. B..

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego jako zasadny zasługiwał na uwzględnienie. Sąd meriti na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poczynił błędne ustalenia co do tego, że pokrzywdzony w dniu 18 listopada 2024 r. wykonywał pracę na rzecz oskarżonego jako pracownik w rozumieniu art. 220 k.k., zaś na oskarżonym spoczywał wynikający z treści tego przepisu obowiązek, a także odpowiedzialność za bezpieczeństwo i higienę pracy pokrzywdzonego.

Słusznie podnosi skarżący obrońca, że przepis art. 220 k.k. odnosi się jedynie do ochrony pracownika w rozumieniu kodeksu pracy (art. 2 k.p.). W niniejszej sprawie nie zostało natomiast wykazane, aby stosunek łączący oskarżonego z C. B. (2) miał cechy stosunku pracy w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i stanowiskiem doktryny, przedmiotem ochrony w art. 220 są prawa osoby pozostającej w stosunku pracy w rozumieniu art. 22 § 1 k.p., a więc w takim stosunku, jaki – uwzględniając jego rzeczywiste cechy – jest lub powinien być nawiązany przez dokonanie jednej z czynności prawnych określonych w art. 2 k.p. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2005 r. I KZP 34/05). Jak wynika z powyższego, Sąd Najwyższy odrzucił możliwość interpretacji znamienia „pracownik” w kontekście tytułu rozdziału XXVIII, pozwalającej na rozciągnięcie tego pojęcia na inne kategorie osób wykonujących prace zarobkowe poza stosunkiem pracy, stając na stanowisku, że pojęcie pracownika musi być definiowane wyłącznie w kontekście regulacji zawartych w Kodeksie pracy oraz doktrynie prawa pracy. Przyjął jednocześnie, że ów stosunek pracy należy rozumieć w sposób materialny, interpretując charakter podejmowanych przez daną osobę czynności, bez względu na formalne określenie umowy, na podstawie której czynności te są wykonywane. Zdaniem Sądu Najwyższego za pracownika może więc być także uznana osoba, „z którą zawarto formalnie umowę cywilnoprawną, a nie umowę o pracę”, choć z istoty wykonywanych czynności wynika, że świadczy ona pracę ( W. Wróbel [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 212-277d, Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Warszawa 2017, art. 220). Jak już wcześniej wspomniano, ustalone w sprawie okoliczności nie mogą prowadzić do wniosku, że pokrzywdzony wykonywałby na rzecz oskarżonego jakiekolwiek czynności, które nosiłyby cechy charakterystyczne dla „świadczenia pracy”. Są nimi - świadczenie pracy pod kierownictwem pracodawcy, w sposób podporządkowany, w określonym miejscu i czasie, za wynagrodzeniem.

Z akt sprawy wynika, że prace przy wycince gałęzi wykonywane przez C. B. (1) były pracami porządkowymi prowadzonymi na działce stanowiącej własność oskarżonego. C. B. (1) przebywał u X. E. w związku z zaoferowaną mu przez oskarżonego pomocą, polegającą m.in. na tymczasowym wynajęciu mu mieszkania w pobliskim gospodarstwie agroturystycznym. W dniu zdarzenia mężczyźni umówili się, że C. B. (1) pomoże oskarżonemu w pracach porządkowych. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji, aby pokrzywdzony miał uzyskać wynagrodzenie za wykonywaną pracę. Nie można też przyjąć, aby praca ta była zorganizowana i wykonywana pod nadzorem oskarżonego w rozumieniu przepisów prawa pracy. Ujawnione w sprawie okoliczności wskazują, że C. B. (1) wykonywał czynności na zasadzie pomocy koleżeńskiej. Mężczyźni znali się bowiem i utrzymywali relacje koleżeńskie od wielu lat. Materiał dowodowy w sposób dostatecznie jednoznaczny nie wskazywał także na to, że pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym zachodził wówczas jakikolwiek stosunek zależności, z którego wynikałaby odpowiedzialność oskarżonego w zakresie zapewnienia pokrzywdzonemu bezpiecznych i higienicznych warunków wykonywania pracy, jako zatrudnionemu pracownikowi, w zakresie użytkowania rębaka do drewna. Niejasne i niekonsekwentne pozostają także zeznania rodziców pokrzywdzonego A. B. i I. B. co do zamiaru wykonywania pracy na rzecz oskarżonego przez C. B. (1). O ile bowiem w postępowaniu przygotowawczym A. B. zeznał, że pokrzywdzony miał oskarżonemu pomagać poprzez wykonywanie „jakichś drobnych prac”, to zeznając przed sądem wskazał, że pokrzywdzony nie powiedział po co jedzie do oskarżonego, a o „wykonywaniu drobnych prac” miał się dowiedzieć od swojej żony – I. B., a nie bezpośrednio od syna. I. B. zeznając w sprawie zaprzeczyła zaś, aby wiedziała cokolwiek na temat celu wyjazdu syna do oskarżonego. Sąd Rejonowy oceniając zeznania świadków w omawianym zakresie, zdaniem Sądu odwoławczego, błędnie przyjął za udowodnione, iż celem wyjazdu pokrzywdzonego do kolegi był zamiar wykonywania pracy, bezpodstawnie przyjmując, że postawa świadków jest niewiarygodna i wynika z chęci pomocy oskarżonemu, który był bliskim znajomym ich syna i który mu pomagał. Rozbieżności w zeznaniach świadków nie pozwalają na ustalenie wspomnianego faktu jako udowodnionego i zasadnym jest z uwagi na treść art. 5 § 2 k.p.k., rozstrzygnięcie ich na korzyść oskarżonego. Analizując wyjaśnienia X. E. dostrzec należało również konsekwencję w twierdzeniach co do tego, że w dniu 18 listopada 2024 r pokrzywdzony miał mu pomóc jedynie „grzecznościowo”.

Zdaniem Sadu odwoławczego, nie może mieć także zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 304 kp. Przepis ten stanowi, iż pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, o których mowa w art. 207 § 2 , osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, a także osobom prowadzącym w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę na własny rachunek działalność gospodarczą. Obowiązki określone w art. 207 § 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorców niebędących pracodawcami, organizujących pracę wykonywaną przez osoby fizyczne na innej podstawie niż stosunek pracy; prowadzące na własny rachunek działalność gospodarczą. Zwrócić uwagę trzeba na to, że w przywoływanym przepisie mowa jest o pracodawcy czy też o przedsiębiorcy niebędącym pracodawcą, organizującym pracę wykonywaną przez osoby fizyczne na innej podstawie niż stosunek pracy lub osoby prowadzące na własny rachunek działalność gospodarczą organizujące taką pracę. Jak wynika z omówionych dotychczas ustaleń, oskarżonego nie sposób uznać za pracodawcę pokrzywdzonego, nie można też przyjąć, że wykonywane przez pokrzywdzonego czynności związane były jakkolwiek z prowadzoną przez oskarżonego działalnością gospodarczą, a zatem że oskarżony winien być traktowany jako przedsiębiorca w relacji z pokrzywdzonym – Sąd wyeliminował ustalenia w tym zakresie z opisu czynu przypisanego sprawcy. Oskarżony nie organizował zatem pokrzywdzonemu pracy na innej podstawie niż stosunek pracy jako przedsiębiorca, ewentualnie jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.

Pomimo zasadności zarzutu apelacji, nie można zgodzić się z wnioskiem obrony, że oskarżony winien całkowicie uniknąć odpowiedzialności karnej za swój czyn. Pomimo tego, że swym zachowaniem oskarżony nie wypełnił znamion czynu z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodów opisanych w poprzednich akapitach, oskarżony, zdaniem Sądu Okręgowego ponosi odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa penalizowanego w z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby niż pracownik w rozumieniu art. 220 k.p. może bowiem stanowić przestępstwo z art. 160 k.k. Istotą tego czynu jest stworzenie przez sprawcę takiej sytuacji faktycznej, w której istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo, grożące realnie nastąpieniem skutku w postaci śmierci, ciężkiego uszkodzenia ciała, względnie ciężkiego rozstroju zdrowia człowieka. Bezpośredniość realnie grożącego niebezpieczeństwa oznacza, iż w sytuacji przez sprawcę już stworzonej, a więc bez dalszej akcji z jego strony, istnieje duże prawdopodobieństwo nastąpienia w najbliższej chwili wymienionych skutków (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2023 r. II AKa 483/21).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym obiektywny w postaci nagrania z monitoringu jednoznacznie wskazuje, że oskarżony umożliwił C. B. (1) wykonywanie czynności przy rębaku do drewna. Przyjąć należy, że oskarżony miał pełną świadomość, że jest to urządzenie niebezpieczne, przy którym praca wymaga odpowiedniego przeszkolenia i kwalifikacji, których pokrzywdzony nie posiadał. X. E. wiedział, że jest to praca zagrażająca życiu i zdrowiu, z tego zapewne względu wyposażył pokrzywdzonego w specjalny ochronny kombinezon. Oskarżony miał także możliwość dostrzeżenia, że pokrzywdzony znajdował się wówczas w znacznym stanie nietrzeźwości – 2,5 ‰ alkoholu we krwi. Nawet jeśli uwzględnić fakt, że nie był świadkiem spożywania alkoholu przez C. B. (1), przyjąć należy, że tak znaczny stan nietrzeźwości jest zazwyczaj dostrzegalny dla otoczenia, chociażby z uwagi na specyficzny zapach, zaburzoną koordynację ruchową, sposób wysławiania się. Niewątpliwym w sprawie jest jednak przede wszystkim to, że oskarżony wiedział o problemie alkoholowym pokrzywdzonego i mógł mieć zasadne wątpliwości co do jego stanu trzeźwości w dniu zdarzenia, tym bardziej jeśli wcześniej mieli ze sobą bezpośredni kontakt przez dłuższy czas, gdyż rozmawiali i wspólnie w tym dniu pili kawę. Z dokumentacji technicznej i instrukcji obsługi przedmiotowego urządzenia wynika także, że do wykonywania prac rębakiem konieczne są dwie przeszkolone osoby – operator rębaka oraz operator ciągnika napędzającego, jak zaś ustalono na podstawie niekwestionowanych faktów, pokrzywdzony wykonywał pracę rębakiem samodzielnie, bowiem oskarżony zajął się przycinaniem drzew. Oskarżony zakupił to urządzenie jako nowe od producenta, toteż przyjąć należało, że do produktu załączona była niezbędna dokumentacja, w tym ta z informacjami dotyczącymi zasad prawidłowej obsługi urządzenia.

W tych okolicznościach przyjąć należy, że X. E. swoim zachowaniem polegającym na zezwoleniu C. B. (1) na wykonywanie pracy przy rębaku do drewna, pomimo wiedzy o braku odpowiedniego przeszkolenia i kwalifikacji pokrzywdzonego, jak też jego stanu psychofizycznego – stanu nietrzeźwości, w jakim się znajdował, naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jednocześnie, nie zachowując ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, spowodował nieumyślnie śmierć pokrzywdzonego, chociaż skutek ten mógł przewidzieć.

Powyższe ustalenia skutkowały poczynieniem zmian w zaskarżonym wyroku w zakresie opisie czynu i jego kwalifikacji prawnej. Przedmiotowa zmiana nie miała wpływu na zasadność zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania (o czym szerzej przy omówieniu zarzutu z apelacji oskarżyciela publicznego) oraz w części pozostałych rozstrzygnięć zawartych w pierwszoinstancyjnym orzeczeniu.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego X. E. od popełnienia zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Pomimo zasadności podniesionego zarzutu, wniosek apelacyjny obrońcy o uniewinnienie oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie, jednakże przemawiał za poczynieniem zmiany w opisie czynu i jego kwalifikacji prawnej, wskazanej w części 5.2. niniejszego uzasadnienia.

Lp.

Zarzut

2.

Oskarżyciel publiczny podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu przez Sąd procedujący w sprawie, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, podczas gdy całościowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w ramach postępowania, w tym okoliczności popełnienia przestępstwa, dopuszczenie do pracy pokrzywdzonego do urządzenia przeznaczonego do rozdrabiania odpadów ogrodowych jako osobę nieuprawnioną, nieposiadająca odpowiednich kwalifikacji oraz stosownego przeszkolenia, w tym z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, a nadto znajdującego się pod znacznym wpływem alkoholu pokrzywdzonego prowadzą do wniosków przeciwnych, wskazujących, że wina i społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonemu przestępstwa, mają charakter znaczny.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut oskarżyciela publicznego jako niezasadny, nie zasługiwał na uwzględnienie. Poczyniona przez Sąd Okręgowy zmiana w pierwszoinstancyjnym wyroku nie rzutowała na odmienną ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia zawinienia sprawcy, toteż w znaczącej części rozważania Sądu Rejonowego w tym zakresie pozostały aktualne i należało je zaaprobować. W świetle wspomnianej zmiany w wyroku, bezpodstawne okazały się zaś rozważania oskarżyciela publicznego co do ciążącego na oskarżonym ustawowym obowiązku zapewnienia pokrzywdzonemu bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Ponadto, wobec okoliczności omówionych przy analizie zarzutu z apelacji obrońcy, nietrafnym jest także dopatrywanie się okoliczności obciążających w fakcie wieloletniego prowadzenia przez oskarżonego działalności gospodarczej, skoro czynności wykonywane przez pokrzywdzonego nie były z nią związane, co znalazło wyraz w słusznych ustaleniach Sądu Rejonowego w tym zakresie. Przyjąć zatem należy, że pomimo tożsamego ustawowego zagrożenia za popełnienie czynów z art. 220 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k., w okolicznościach niniejszej sprawy zmiana kwalifikacji prawnej czynu i jego opisu w odpowiedniej części, jest niejako korzystniejsza dla oskarżonego, na którym nie ciążyły dodatkowo obowiązki wynikające z ustawy. W związku z powyższym uznać trzeba, że zaistnienie przesłanek pozytywnych, wskazanych w art. 66 § 1 k.k. oraz niezaistnienie przesłanki negatywnej z § 2 tegoż przepisu, nie tylko umożliwiały zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego, lecz wraz z pozostałymi okolicznościami zdarzenia w pełni to uzasadniały. Niewątpliwie szczególną uwagę należało zwrócić na zachowanie oskarżonego po zdarzeniu, pomimo dramatycznych okoliczności próbował on pomóc pokrzywdzonemu, podejmując próby uwolnienia ciała pokrzywdzonego z urządzenia, jak również po zdarzeniu wyrażał szczerą skruchę i chęć pomocy najbliższej rodzinie pokrzywdzonego. Oskarżony pomimo nieprzyznania się do popełnienia czynu, czuł się w istocie odpowiedzialny za zdarzenie i próbował zadośćuczynić rodzicom pokrzywdzonego. Przypisany oskarżonemu czyn ma charakter incydentalny w jego dotychczasowym życiu i również negatywnie wpłynął na jego stan emocjonalny, zważywszy że pokrzywdzony był jego wieloletnim kolegą. Wskazane okoliczności przemawiają za przyjęciem, że oskarżony nie powróci do przestępstwa.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- wydanie wyroku skazującego wobec X. E. oraz uznanie go winnego popełnienia czynu z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz wymierzenie mu za ten czyn kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres roku tytułem próby;

- orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego A. B. nawiązki w wysokości 5 000 zł;

- orzeczenie środka karnego w postaci świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 2 000 zł;

- obciążenie oskarżonego kosztami postępowania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionego zarzutu, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. Niemniej zauważyć należy, że utrzymując w mocy rozstrzygnięcie o warunkowym umorzeniu postępowania wobec oskarżonego, w mocy zostały utrzymane także rozstrzygnięcia co do orzeczonego środka kompensacyjnego oraz środka karnego, w kwotach wnioskowanych przez skarżącego, jak również rozstrzygnięcie w zakresie zasądzonych kosztów postępowania.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie II K 323/25, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w rubryce 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja obrońcy była zasadna jedynie w zakresie, jaki przemawiał za zmianą opisaną w rubryce 5.2., natomiast apelacja oskarżyciela publicznego była w całości niezasadna. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie II K 323/25, poprzez wyeliminowanie z czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I słów „będąc osobą odpowiedzialną za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił wynikających stąd obowiązków w ten sposób, że dopuścił jako pracownika C. B. (1) do wykonywania pracy przy rębaku do drewna”, wpisując w to miejsce słowa „zezwolił C. B. (1) na wykonywanie pracy przy rębaku do drewna” i zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższa zmiana wynika z zasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę, o czym szerzej przy jego omówieniu.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Mając na względzie treść art. 629 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego X. E. na rzecz Skarbu Państwa 80 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawką wskazaną w art. 7 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana