Wyrok z 15 czerwca 2026, sygn. II Ka 199/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 199/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 21 stycznia 2026 r. w sprawie II K 560/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

P. B.

prowadzenie przez oskarżonego działalności gospodarczej oferującej
usługi brukarskie oraz otrzymanie od różnych podmiotów zleceń wykonania tego typu usług z najpóźniejszym terminem zakończenia prac w dniu
31 maja 2027 r.

umowy, informacja z CEiDG, wywiad środowiskowy

279-288, 289-290, 320-321

2.

P. B.

uprzednia karalność oskarżonego

dane z KRK

312-314v

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.,2.

umowy, informacja z CEiDG, wywiad środowiskowy

Wiarygodność tychże dowodów co do stwierdzonych nimi okoliczności nie budzi wątpliwości. Wprawdzie z informacji z KRK, jak i z wywiadu środowiskowego wynika, że oskarżony był uprzednio karany, jednakże z treści wywiadu środowiskowego jawi się również, że obecnie oskarżony nie pozostaje w zainteresowaniu organów ścigania, prowadzi ustabilizowany tryb życia, kieruje założoną przez siebie firmą oferującą usługi brukarskie, pozostaje w związku, mając na swoim utrzymaniu córkę w wieku 8 lat.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. obraza przepisów postępowania karnego, a mianowicie:

• art. 7 kpk poprzez:

- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego W. Ł. (1) polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te są logiczne, spójne i szczere w zakresie opisu przebiegu zdarzenia, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż złożone w tej części depozycje są niekonsekwentne, zawierają wewnętrzne sprzeczności, a sam pokrzywdzony jest zainteresowany konkretnym rozstrzygnięciem sprawy i doprowadzeniem do skazania P. B. i możliwie największym powiększeniem zakresu odpowiedzialności karnej przez wzgląd na relacje o charakterze intymnym łączącą jego ówczesną żonę z oskarżonym, a co za tym idzie silny konflikt natury osobistej i z tego względu do treści tych zeznań należało podchodzić z dużo większą dozą ostrożności szczególnie wobec faktu, iż zgodnie z treścią uznanych za wiarygodne zeznań H. Ł. nie była ona, wbrew twierdzeniom wymienionego, szarpana przez oskarżonego w toku zdarzenia, a nadto drugi z pokrzywdzonych w osobie J. P. wskazał, iż nie pamięta który ze wskazanych mężczyzn uderzył jako pierwszy, przez co okoliczności te winny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego w kontekście oceny stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonemu;

• art. 410 kpk poprzez:

- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego J. P. i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie faktu, iż wymieniony stwierdził, że nie jest w stanie określić, kto jako pierwszy zaczął zadawać ciosy, a nadto same zdarzenie określił mianem „szarpaniny", które to okoliczności winny mieć wpływ na dokonanie oceny w kontekście stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonemu;

- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne zeznań świadka w osobie H. Ł. i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie faktu, iż zgodnie z twierdzeniami wymienionej nie była ona szarpana przez oskarżonego w miejscu jej zamieszkania, co jednoznacznie przeczy twierdzeniom pokrzywdzonego W. Ł. (1), iż jego reakcje spowodowane była agresywnym zachowaniem oskarżonego, który zmierzał w jego kierunku z zamiarem zadania mu uderzeń, które to okoliczności winny mieć wpływ na dokonanie oceny w kontekście stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonemu;

- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, w kontekście jego przyznania się do winy, w treści których opisał on w sposób szczegółowy, spójny i logiczny przebieg zdarzenia, w tym motywacje, które kierowały nim w momencie przybycia do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego W. Ł. (1) oraz jednoznacznego stwierdzenia, iż nie miał on na celu doprowadzenia do fizycznej konfrontacji z pokrzywdzonym, który jako pierwszy uderzył go w dacie zdarzenia, co koresponduje z załączoną do akt sprawy dokumentacją fotograficzną oraz zeznaniami świadka w osobie H. J.;

2. Błąd w ustaleniach faktycznych, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na błędnej interpretacji znamion strony przedmiotowej, w szczególności zaś znamienia charakteryzującego skutek w postaci wywołania zachowaniem oskarżonego stanu narażenia pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, wyrażającej się w niedostrzeżeniu różnicy między niebezpieczeństwem stanowiącym cechę zachowania sprawcy, a niebezpieczeństwem oznaczającym jego skutek oraz niedostrzeżeniu, a w konsekwencji całkowitym zatarciu różnicy pomiędzy przestępstwami z narażenia abstrakcyjnego, a przestępstwami z narażenia na niebezpieczeństwo konkretne (do których zalicza się również czyn stypizowany w art. 160 § 1 kk) oraz niedostrzeżeniu, że niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu musi być realne, nie zaś jedynie abstrakcyjne, a więc wynikające jedynie z czysto hipotetycznych skutków działania oskarżonego, których zaistnienie musiałoby zostać poprzedzone innymi okolicznościami, które nie wystąpiły w dacie zdarzenia, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż oskarżony dopuścił się sprawstwa czynu z art. 160 § 1 kk.

3. rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu poprzez orzeczenie w stosunku do P. B.:

- za czyn z pkt I aktu oskarżenia, na podstawie art 193 § 1 kk, kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt II aktu oskarżenia, na podstawie art. 160 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, kary 8 miesięcy pozbawienia wolności;

- za czyn z pkt III aktu oskarżenia, na podstawie art. 160 § 1 kk w zb. z art 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzenia mu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadniały orzeczenia kary w rozmiarze przyjętym przez Sąd, nadto biorąc pod uwagę sposób funkcjonowania oskarżonego, jego sytuację osobistą oraz cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, zasadnym było wymierzenie wobec oskarżonego, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk: - za czyn z pkt I aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt II aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt III aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych i wymierzenie kary łącznej grzywny w wysokości 350 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych oraz poddanie treści wyroku do publicznej wiadomości poprzez publikację jego treści na tablicy ogłoszeń Sądu Rejonowego w Węgrowie przez okres 2 miesięcy.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy okazała się zasadna w tym zakresie w jakim odnosiła się do czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt II oraz III aktu oskarżenia i podnosiła nietrafność kwalifikacji zachowań oskarżonego z art. 160 § 1 kk. W pozostałym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wbrew przekonaniu skarżącego Sąd Rejonowy biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy wyłaniające się ze zgromadzonego materiału dowodowego, poddał go właściwej, zgodnej z dyrektywami wyszczególnionymi w art. 7 kpk, ocenie. Sąd bowiem dochodząc
do uznania, że na walor wiarygodności zasługują zeznania świadków oskarżenia, w tym pokrzywdzonego W. Ł. (1), analizował je zarówno pod kątem spójności wewnętrznej,
jak też w odniesieniu do pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego,
zachowując tym samym należytą ostrożność. Świadczy o tym pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Z kolei obrońca opierał się o fragmenty dowodów i to tylko te o korzystnej wymowie dla oskarżonego. W taki sposób, nie realizując wymogu z art. 410 kpk, który obowiązuje również strony, nie mógł skutecznie podważyć prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonych dowodów. Należy zważyć, że twierdzenia co do przebiegu inkryminowanego zajścia, zachowania podjętego przez jego uczestników, tj.,
że doszło do szarpaniny i wymiany ciosów pomiędzy oskarżonym, a W. Ł. (1),
najpierw w jego domu, do którego oskarżony wszedł i przebywał bez jego zgody, mimo żądania opuszczenia, a następnie na zewnątrz, gdzie pokrzywdzony J. P. otrzymał od oskarżonego uderzenie w łuk brwiowy, znajdowały odzwierciedlenie nie tylko we wzajemnie pokrywającej się, logicznej, rzeczowej, relacji pokrzywdzonych W. Ł. (1) i J. P., ale równieżw depozycjach H. Ł., w pewnej części wyjaśnieniach samego oskarżonego, a także w dowodach z dokumentów w postaci chociażby dokumentacji medycznej. Co należy podkreślić oskarżony w postępowaniu przygotowawczym, a więc w czasie znacznie zbliżonym od zaistnienia zdarzenia, przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, wskazując m.in. na to, że uderzał W. Ł. (1) pięściami po głowie i ciele, a nadto wyrażał swą pewność co do zadania J. P. uderzenia pięścią. Podniesione przez obrońcę argumenty, iż H. Ł. relacjonując w sprawie wskazała, iż nie była szarpana przez oskarżonego, jak też, że J. P. składając zeznania podał, że nie pamięta, który z mężczyzn uderzył jako pierwszy nie sprawiają, że decyzję o obdarzeniu wiarą przekazu pokrzywdzonego W. Ł. (1) co do przedstawionej przez niego wersji zdarzenia, w tym, że on zadał w jego kierunku pierwsze ciosy, należałoby uznać za nietrafną. Zaznaczyć należy jeszcze raz, że H. Ł. potwierdziła opisywany przez W. Ł. (1), jak i J. P. przebieg zdarzenia w kluczowym aspekcie z punktu ustalenia odpowiedzialności oskarżonego za zarzucane mu czyny. Z uwagi na dynamiczny charakter zdarzenia nie można od niej wymagać, przy towarzyszących emocjach, jak też od pokrzywdzonego J. P. aby zapamiętali każdy jego szczegół. Kluczowym dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego jest, aby ich relacje były spójne co do zasadniczych faktów, a one takimi, jak to wykazał rzetelnie Sąd Rejonowy, były, toteż słusznie świadczyły o sprawstwie i winie oskarżonego co do podjętych przez niego zachowań przemocowych wobec pokrzywdzonych, a nie tak jak wskazuje skarżący wykazywały zupełnie inny przebieg zajścia do jakiego doszło w dniu 15 maja 2024 r. na terenie działki i domu W. Ł. (1).

Nie mniej jednak Sąd meriti dokonując właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i prawidłowo ustalając, że oskarżony uderzał W. Ł. (1) pięściami po głowie i ciele, a J. P. pięścią w twarz, powodując określone w opisie zarzucanych mu czynów obrażenia ciała (art. 157 § 2 kk), tak na jego podstawie wywiódł niewłaściwe wnioski co do wypełnienia przez oskarżonego swoim zachowaniem znamienia narażenia pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub spowodowania ciężkiego uszczerbku na jego zdrowiu (art. 160 § 1 kk). Trudno bowiem uznać, aby oskarżony postępując w wyżej wskazany sposób wypełnił stronę przedmiotową czynu określonego w art. 160 § 1 kk. O ile Sąd Okręgowy nie neguje, że uderzenie pięścią w głowę, szczególnie wielokrotne, może w danych okolicznościach realnie doprowadzić do skutków określonych treścią art. 160 § 1 kk, o tyle nie sposób doszukiwać się w tym automatyzmu, a także uznawać, aby taki stan rzeczy miał miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. Sąd odwoławczy dogłębnie analizując okoliczności zdarzenia, stwierdził, że zachowanie oskarżonego nie było na tyle brutalne, ażeby narazić pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a tym bardziej utraty życia. Zważyć należy, że uderzenia zadawane przez P. B. pokrzywdzonym, przy czym tylko jedno wobec pokrzywdzonego J. P., miały miejsce podczas awantury, szarpaniny, co diametralnie osłabiało ich kontrolę, precyzję, a co się z tym wiąże również siłę. W zasadzie stanowiły jeden o nieznacznej sile cios bądź też szereg nieuporządkowanych ciosów, których siła również nie była znaczna, skoro przy ich mnogości skutkowała jedynie powstaniem obrażeń wskazanych w opisie zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia czynów. Art. 160 kk nie stanowi zaś generalnego typu penalizującego sprowadzenie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla innych osób. Do przyjęcia odpowiedzialności konieczne jest zaistnienie skutku w postaci obiektywnie istniejącego potencjału niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Narażenie na to niebezpieczeństwo ma mieć charakter konkretny, ustawodawca wymaga, aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby np. oskarżony użył wobec pokrzywdzonych narzędzia bądź też wielokrotnie z dużą siłą kopał pokrzywdzonych w głowę, do czego nie doszło (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2019 r. II AKa 26/19). Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 sierpnia 2017 r. II AKa 307/17 istotą strony przedmiotowej czynu określonego w art. 160 § 1 k.k. jest stworzenie przez sprawcę takiej sytuacji faktycznej, w której istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo, grożące realnie nastąpieniem skutku w postaci śmierci, ciężkiego uszkodzenia ciała względnie ciężkiego rozstroju zdrowia człowieka. Bezpośredniość realnie grożącego niebezpieczeństwa oznacza, iż w sytuacji przez sprawcę już stworzonej, a więc bez dalszej akcji z jego strony, istnieje duże prawdopodobieństwo nastąpienia w najbliższej chwili wymienionych skutków. Stąd też, w świetle ustalonych w sprawie faktów, a zatem w sytuacji stworzonej przez oskarżonego, nawet przy treści opinii biegłego, która nie była precyzyjna co do możliwości powstania skutku określonego w art. 160 § 1 kk, należało wykluczyć znamię bezpośredniości realnego zagrożenia niebezpieczeństwa ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z obu zarzucanych oskarżonemu czynów. Opinia biegłego H. G. zawiera opis doznanych przez J. P. obrażeń ciała w postaci zasinień na powiekach górnych oka prawego i lewego i mowa jest o urazie okolic obu oczy, co w rzeczywistości nie miało miejsca. W przypadku J. P. mieliśmy do czynienia z jednym uderzeniem w łuk brwiowy lewy, a w trakcie badania stwierdzono pod spojówką gałkową oka lewego skąpy wylew krwawy, bez uszkodzeń gałki ocznej. Biegły wskazał, że przy uderzeniu z zasinieniem powieki czy łuku brwiowego zawsze istnienie ryzyko utraty wzroku, ale aby przyjąć kwalifikację z art. 160 § 1 kk nie jest wystarczające istnienie tylko tego ryzyka.

Z uwagi na powyższą zmianę, należało również uznać zasadność zarzutu podnoszącego rażącą niewspółmierność wymierzonych za nie oskarżonemu kar, co wiązało się z rozwiązaniem orzeczenia o karze łącznej zawartego w pkt II zaskarżonego wyroku. Sąd uznał, że kary jednostkowe grzywny za czyny z pkt II oraz III aktu oskarżenia w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 zł każda, jak też kara łączna w wymiarze 350 stawek dziennych, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, będą wystarczające, a zarazem adekwatne do okoliczności przedmiotowej sprawy, stopnia zawinienia oskarżonego oraz zmniejszonego w stosunku do poprzedniego układu procesowego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, jak również należycie spełnią cele kary, w tym prewencji indywidualnej i generalnej, a także te wskazane w treści art. 85a kk,. Uwzględniają również należycie kryteria wymienione w art. 33 § 3 kk, a więc sytuację rodzinną i materialną oskarżonego, który w razie potrzeby może wystąpić o rozłożenie ich na raty w toku postępowania wykonawczego.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu czynów z pkt II i III aktu oskarżenia kwalifikacji z art. 160 § 1 kk i wymierzenie oskarżonemu:

- za czyn z pkt I aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt II aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt III aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych i wymierzenie kary łącznej grzywny w wysokości 350 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

ewentualnie wymierzenie wobec oskarżonego, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk:

- za czyn z pkt I aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt II aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

- za czyn z pkt III aktu oskarżenia kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych i wymierzenie kary łącznej grzywny w wysokości 350 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych oraz poddanie treści wyroku do publicznej wiadomości poprzez publikację jego treści na tablicy ogłoszeń Sądu Rejonowego w Węgrowie przez okres 2 miesięcy.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na częściową zasadność zarzutów podniesionych przez obrońcę zaszła konieczność dokonania zmiany zaskarżonego wyroku, o czym szczegółowo wypowiedziano się powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 21 stycznia 2026 r. w sprawie II K 560/24 –
za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w rubryce 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W wyżej wskazanym zakresie, zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. rozwiązał orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt II wyrok,

2. oskarżonego w ramach czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 15 maja 2024 roku w U., gm. C., pow. (...), woj. (...), uderzał W. Ł. (2) pięściami po głowie i ciele, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci zasinienia na powiekach górnej i dolnej oka lewego, zasinienia na powiecie dolnej oka prawego, zasinienia górnej części małżowiny usznej lewej, zasinienia grzbietowej powierzchni ręki prawej, zasinienia na bocznej powietrzni stawu łokciowego lewego, otarcia naskórka w okolicy podobojczykowej lewej, powodując tym samym naruszenie czynności narządu jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni, tj. czynu z art. 157 § 2 kk i za to skazał go, a na podstawie art. 157 § 2 kk wymierzył karę grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych,

3. oskarżonego w ramach czynu zarzuconego mu w pkt III aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 15 maja 2024 roku w U., gm. O., pow. (...), woj. (...), uderzył J. P. pięścią w twarz, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci wylewu podspojówkowego oka lewego, w części skroniowej, zasinienia na powiekach górnej i dolnej oka lewego, linijnego otarcia naskórka w części skroniowej łuku brwiowego lewego, powodując tym samym naruszenie czynności narządu jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni, tj. o czyn z art. 157 § 2 kk i za to skazał go, a na podstawie art. 157 § 2 kk wymierzył karę grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych,

4. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 2 kk połączył orzeczone w pkt I zaskarżonego wyroku oraz w pkt 2 i 3 przedmiotowego wyroku kary grzywny i orzekł karę łączną grzywny 350 (trzysta pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody zmiany zostały wskazane w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Wobec jedynie częściowego uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego,
Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk zasądził
od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 700 zł opłaty za obie instancje i
zwolnił go ze względów słuszności od wydatków za postępowanie odwoławcze przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana