Wyrok z 16 czerwca 2026, sygn. II Ka 345/26

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Milena Oszkiel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 354/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 02 kwietnia 2026 r. sygn. akt. II K 841/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

a.  Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i 438 pkt 3 k.p.k. oskarżyciel publiczny wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżona H. K. swoim zachowaniem polegającym na dokonaniu w dniu 2 grudnia 2023 roku sprzedaży pojazdu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...), wchodzącego w skład ustawowej wspólności małżeńskiej z T. K. bez jego wiedzy oraz zgody, nie zrealizowała znamion występku określonego w treści art. 284 § 1 k.k., wobec faktu, że pokrzywdzony w przeprowadzonych rozmowach wyrażał zgodę na jego zbycie, a nadto fakt, że środki pochodzące ze sprzedaży pojazdu przeznaczyła na uregulowanie istniejących pomiędzy stronami wierzytelności, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pomimo początkowego niewyrażania sprzeciwu T. K. na dokonanie zbycia pojazdu stanowiącego współwłasność, sprzeciw taki wyraził na późniejszym etapie, co wyraża się w braku złożenia podpisu na umowie sprzedaży oraz braku przekazania pokrzywdzonemu środków pieniężnych pochodzących ze sprzedaży pojazdu, co tym samym przemawia za realizacją znamion czynu określonego w treści art. 284 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja prokuratora jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie stwierdził zasadności sformułowanego w niej zarzutu i przytoczonej na jego poparcie argumentacji, która cechowała się w istocie polemiką ze słusznymi ustaleniami Sądu meriti, poczynionymi na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności ujawnionych w toku prowadzonej rozprawy. Wskazać należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać uznany za skuteczny jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże, iż Sąd I instancji dopuścił się uchybień w zakresie oceny dowodów, naruszając zasady logicznego rozumowania, wskazania wiedzy lub doświadczenia życiowego, a uchybienia te doprowadziły do wadliwych ustaleń faktycznych. Sama polemika z oceną dowodów przedstawioną w uzasadnieniu wyroku, oparta na odmiennej interpretacji tych samych okoliczności, nie jest wystarczająca do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd I instancji dokonał oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów w sposób zgodny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy. Tymczasem apelacja ogranicza się do przedstawienia odmiennej oceny materiału dowodowego i polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji.

Istota zarzutu apelacyjnego sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż zachowanie oskarżonej H. K. nie wyczerpało znamion przestępstwa przywłaszczenia z art. 284 § 1 k.k. mimo, że bezspornie sprzedała ona samochód stanowiący składnik majątku wspólnego małżonków bez zgody pokrzywdzonego oraz nie przekazała mu części uzyskanej ceny. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że sama ta okoliczność nie przesądza jeszcze o odpowiedzialności karnej za czyn z art. 284 § 1 k.k. Do przypisania bowiem oskarżonej przywłaszczenia mienia wchodzącego w skład wspólnoty małżeńskiej niezbędne jest ustalenie, że sprzedając samochód należący do wspólności małżeńskiej miała zamiar definitywnego pozbawienia pokrzywdzonego jego uprawnień do rzeczy lub do uzyskanych z jej sprzedaży środków pieniężnych, a tym samym powiększenia swojego majątku kosztem małżonka w sposób trwały, tak aby ta rzecz nie mogła być w przyszłości przedmiotem podziału majątku wspólnego ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II AKa 258/12, LEX nr 731038, podobnie Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II AKa 272/13), przy czym zamiar taki musi wynikać z całokształtu okoliczności sprawy. Słusznie zaś w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy przyjął, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takiego ustalenia ponad wszelką wątpliwość. Z zeznań stron wynika, iż kwestia sprzedaży pojazdu była między nimi wcześniej przedmiotem rozmów. Nawet jeśli ostatecznie pokrzywdzony nie podpisał umowy sprzedaży i wyrażał niezadowolenie z dokonanej transakcji, nie oznacza to, że nie wiedział wcześniej o planowanej sprzedaży pojazdu, a oskarżona działała bez jego wiedzy w tym przedmiocie. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił, iż materiał dowodowy wskazuje raczej na istniejący pomiędzy małżonkami konflikt dotyczący sposobu zarządzania majątkiem wspólnym oraz wzajemnych rozliczeń finansowych niż na zamiar popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Stosownie do uregulowania zawartego w przepisie art. 36 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, normującego zarząd majątkiem wspólnym, udziały małżonków nie są określone i każdy z nich może, w ramach zwykłego zarządu, rozporządzać majątkiem ruchomym bez zgody drugiego współmałżonka, w szczególności jeśli środki uzyskane ze sprzedaży ruchomości są przeznaczone na cele wspólne. Zatem stanowisko apelującego, iż o realizacji znamion przywłaszczenia świadczy sam fakt nieprzekazania pokrzywdzonemu części kwoty uzyskanej ze sprzedaży samochodu, nie jest zasadne w świetle okoliczności tej sprawy. Jak wynika z ustaleń Sądu Rejonowego, oskarżona przeznaczyła uzyskane środki na spłatę istniejących zobowiązań oraz wzajemnych rozliczeń stron. Jak ustalono w oparciu o prawidłowo ocenione dowody, T. K. już od czerwca 2023r. przestał łożyć na utrzymanie dzieci i domu pomimo, iż do końca listopada 2023r. wspólnie z nimi zamieszkiwał nie partycypując w kosztach za gaz, wodę, śmieci, energię elektryczną, utrzymanie dzieci. To na oskarżonej spoczywał wyłączny ciężar utrzymania rodziny, a jak ustalono była to kwota rzędu 3000 - 4000zł miesięcznie. Bezspornym jest też, że opłaty pokrywał tymczasowo syn oskarżonej X. W., a oskarżona zobowiązana była do zwrotu tych kwot na jego rzecz i ostatecznie zwróciła je synowi. W związku z tym argumenty zawarte w apelacji, aby X. W. miał z tego tytułu wierzytelność wobec pokrzywdzonego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż są sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Niewątpliwym jest także, że z uwagi na sytuację finansową, w tym wspomnianą konieczność samodzielnego ponoszenia kosztów utrzymania domu, dzieci, niewielkie zarobki, pomimo pracy na dwóch etatach, H. K. nie było stać na dalsze utrzymywanie samochodu, co sygnalizowała mężowi wspominając o zbliżającym się terminie opłacenia ubezpieczenia i konieczności poniesienia kosztów ewentualnej naprawy auta. Z powyższego wynika, że celem działania oskarżonej było zatem uzyskanie środków na spłatę wspólnego zadłużenia, związanego z prowadzonym wówczas razem z mężem gospodarstwem domowym, jak też uniknięcie wydatków, których sama nie była w stanie pokryć. Nie sposób w tej sytuacji przyjąć, aby środki uzyskane ze sprzedaży samochodu chciała przeznaczyć wyłącznie na własne potrzeby, z zamiarem powiększenia swojego majątku z pominięciem współmałżonka, w sposób trwały. Mimo, że rozporządziła mieniem wspólnym sprzedając samochód, to uzyskane środki przeznaczyła na utrzymanie siebie i rodziny. Brak jest okoliczności, które wskazywałyby, że czyniła to w taki sposób, aby środki te nie mogły być przedmiotem podziału majątku wspólnego. Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd meriti, T. K. początkowo wyraził ustną zgodę na sprzedaż auta w obecności dzieci stron, co wskazuje, że wiedział o planowanej sprzedaży przed zamieszczeniem przez oskarżoną ogłoszenia i nie sprzeciwiał się temu. Ustalono także, że przed dokonaniem sprzedaży H. K. poinformowała go o zamiarze realizacji sprzedaży z uwagi na zgłoszenie się potencjalnego nabywcy, pytając, czy akceptuje dokonanie tej czynności. Nie działała zatem zupełnie bez wiedzy współmałżonka, nie zataiła tego faktu, co wskazywać by mogło ewentualnie na zamiar przywłaszczenia środków uzyskanych ze sprzedaży z pominięciem jego osoby. Nie każda niezgodna z oczekiwaniami drugiego małżonka decyzja dotycząca majątku wspólnego prowadzi do odpowiedzialności karnej. Skarżący pomija, że odpowiedzialność karna wymaga wykazania wszystkich znamion czynu zabronionego w sposób niewątpliwy. Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest dowodów pozwalających jednoznacznie stwierdzić, iż oskarżona działała z zamiarem trwałego przywłaszczenia samochodu lub uzyskanych z jego sprzedaży środków pieniężnych kosztem pokrzywdzonego, takich argumentów nie wskazał też skarżący w złożonej apelacji.

Wniosek

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. i art. 454 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek zawarty w apelacji.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 2 kwietnia 2026 r. wydany w sprawie o sygn. akt. II K 841/24.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec faktu, iż zarzut apelacji okazał się pozbawiony zasadności, przy czym na kanwie przedmiotowej sprawy nie wystąpiły okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 k.p.k. wydatkami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana